ἅλιος

ἅλιος (A), α, ον, also ος, ον S. Aj. 357, E. Heracl. 82 (lyr.): (ἅλς:—

• of the sea, of sea-gods, nymphs, etc., θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος, i.e. of Nereus, Il. 1.556, Hes. Th. 1003, cf. Od. 4.365, al.; θεαὶ ἅ. sea-god-desses, Nereids, Il. 18.432; of Apollo, Arist. Mir. 840a20; ἅ. ψάμαθοι sea-sand, Od. 3.38; ἅ. πρών A. (only in lyr.) Pers. 131, 879; κῦμα Id. Supp. 14; πρύμναι, πλάτα, νηῦς, Pi. O. 9.72, S. OC 716, Orph. A. 236.

ἅλιος (B), α, ον: (perh. cf. ἠλίθιος):—mostly of things,

• fruitless, idle, ἔπος, μῦθος, Il. 18.324, 5.715; πόνος 4.26; βέλος 5.18; ὅρκιον 4.158; in Od. only with ὁδός 2.273, 318; of a person, Il. 10.324: neut. as Adv., in vain, 13.505, cf. 4.179, S. OC 1469: reg. Adv. -ίως Id. Ph. 840.—Ep. word, used by S. in lyr.

ἅλιος (C), ὁ,

• Dor. for ἥλιος.
• • II (ἁλίζω), Pythag. name for nine, Theol.Ar. 57.

2. ἅλιος -α -ον vergeefs, zinloos; adv. acc. n. sing. ἅλιον tevergeefs, voor niets.

3. ἅλιος Dor. voor ἥλιος.

ἅλιος ¹, 1) vom Meere, zum Meere gehörig, γέρων, Meergreis, Hom. z.B. Od. 4.349 ; ἀθανάτῃς ἁλίῃσιν Il. 18.86, ἀλλάων ἁλιάων 432, ἅλιαι θεαί 24.84, Nereiden, wie ἅλιος für Poseidon Secund. 1 (Plan. 214); ψάμαθοι Od. 3.38 ; – Pind. γέρων P. 9.97, κόραι Νηρῆος Ol. 2.32, πρύμναι 9.78 ; κῦμα Aesch. Suppl. 14, Eur. Hel. 1321, οἶδμα 520, selbst πέλαγος Andr. 994 ; πρῶνα Aeschyl. Pers. 129, ἠϊόνες Eur. Tr. 825 ; Soph. νύμφαι Phil. 1456, πλάτη O.C. 720 ; Aj. 351, wo Hermann ἅλιος schreibt ; Eur. Heracl. 83 ; Eur. wie sp.D. oft.
2) nichtig, vergeblich, μάταιος (weil das Meer unfruchtbar ist), ohne Wirkung, oft Hom., meist als Prädicatsnomen, z.B. οὐχ ἅλιον βέλος ἔκφυγε χειρός Il. 5.18, οὐχ ἅλιον βέλος ἧκε 4.498, χειρὸς ἄπο ἅλιον πηδῆσαι ἄκοντα 14.455, ἅλιον στρατὸν ἤγαγεν ἐνθάδε 4.179, ἅλιον θεῖναι πόνον 4.26 ; ἅλιον τὸν μῦθον ὑπέστημεν Μενελάῳ 5.715 ; ἅλιον ἔπος ἔκβαλον 18.324 ; οὐδʼ ἅλιον ἔπος ἔσσεται 24.92 ; ἅλιον πέλει ὅρκιον 4.158 ; οὔ τοι ἔπειθʼ ἁλίη ὁδὸς ἔσσεται Od. 2.273 vgl. 318 ; ἅλιος σκοπὸς ἔσσομαι Il. 10.324 ; – ἅλιον vielleicht advb. Il. 13.505 vgl. 16.615 ; vgl. Soph. O.C. 1468 ch., wo Hermann des Metrums wegen ἅλια ändert ; ἁλίως Soph. Phil. 829.

ἅλιος ³, u. Kompos., dor. für ἥλιος.

ἅλιος 1,

-η, -ον

[ἅλς1.]

Of the sea Il. 1.538 = 556, Il. 18.86, 139, 141, Il. 20.107, Il. 24.84, 562: Od. 3.38, Od. 4.349 = Od. 17.140, Od. 4.365, 384, 401, 438, 542, Od. 13.96, 345, Od. 24.47, 55, 58.

Absol. in fem. pl., sea-goddesses Il. 18.432.

ἅλιος 2,

-η, -ον.

• • 1

    Ineffective, effecting nothing, useless, idle, vain, fruitless: πόνον Il. 4.26. Cf. Il. 4.158, 179, 498 = Il. 15.575, Il. 5.18, 715, Il. 11.376, 380, Il. 14.455, Il. 16.480, Il. 18.324, Il. 24.92, 224: ὁδός Od. 2.273, 318.

    Of a person, inefficient: σκοπός Il. 10.324.

  • 2

    In neut. ἅλιον as adv., in vain, without result Il. 13.410, 505 = Il. 16.615.

ἅ˘λιος

• 1of, by the sea μετὰ κόραισι Νηρῆος ἁλίαις O. 2.29 ἁλίαισιν πρύμναις Τήλεφος ἔμβαλεν O. 9.72 ἁλίοιο γέροντος i. e. Nereus. P. 9.94 ἁλίῳ Pae. 6.149 ἁλίαι[ fr. 140a. 51 (25). ἁλίου δελφῖνος fr. 140b. 15. ἐπʼ οἶδμʼ ἅλιον fr. 221. 4.

ἅλιος (1) (ἅλς): of the sea; γέρων, Nereus (Il. 1.556), Proteus (Od. 4.365), θεαί, and as subst. ἅλιαι, the Nereids, Od. 24.47.

ἅλιος (2): fruitless, ineffectual, vain, in vain; adv. ἅλιον.

ἅλιος ἅλς

• of the sea, Lat. marinus, of sea-gods and nymphs, Hom., etc.; ἅλ. ψάμαθοι the sea sand, Od.

ἅλιος2 ἠλίθιος

• fruitless, unprofitable, vain, idle, Hom.: neut. ἅλιον as adv., in vain, Il.; regul. adv. ἁλίως, Soph.