περιτρίβω

περι-τρίβω [ῑ],

• rub or wear away all round, -τρίψας ὁ χρόνος [τὸ ἄγαλμα] Philostr. Her. 2.1, cf. Im. 1.23 (Pass.); πτερὰ περιτετριμμένα battered, Arist. HA 627a13; κόγχος ἅλμη . . περιτρῐβείς (aor. 2 Pass.) Lyc. 790: metaph., περιτετριμμένοι ‘old hands’, Arr. Epict. 2.6.5.
• • II smear, τί τινι Nonn. D. 6.190, 41.110.