ἀνήμετος
ἀνήμετος, ον, v. ἀνέμετος.
1 que no vomita de pers., Hp.Prorrh.1.85, Epid.2.3.1.
2 adv. -ως sin vomitar Hp.Coac.546.
ἀνήμετος, der sich nicht erbricht, Medic.
1 que no vomita de pers., Hp.Prorrh.1.85, Epid.2.3.1.
2 adv. -ως sin vomitar Hp.Coac.546.