τίς

τίς

• B Interrog. Pron. τίς, Elean and Lacon. τίρ (q.v.), τί:—gen. Ep. and Ion. τέο Il. 2.225, Herod. 8.1, etc., or τεῦ Od. 15.509, Hdt. 5.106, etc.; Trag. and Att. τοῦ A. Pr. 614, Ar. Nu. 1223, etc.; Ion., Trag., and Att. τίνος Simon. 154, Hdt. 6.80, A. Pr. 563 (anap.), S. Aj. 892, Ar. Ach. 588, etc.; dat. Ion. τέῳ Hdt. 1.11, al. (as fem., 4.155); no dat. in Hom. or Hes.; Trag. and Att. τῷ S. Ant. 401, D. 19.60, etc.; Aeol. τίῳ Sapph. 104; τίνι first in Pi. N. 7.57, A. Pers. 715 (troch.), S. OT 10, Ar. Ach. 919, Hdt. 3.38, Th. 1.80, D. 20.115, etc.; acc. τίνα Il. 5.703, etc.; neut. τί 1.362, etc.: dual τίνε (elided) Ar. Av. 107: pl.. nom. τίνες Od. 1.172, etc.; neut. τίνα Pl. Phd. 102a, Aeschin. 2.81, Hipparch. 1.1.4, Gem. 17.12, Ep.Hebr. 5.12; gen. Ep. τέων Il. 24.387, Od. 20.192, and as monosyll. 6.119, 13.200; Trag. and Att. τίνων S. El. 1476, OC 2, Ar. Nu. 1089, etc.; dat. τίσι first in S. OT 1126, Ar. Ra. 1455, Pl. R. 332d, etc. (no dat. in Hom. or Hes.); also τοῖσι S. Tr. 984 (anap.); Ion. τέοισι Hdt. 1.37, cf. 2.82 (v.l. ὁτέοισι); Aeol. τίοισι Sapph. 168; acc. τίνας S. OC 115, Ar. Av. 370 (troch.); neut. τίνα Arr. Epict. 1.30.3; Boeot. τά Pi. O. 1.82 (Adv.); Megar. σά Ar. Ach. 757, 784 (Adv.): of the pl. Hom. uses only nom. τίνες with gen. τέων; ποῖος (what? which?) is sts. preferred (esp. in neut. pl.) to the Adj. τίς, e.g. τὰ ποῖα ταῦτα χρήματα; Ar. Nu. 1270, cf. 1337, Th. 621, Pl. Cra. 391e, 395d, 406d; v. ποῖος I.3 and IV:
• • I in direct questions, who? which? neut. what? which? ὦ ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; Od. 9.252; τί νύ μοι μήκιστα γένηται; 5.299; τίς δαίμων τόδε πῆμα προσήγαγε; 17.446; τίς ἀχώ, τίς ὀδμὰ προσέπτα μʼ ἀφεγγής; A. Pr. 115 (lyr.), cf. 561 (anap.), etc.; properly at the beginning of the sentence; but this position may be varied,
  • • • a for grammatical reasons, as between the Art. and part. or noun, τοὺς τί ποιοῦντας τὸ ὄνομα τοῦτο ἀποκαλοῦσιν; X. Mem. 2.2.1, cf. Pl. Smp. 206b; τῆς περὶ τί πειθοῦς ἡ ῥητορική ἐστιν τέχνη; Id. Grg. 454a; ὁ σοφιστὴς τῶν τί σοφῶν ἐστιν; Id. Prt. 312d.
      • b for emphasis, ἃ δʼ ἐννέπεις, κλύουσα τοῦ λέγεις; S. OC 412, cf. El. 1191; πόλις τε ἀφισταμένη τίς πω . . τούτῳ ἐπεχείρησε; Th. 3.45; esp. when the Verb begins the sentence, δράσεις δὲ δὴ τί; E. HF 1246; ἦλθες δὲ κατὰ τί; Ar. Nu. 239; διαφέρει δὲ τί; D. 18.205.--The person freq. follows in gen. pl., as τίς θεῶν; Il. 18.182, etc.; and of things or conditions, τί is freq. with the genit. sg., of all genders, πρὸς τί χρείας; S. OT 1174; ἐλπίδων ἐς τί; Id. OC 1749 codd. (lyr.); κἀνήρετʼ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτε Id. Aj. 314, etc.
