τινθαλέος
τινθᾰλέος, α, ον, = sq., ποτόν, λοετρά, Nic. Al. 445, 463, cf. Epic. in Arch.Pap. 7.7, Nonn. D. 2.501. (Cf. διατινθαλέος.)
τινθαλέος, α, ον [ᾰ] chaud, brûlant, Nic. Al. 445, 463 ; Nonn. D. 2, 501, etc.
Étym. τινθός.
τινθαλέος, kochend heiß, sengend ; Nic. Al. 445, 463 ; Nonn. D. 2.499.