ἐπίτριπτος

ἐπί-τριπτος, ον, of persons to whom one says ἐπιτριβείης (= ἄξιος τοῦ ἐπιτριβῆναι, EM 367.1),

• accursed, damned, τοὐπίτριπτον κίναδος the damned fox, S. Aj. 103 (= τὸ ἐξῶλες θηρίον, Sch.), cf. And. 1.99; ἐ. ψωμοκόλακες Sannyr. 10; οὑπίτριπτος the rogue, Ar. Pl. 275, Alex. 105, cf. Ar. Pl. 619; ὦπίτριπτε Ar. Ach. 557; rascally, ῥήτορες Luc. Tim. 37: Sup., Com.Adesp. 1348.
• • • 2 ἡ νῦν ἐ. καὶ κατεαγυῖα μουσική the disreputable and effeminate music of to-day, S.E. M. 6.14. (For this sense of a participial formation, cf. οὐλόμενος and ὀνήμενος.)

ἐπίτριπτος, abgerieben, u. wie unser »gerieben« übertr., abgefeimt, verschmitzt, mit dem Nebenbegriff nichtswürdig, verwünscht, Ar. Plut. 619 u. öfter ; Alex. bei Ath. IV.165d u. a. com.; κίναδος, von Odysseus, Soph. Aj. 103 ; Andoc. 1.99 ; ἡ ἐπ. καὶ κατεαγυῖα μουσική Sext.Emp. adv.mus. 14 ; ὁ ἀνθρώπων ἐπιτριπτότατος Luc. Tim. 46.

ἐπίτριπτος, ον ἐπιτρίβω

• rubbed down, well worn: metaph. of persons, practised, cunning, Soph.; οὑπίτριπτος the rogue, Ar.