    • 2 sts. as the predicate, τίς ὀνομάζεται; what is he named? E. Ph. 123; so also may be expld. the union of τίς with a demonstr. or possess. Pron., or with a Noun preceded by the Art., τί τοῦτʼ ἔλεξας; S. Ph. 1173 (lyr.); τί ἐστι τουτί; τίς ὁ τρόπος τοῦ τάγματος; Id. Ichn. 114; also with Pron. in pl., τί ταῦτα; E. Ph. 382, Andr. 548, etc.; τί γὰρ τάδʼ ἐστίν; Ar. Nu. 200; τί ποτʼ ἐστίν, ἃ διανοούμεθα; Pl. Tht. 154e; τί ποτʼ ἐστὶ ταῦτα; ib. 155c; σκεπτέον τί τὰ συμβαίνοντα Id. Grg. 508b; so τί is used as predicate of a masc. or fem. subject, τί νιν προσείπω; A. Ch. 983(997); τί σοι φαίνεται ὁ νεανίσκος; Pl. Chrm. 154d:—also τίς δʼ ὅδε Ναυσικάᾳ ἕπεται; who is this that follows N.? Od. 6.276; τίς δʼ οὗτος ἔρχεαι; Il. 10.82, cf. Alc. 84.1, S. El. 328, 388, Ant. 7, 218, E. Hec. 501, Pl. Cri. 43c; and in the reverse order, τήνδε τίνα λεύσσω . .; who is this I see? E. IA 821; τίνι οὖν τοιούτῳ φίλους ἂν θηρῴην; with what means of such kind . . ? X. Mem. 3.11.9; τί τοσοῦτον νομίζοντες ἠδικῆσθαι; Id. Smp. 4.53; τί με τὸ δεινὸν ἐργάσῃ; what is the dreadful thing which . . ? E. Ba. 492, cf. S. OC 598, 1488, etc.; τίνʼ ὄψιν σὴν προσδέρκομαι; what face is this I see of thine? E. Hel. 557; παρὰ τίνας τοὺς ὑμᾶς; who are ‘you’ to whom [I am to come]? Pl. Ly. 203b:—the Art. is exceptionally added to τίς, when it leads up to a word which requires the Art., ληφθήσει . . Πανήμου εἰκάδι· καὶ Λῴου τῇ--τίνι; τῇ δεκάτῃ on the twentieth of the month Panemus and of Loüs on the --what day? the tenth, Call. Epigr. 46:—in Com.also τὸ τί; what is that? Ar. Nu. 775, Pax 696, Av. 1039, Pl. 902, etc.; τοῦ τίνος χάριν; UPZ 6.29 (ii B.C.); and with pl. Art., τὰ τί; Ar. Pax 693.
    • 3 with prop. names treated as appellatives (v. τις indef. II.6b), τίς ἆρα Κύπρις ἢ τίς Ἵμερος; S. Fr. 874; τίς σε Θηρικλῆς ποτε ἔτευξε; Eub. 43; τίς . . Χίμαιρα πύρπνοος; Anaxil. 22.3.
    • 4 τίς ἂν θεῶν . . δοίη; like πῶς ἄν, would that some one . . , S. OC 1100, cf. A. Ag. 1448 (lyr.).
    • 5 a question with τίς often amounts to a strong negation, τῶν δʼ ἄλλων τίς κεν οὐνόματʼ εἴποι; Il. 17.260; τίς ἂν ἐξεύροι ποτʼ ἄμεινον; Ar. Pl. 498; τίνες ἂν δικαιότερον . . μισοῖντο; Th. 3.64, etc.
    • 6 sts. two questions are asked in one clause by different cases of τίς; ἡ τίσιν τί ἀποδιδοῦσα τέχνη δικαιοσύνη ἂν καλοῖτο; Pl. R. 332d; τί λαβόντα τί δεῖ ποιεῖν D. 4.36:—a like doubling of the question lies in the union of τίς with other interrog. words, τίς πόθεν εἰς (εἶς codd.) ἀνδρῶν; Od. 1.170, cf. S. Tr. 421.
    • 7 τίς with Particles:—τίς γάρ; why who? who possibly? τίς γάρ σε θεῶν . . ἧκεν; Il. 18.182; v. infr. 8 f.
    • • b τίς δέ; ὦ κοῦραι, τίς δʼ ὔμμιν . . πωλεῖται; h.Ap. 169.
      • c τίς δή; who then? τίς δή κεν βροτὸς . . ἅζοιτʼ ἀθανάτους Thgn. 747; τίς δῆτα; S. Aj. 518.
