στόμωσις

στόμ-ωσις, εως, ἡ,

• hardening of iron, making it into steel, PCair.Zen. 782 (a).54 (iii B.C.), Supp.Epigr. 4.447.42 (Didyma, ii B.C.); πελέκεως Plu. Symp. 2.156b; δεῖσθαι στομώσεως Muson. Fr. 18Ap.97H.; ὁ σίδηρος δέχεται τὴν στόμωσιν Plu. Adul. 2.73c; metaph., στόμα πολλὴν ἔχον στόμωσιν a mouth that hath much hardness of tongue, S. OC 795; of the formation of the soul, καθάπερ στομώσει τῇ περιψύξει τοῦ πνεύματος μεταβαλόντος Chrysipp.Stoic. 2.222; strengthening, Dam. Pr. 414.
• • • 2 surgical opening, τοῦ ἀποστήματος, τοῦ σπλάγχνου, Heliod. ap. Orib. 44.10.4, 13.4.

στόμωσις, εως, ἡ, das Spitzen, Schärfen, Stählen ; Plut. am. et ad. discr. 50 ; Muson. bei Stob. fl. 17.43 g.E.
Uebertr., στόμα πολλὴν ἔχον στόμωσιν, Soph. O.C. 799, der viele Redekraft hat ; vgl. Schol. Ar. Nub. 1092.

στόμωσις, εως, στομόω

• a furnishing with a sharp edge: metaph., πολλὴν στόμωσιν ἔχειν to have a sharp edge, Soph.