συμβιωτής
συμβιωτής, one who lives with, companion, partner
συμβῐ-ωτής, οῦ, ὁ,
- one who lives with, companion, partner, prob. l. in Eup. 448, cf. Plb. 8.10.3, Cic. Fam. 9.10.2.
- II esp. of the confidants of the Roman Emperors, etc., Plu. Apophth.reg. 2.207c, Jul. Caes. 326b; σ. τοῦ βασιλέως Βαβυλῶνος LXX Bel 2.
συμβιωτής, οῦ (ὁ)
1 qui vit avec un autre, compagnon, associé, Pol. 8, 12, 3 ||
2 particul. confident ou favori des empereurs romains, Plut. M. 207c, etc.
Étym. συμβιόω.
συμβιωτής, ὁ, der mit Andern zusammen od. in Gesellschaft Lebende ; Pol. 8.12.3 ; καὶ ἑταῖρος, Plut. Cat. min. 35.