      • d τίς ποτε; who in the world? who ever? τίς ποτʼ ὢν γενεὰν καὶ ποίαν τινὰ φύσιν ἔχων; X. Cyr. 1.1.6, cf. S. El. 975; τίς δήποτε; Id. Fr. 106 (but τίς ἄν ποτε is prob. cj.).
    • 8 the usages of the neut. τί; are very various:
    • • a τί; alone, as a simple question, what? τί γάρ; A. Th. 336 (lyr.):—on ὅτι τί; ὅτι τί δή; ὅτι δὴ τί; v. ὅτι B.1b; on ὡς τί; v. ὡς F.1.
      • b τί τοῦτο; τί ταῦτα; v. supr. 2.
      • c τί μοι; τί σοι; what is it to me? to thee? S. Ph. 753, etc.; c. gen., τί μοι ἔριδος καὶ ἀρωγῆς; what have I to do with . . ? Il. 21.360; τί δέ σοι ταῦτα; Ar. Lys. 514, cf. Ec. 521 (where the answerer repeats the question in indirect form, ὅ τί μοι τοῦτʼ ἔστιν;) ; ἀλλὰ δὴ τί τοῦτʼ ἐμοί; Diph. 32.18; τί ἐμοὶ καὶ σοί; what have I to do with thee? LXX Jd. 11.12, Arr. Epict. 2.19.19, Ev.Jo. 2.4; τί σοὶ καὶ εἰρήνῃ; LXX 4 Ki. 9.18, cf. Ho. 14.9; τί πρὸς σέ; M.Ant. 8.44, cf. Ev.Matt. 27.4; σοὶ δὲ καὶ τούτοισι τοῖσι πρήγμασι τί ἐστι; what have you to do with these matters? Hdt. 5.33; τί τῷ νόμῳ καὶ τῇ βασάνῳ; D. 29.36:—folld. by a clause, τί δὲ τίν, εἰ κωτίλαι εἰμές; Theoc. 15.89; or with inf., τί γάρ μοι τοὺς ἔξω κρίνειν; 1 Ep.Cor. 5.12:—v. εἰμί C.III.2.
      • d τί μαθών; τί παθών; v. μανθάνω V, πάσχω III.4.
      • e τί; also often stands abs. as Adv. how? why? wherefore? Il. 1.362, etc.; so too in Att., Pl. Cri. 43c, etc.; δόμων γὰρ ζῶσι τῶνδε δεσπόται. Answ. τί ζῶσιν; how do you mean ζῶσι ζῶσι forsooth! E. Alc. 806; Κιθαιρὼν--Answ. τί Κιθαιρών; what aboutK.? Id. Ba. 1177 codd., cf. 1182 (both lyr.); cf. τίη.
      • f τί with Particles: -τί γάρ; why not? how else? and so it came to mean of course, no doubt, A. Ag. 1239, Ch. 880, Eu. 678, etc.; used in affirmative answers, Pl. Phdr. 258d, Tht. 209b, al.; to introduce an argument, Arist. Pol. 1281a14; v. γάρ I.4:—τί δαί; v. δαί:—τί δέ; serving to pass on quickly to a fresh point, Pl. Hp.Ma. 288c, al.; τί δέ, εἰ . .; but what, if . . ? E. Hel. 1043; τί δʼ ἄν, εἰ . .; Ar. Th. 773; τί δʼ ἢν . .; Id. Nu. 1444; τί δέ, εἰ μὴ . .; what else but . . ? X. Oec. 9.1, cf. S. OT 941, Ph. 421; so τί δὲ δή; τί δή; τί δή ποτε; why ever? why in the world? what do you mean? Pl. R. 470e, Grg. 469a, Sph. 241d, S. El. 1184:—so also τί δῆτα; how, pray? τί δῆτʼ ἄν, εἰ . .; Ar. Nu. 154:— (τί μή; f.l. in S. Aj. 668):—τί μήν; i.e. yes certainly, much like τί γάρ; Pl. Tht. 162e, etc., prob. in S. Aj. 668:—τί μὴν οὔ; in reply to a question, Id. El. 1280 (lyr.):—τί νυ; why now? Il. 1.414, etc.:—τί δʼ οὔ; parenthetic, why not? as an affirmative answer, S. Ant. 460; τί οὐ καλοῦμεν; i.e. let us call, Ar. Lys. 1103; τί οὐ βαδίζομεν; etc., Pl. Prt. 310e, etc.:—τί οὖν; how so? making an objection, A. Th. 208; but τί οὖν ἔτʼ ἂν σαίνοιμεν . . μόρον; ib. 704; τί οὖν οὐκ ἐρωτᾷς; Pl. Ly. 211d:—τί ποτε; v. τίπτε;
      • g with Conjunctions following:—τί ὅτι . .; why is it that . . ? Stratt. 62 (f.l.), LXX Ge. 3.1, Ev.Luc. 2.49, etc.:—with Conjunctions preceding, ἵνα τί; v. ἵνα B. II.3 c.
