στορεύς

στορεύς, έως, ὁ,

• one who spreads smooth, metaph. a calmer, Hsch.
• • II the undermost of two substances by which fire is produced (cf. πυρεῖον), Sch. A.R. 1.1184.

στορεύς, έως, ὁ, der Hinbreitende, Bedeckende, Sp.; – Hesych. erkl. γαληνοποιός.
Bei Schol. Ap.Rh. 1.1184 das Reibzeug zum Feuermachen, sonst ἐσχάρα.