στία

στία [ῑ], ἡ,

• small stone, pebble, ἐσχάρη . . στιάων an altar made of pebbles, A.R. 2.1172 (Sicyonian acc. to Sch.): also στῖον, τό, Hp. ap. Gal. 19.140. [ῑ: written στηά and στηάς in Hsch., who adds the senses στενοχωρία and λιθοκονία: pl. στεῖαι acc. to Sch.Cyrill. in Reitzenstein Ind.Lect.Rost. 1890/91.8: perh. cogn. with στέαρ.]

στία, ἡ, wie ψῆφος, Steinchen, bes. in Flüssen, Kiesel, Schol. Ap.Rh. 2.1176, auch στῖον, VLL (s. πολύστιος). Die Unkenntnis der Länge des ι machte, daß Sp. στεία, στεῖον schrieben. Es ist vielleicht nur mundartlich von ψιά verschieden.