δείλαιος
δείλαιος, wretched, sorry, paltry
Could not find δειλαιοτάτα in Logeion dictionaries.
δειλαιοτάτα feminine nominative dual superlative, feminine vocative dual superlative, feminine accusative dual superlative, feminine nominative singular superlative, feminine vocative singular superlative of δείλαιος
- wretched, sorry, paltry, not in Hom., freq. in Trag., esp. of persons, A. Pr. 580 (lyr.), etc.; δείλαιε τοῦ νοῦ S. OT 1347 (lyr.); δ. χάρις a sorry kindness, A. Ch. 517; δ. σποδός paltry dust, S. El. 758; δ. ἄχεα, ἀλγηδών, δύα, Emp. 145, S. OC 513 (lyr.), Ant. 1311 (lyr.); γῆρας E. Hec. 156 (lyr.): sts. found in Com. (v. infr.) and Prose, Lys. 24.23 (Sup.), Aeschin. 1.172: in later Prose, Jul. Or. 1.29b. (The penult. is short in S. Ant. 1311, El. 849 (lyr.), E. Supp. 279 (lyr.), Ar. Eq. 139, V. 165, etc.)
1 de pers. acobardado, desgraciado, desdichado
δειλαίαν παράκοπον ὧδε τείρεις;
γέρων
βρέφος
μᾶτερ
Νινευη
πικρὸν ἄλγος δειλαίοις γονέεσσι
ἐμὲ δειλαίην ... ἵξεται ἦμαρ
• c. ac. de rel.
τὰς φρένας
• como pred.
κεῖται θανὼν δ.
κεῖται νεκρὸς ... δ. ... εἰν ᾌδου δόμοις
ὄλωλα δ.
δειλαία δειλαίων κυρεῖς
te sientes desgraciada entre las desgraciadasδ. ... κατηύχετο
Ἠλέκτρα, τὸν ἀεὶ πατρὸς δειλαία στενάχουσ'
κλαῖε ... δ.
φράζε, γύναι, ... πῶς δὲ θανοῦσα ἦλθες δειλαία δύσγαμος εἰς Ἀΐδαν
πῶς οὖν οὐκ ἂν δειλαιότατος εἴην
δείλαιοί εἰσιν, ὅτι ἠσέβησαν εἰς ἐμέ
σε γείνατο μήτηρ δείλαιον καὶ ἄναλκιν
δείλαιοι τῆς εὐσεβείας
desgraciados por la piedad
• frec. voc.
δείλαιε τοῦ νοῦ
δ. ἐγώ
οἴμοι, ἔχω μαθὼν δείλαιος
δειλαίη (sic) μήτερ
δείλαιος, ὡς ἐς πολλὰ τἀπορεῖν ἔχω
• subst.
(ὁ) δ.
μέστ' ἐπὶ νεύροις δειλαίῳ ... ὀστέα μῶνον ἐλείφθη
Ἄρτεμις ... δειλαίην ἐρέθιζε
οἱ δείλαιοι
• de anim., Theoc.4.13, 14,
ἀλώπηξ
νεβροί
δειλαίῃ τρήρωνι φόνον ... ἐφέηκε
2 de cosas triste, miserable
μέγιστον σῶμα δειλαίας σποδοῦ
un gran cuerpo reducido a miserable cenizaὁλκάδα δειλαίαν τ' ἀνιᾷ κλόνος
3 de abstr. que produce tristeza, funesto
οὔποτε δειλαίων ἀχέων λωφήσετε θυμόν
δ. χάρις
τᾶς δειλαίας ἀπόρου φανείσας
δειλαίᾳ συγκέκραμαι δύᾳ
νόσος
ἐγὼ ... δ. δειλαίου γήρως
4 inútil, vano Hsch.
•Doblete, quizá expresivo, de
- lengthd. form of δειλός, wretched, sorry, paltry, mostly of persons, Trag.; also, δ. χάρις a sorry kindness, Aesch.; δ. σποδός paltry dust, Soph., etc. [Penult. is often made short in Attic Poets.]
