στόμωμα

στόμ-ωμα, ατος, τό, (στομόω ΙΙ)

• = στόμα ΙΙ, mouth, Πόντου A. Pers. 878 (lyr.).
• • II (στομόω III) hardened iron, steel, Χαλυβδικὸν σ. Cratin. 247, Daimach. 4J., cf. LXX Si. 34(31).26; τὰ -ώματα ποιοῦσιν οὕτως Arist. Mete. 383a33, cf. Plu. Garr. 2.510f, QConv. 625b, 693a; ὄξει διαπύρου σιδήρου σ. κατασβέσας Id. Lyc. 9; hard edge or point welded into a blade or shaft, or steel for this purpose, PCair.Zen. 782 (a). 6, 64, al. (iii B.C.), PPetr. 2pp. 6,7 (iii B.C.), Arr. Tact. 12.2, Ael. Tact. 13.2, BGU 1028.14 (ii A.D.), PSI 10.1125.4 (iv A.D.); steel plates for repair of gates, ταῖς πύλαις . . στομώματα K. Kourouniotes Ἐλευσινιακά 1.190.25, cf. 29 (Eleusis).
  • • 2 λεπὶς στομώματος a scale which flies from hammered iron, Dsc. 5.78, Gal. 12.416; στόμωμα alone, Dsc. 4.48 (dub. l.), Cels. 6.6.5, Plin. HN 34.108.
    • 3 metaph. of an army (cf. στόμα III.1b), τῆς Ἰταλίας τὴν ἐν Ῥώμῃ δύναμιν ὥσπερ σ. προτεταγμένην Plu. Fort.Rom. 2.326b; οἱονεὶ σ. τῆς δυνάμεως D.S. 19.30: hence σ. εἰς μάχην ἡ ἀρχή Plu. Flam. 2, cf. 3: also σ. τοῦ οἴνου Id. QConv. 2.692d; τῆς ἀνδρείας Bruta anim. ib. 988d.

στόμωμα, τό, wie στόμα,
1) die Mündung, πόντου, Aesch. Pers. 855.
2) das Zugespitzte, Geschärfte, Gehärtete, σιδήρου, die Härte des gestählten Eisens, das Stählen des Eisens, Daimach. bei St.B. v. Λακεδαίμων ; neben βαφή, Plut. Lyc. 9, Gryll. 4 g.E. – Auch der Hammerschlag, Sp.

στόμωμα, ατος, τό, στομόω

• a mouth, entrance, Aesch.