      • h with Preps.:—διὰ τί; wherefore? Ar. Pl. 1111, etc.:—ἐκ τίνος; from what cause? X. An. 5.8.4:—ἐς τί; to what point? how long? Il. 5.465; but also, to what end? S. Tr. 403, cf. OC 524 (lyr.):—κατὰ τί; for what purpose? Ar. Nu. 239:—πρὸς τί; wherefore? S. OT 766, 1027, etc.
  • II τίς is sts. used for ὅστις in indirect questions, εἰρώτα δὴ ἔπειτα τίς εἴη καὶ πόθεν ἔλθοι Od. 15.423, cf. 17.368; δεῖξον τίς ἔσται τῇ ταλαιπώρῳ χρόνος A. Pr. 623; οὐδʼ ἔχω τίς ἂν γενοίμαν ib. 905 (lyr.); οὐκ ἔχω τί φῶ Id. Ch. 91, cf. S. OC 48, etc.; ἐπισκεψώμεθα τίνες πέπανται σφενδόνας X. An. 3.3.18; εἰπὲ τίνα γνώμην ἔχεις ib. 2.2.10; freq. in later Gr., where ὅστις is very rare, εἰς τὸ λογιστήριον γράφων . . τί ὀφείλεται PHib. 1.29.42 (iii B.C.), cf. PCair.Zen. 21.40, al. (iii B.C.); οὐθεὶς ἐσήμηνεν παρὰ τί ἂν τοῖς προστεταγμένοις . . οὐ κατηκολούθησαν nobody indicated why they should not have obeyed orders, PTeb. 72.160, cf. 61 (b). 227 (ii B.C.); ὅστις and τίς are sts. combined, ὡς πύθοιθʼ ὅ τι δρῶν ἢ τί φωνῶν ῥυσαίμην S. OT 71, cf. A. Pr. 489 sq., 617, 623:—later with inf., τί πράττειν οὐκ ἔχω I do not know what to do, Aesop. 67, cf. Ps.-Luc. Philopatr. 29.
  • • • b sts. not in indirect questions, whoever, whatever, αἰτοῦ τί χρῄζεις ἕν E. Fr. 773.2; ταῦτα οὐκ ἀπέστελλον πάντα, ἀλλʼ ἐκλεγόμενοι τίνων αἱ τιμαὶ ἐπετέταντο whatever things had risen in price, D. 56.24; τίνα δʼ ἁ Κύπρις οὐκ ἐφίλησεν whomsoever K. has not loved, AP 5.169 (Noss.); τίνι ἡ τύχη δίδωσι, λαβέτω Antiochus ap. Ptol.Euerg. 3 J.; λαμβανέτω τί θέλει AP 12.219 (Strat.); τὰν ὀνάλαν κίς κε γινύειτει IG 9(2).517.22 (Larissa, iii B.C.); καὶ τί ἂν εἶ ( = ᾖ) λοιπόν ib. 5(1).1390.50 (Andania, i B.C., nisi leg. καἴ τι ἂν, v. supr. A. III.2e); τίς ἂν δὲ χεῖρα προσαγάγῃ Epigr.Gr. 376a (Aezani); τίς σοφός, αὐτῷ προσκολλήθητι LXX Si. 6.34; οὐ τί ἐγὼ θίλω, ἀλλὰ τί σύ Ev.Marc. 14.36; τίς σοφίῃ πάντων πρῶτος, τούτου τρίποδʼ αὐδῶ Orac. ap. D.S. 9.3 et ap. D.L. 1.28 codd. (ὃς Cobet from Sch. Ar. Pl. 9); χαῖρε καὶ σύ, τίς ποτʼ εἶ IG 9 (2).953 (Larissa), cf. CIG 1982 (Thessalonica); in other places, as S. El. 1176, Tr. 339, OT 1144, E. Ion 324, this constr. cannot be admitted.
      • c τίς = ὅστις after a neg., μή τίς ἐστιν ἐν ὑμῖν ἀνὴρ ἢ γυνὴ . ., τίνος ἡ διάνοια ἐξέκλινεν κτλ.; LXX De. 29.18.