-
…γὰρ ἔσθʼ ὅπως ὅδʼ οὐκ Ὀρέστης ἔσθʼ ὁ προσφωνῶν ἐμέ. καὶ μάντις ὢν ἄριστος ἐσφάλλου πάλαι. ὄλωλα δὴ δείλαιος. ἀλλά μοι πάρες κἂν σμικρὸν εἰπεῖν. μὴ πέρα λέγειν ἔα πρὸς θεῶν, ἀδελφέ, μηδὲ μηκύνειν λόγους…
Sophocles, Electra
-
…, ὦ Κρόνιε παῖ, τί ποτε ταῖσδʼ ἐνέζευξας εὑρὼν ἁμαρτοῦσαν ἐν πημοναῖσιν ; ἓ ἕ, οἰστρηλάτῳ δὲ δείματι δειλαίαν παράκοπον ὧδε τείρεις ; πυρί ; με ; φλέξον, ἢ χθονὶ κάλυψον, ἤ ποντίοις δάκεσι δὸς βοράν ,…
Aeschylus, Prometheus Bound
-
…; νεκύων ἐς αὐλάν, ὑπʼ ὀφρύσι κυαναυγέσι βλέπων πτερωτός Ἅιδας. τί ῥέξεις ; ἄφες. οἵαν ὁδὸν ἁ δειλαιοτάτα προβαίνω. οἰκτρὰν φίλοισιν, ἐκ δὲ τῶν μάλιστʼ ἐμοὶ καὶ παισίν, οἷς δὴ πένθος ἐν κοινῷ τόδε .…
Euripides, Alcestis
-
…μελέτωρ ἀμφὶ τὸν ἐν πένθει · ἐμοὶ δʼ οὔτις ἔτʼ ἔσθʼ · ὃς γὰρ ἔτʼ ἦν, φροῦδος ἀναρπασθείς. δειλαία δειλαίων κυρεῖς. κἀγὼ τοῦδʼ ἴστωρ, ὑπερίστωρ, πανσύρτῳ παμμήνῳ πολλῶν δεινῶν στυγνῶν τʼ αἰῶνι. εἴδομεν ἁθρήνεις .…
Sophocles, Electra
-
…ἔθανες, ἀπελύθης ἐμαῖς οὐδὲ σαῖς δυσβουλίαις. οἴμʼ ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν. οἴμοι, ἔχω μαθὼν δείλαιος · ἐν δʼ ἐμῷ κάρᾳ θεὸς τότʼ ἄρα τότε μέγα βάρος μʼ ἔχων ἔπαισεν, ἐν δʼ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς…
Sophocles, Antigone
-
…, ὥστε μηδένα γνῶναι φίλων ἰδόντʼ ἂν ἄθλιον δέμας. καί νιν πυρᾷ κέαντες εὐθὺς ἐν βραχεῖ χαλκῷ μέγιστον σῶμα δειλαίας σποδοῦ φέρουσιν ἄνδρες Φωκέων τεταγμένοι, ὅπως πατρῴας τύμβον ἐκλάχῃ χθονός. τοιαῦτά σοι ταῦτʼ ἐστίν, ὡς μὲν ἐν…
Sophocles, Electra
-
…Σεισάμης θʼ ὁ Μύσιος, Θάρυβίς τε πεντήκοντα πεντάκις νεῶν ταγός, γένος Λυρναῖος, εὐειδὴς ἀνήρ, κεῖται θανὼν δείλαιος οὐ μάλʼ εὐτυχῶς · Συέννεσίς τε πρῶτος εἰς εὐψυχίαν, Κιλίκων ἄπαρχος, εἷς ἀνὴρ πλεῖστον πόνον ἐχθροῖς παρασχών εὐκλεῶς…
Aeschylus, Persians
-
…καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει ῥοὴν λευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος. κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰ τέλη λαχὼν δείλαιος εἰν Ἅιδου δόμοις, δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν. τί τοῦτʼ ἂν εἰκάσειας ;…
Sophocles, Antigone
-
…δὲ πρὸς τέκνων διπλῆ φύλοπις οὐκέτʼ ἐξισοῦται φιλοτασίῳ διαί τᾳ · πρόδοτος δὲ μόνα σαλεύει Ἠλέκτρα, τὸν ἀεὶ πατρὸς δειλαία στενάχουσʼ, ὅπως ἁ πάνδυρτος ἀηδών, οὔτε τι τοῦ θανεῖν προμηθὴς τό τε μὴ βλέπειν ἑτοίμα, διδύμαν ἑλοῦσʼ…
Sophocles, Electra
-
…με, ἀπάγετʼ, ὦ φίλοι, τὸν μέγʼ ὀλέθριον τὸν καταρατότατον, ἔτι δὲ καὶ θεοῖς ἐχθρότατον βροτῶν. δείλαιε τοῦ νοῦ τῆς τε συμφορᾶς ἴσον, ὡς σʼ ἠθέλησα μηδέ γʼ ἂν γνῶναί ποτε. ὄλοιθʼ ὅστις ἦν ,…
Sophocles, Oedipus Tyrannus