στωμύλος
στωμύλος, mouthy, wordy, talkative, chattering, glib
στωμ-ύλος [ῠ], ον, also η, ον Luc. Musc.Enc. 10, Im. 15: (στόμα):—
- wordy, talkative, Ar. Ach. 429, Pl. Erx. 397d, Theoc. 5.79, etc.; τὰ σ. ταῦτα this nonsense, AP 9.39 (Music.): in good sense, fluent, suave, σ. εὐτυχίη, of Menander, ib. 187; = lepidus, Gloss.: c.inf., ὁμιλῆσαι σ. Luc. Im. 15; λαλῆσαι σ. Alciphr. 3.65: so ἔχουσι τι σ. have a gossipy flavour, Demetr. Eloc. 151. Adv. στωμύλως Poll. 5.161: Comp. -ωτέρως Lyd. Mag. 3.73.
στωμύλος, ος, ον [ῠ] qui babille, qui parle beaucoup et agréablement, Ar. Ach. 429 ; Plat. Eryx. 397d ; avec un inf. Alciphr. 3, 65 ; Luc. V. auct. 15 ; τὸ στωμύλον, D. Phal. § 151, langage spirituel ou enjoué ||
➳ Fém. στωμύλη, Luc. Musc. enc. 10.
Étym. στόμα.
στωμύλος, ein gutes Mundwerk habend, redselig, geschwätzig, auch einnehmend od. gefällig redend ; Ar. Ach. 404 ; εὐστοχίη, Ep.adesp. 560 (IX.187); u. in Prosa, Plat. Eryx. 397d ; Pol. 40.6.7 ; Luc. D.D. 7.3, Scyth. 3 u. öfter.
στωμύλος
στωμύλος (ῠ), ον,
στόμα
- mouthy, wordy, talkative, chattering, glib, Ar., Theocr.; τὰ στ. ταῦτα this nonsense, Anth.