στιβευτής
στιβευτής, vestigator
στῐβ-ευτής, οῦ, ὁ,
- = στιβεύς II, σ. κύων Sostrat. ap. Stob. 4.20.70;= vestigator, Gloss.
στιβευτής, οῦ (ὁ) [ῐ] qui suit une piste, Sostrat. (Stob. Fl. 64, 34).
Étym. στιβεύω.
στιβευτής, ὁ, = στιβεύς, οἱ στιβευταὶ κύνες, Sostrat. bei Stob. Flor. 64.34.