      • d = ὅς or ὅσπερ, τέων . . Ζεὺς ἐπὶ σαλπίγγων ἱρὰ βοῇ δέχεται Κᾶρες ὁμοῦ Λελέγεσσι Call. Aet. 3.1.60 [Fr. 75.60 Pf.], cf. Del. 185, Epigr. 30.2, Nic. Al. 2; Δωροθέαν, τίς τὸν ἐμὸν ἄνδρα εἶχε Tab.Defix.Aud. 10.4 (Cnidus, ii/i B.C.), cf. 5.2,8; τίνας ἱερεωσύνας εἶχον ἐπενεγύων SIG 705.43, cf. 56 (Senatus consultum, Delph., ii B.C.); τίνα με ὑπονοεῖτε εἶναι, οὐκ εἰμὶ ἐγώ Act.Ap. 13.25; τίς ἔζησεν ἔτη β who lived . ., IG 14.1560 (Rome), cf. 1391 (ibid.); εὗρον γεωργόν, τίς αὐτὰ ἑλκύσῃ BGU 822.5 (ii/iii A.D.).
    • 2 τίς; τί; in direct or indirect questions may be construed with a part., σὺ δὲ τίς ὢν ταῦτα λέγεις; being who, i.e. who are you that . . ? Pl. Grg. 452a; ἐπειρέσθαι . . τίνες ἐόντες ἄνθρωποι . . ταῦτα προαγορεύουσι Hdt. 1.153; καταμεμάθηκας . . τοὺς τί ποιοῦντας τὸ ὄνομα τοῦτο ἀποκαλοῦσι; X. Mem. 2.2.1; or in a subordinate clause, ἀλλʼ ὅταν τί ποιήσωσι, νομιεῖς αὐτοὺς σοῦ φροντίζειν; ib. 1.4.14; νῦν δʼ ἐπειδὴ τίνος τέχνης ἐπιστήμων ἐστί, τίνα ἂν καλοῦντες αὐτὸν ὀρθῶς καλοῖμεν; Pl. Grg. 448c.
  • III = πότερος; X. Cyr. 1.3.17, Pl. Phlb. 52d, Ev.Matt. 27.21, Ev.Luc. 5.23.
  • IV τί as exclamatory Adv., how . . ! τί ὡραιώθησαν σιαγόνες σου ὡς τρυγόνες LXX Ca. 1.10, cf. 4.10; τί θέλω how I wish! Ev.Luc. 12.49; τί στενή v.l. in Ev.Matt. 7.14.
• C Prosody: τις and τίς keep ῐ in all cases (digamma operates in Il. 6.462, etc.).
• • II τί was never elided; but hiatus is allowed after τί in Ep. τί ἢ (v. τίη), also in Com., as τί οὐ; Ar. Av. 149; τί οὖν; Id. Pl. 94; τί ἔστι; Id. Nu. 82, Av. 1036; τί, ὦ πάτερ; Id. Nu. 80:—a licence which is rarer in Trag., τί ἔστιν; S. Ph. 733; τί οὖν; A. Th. 208, 704, Eu. 902, S. Aj. 873 (lyr.), Ph. 100, etc.; τί εἶπας; Id. Tr. 1203, Ph. 917.

τίς, τί, – gen. τίνος ; bei Hom. τέο u. zsgzn τεῦ, att. τοῦ, – dat. τίνι ; att. auch τῷ ; – accus. τίνα ; τί ; – plur. τίνες ; τίνα ; – gen. τίνων ; Hom. stets τέων ; – dat. τίσι ; – acc. τίνας ; τίνα;
wer ? welcher ? (die Stelle des alten verloren gegangenen ΠΟʼΣ vertretend) was für einer ? u. neutr. was ? was für eines ? von Hom. an überall;
a) in direkter Frage ; substantivisch, allein stehend : τίς τʼ ἂρ τῶν ὄχʼ ἄριστος ἔην ; Il. 2.761 ; τίς δὲ σύ ἐσσι ; 6.123 ; auch τίς δʼ οὗτος ἔρχεαι ; wer bist du, der da kommt ? 10.82 ; τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν, oft ; Pind. u. Tragg.: τίς φήσειεν ἄν ; Aesch. Prom. 500 ; τίνα φῶ λεύσσειν τόνδε, wen soll ich sagen, daß ich da sehe, 560 ; vgl. Ch. 108, 116, Spt. 279, Pers. 876 ; τίς οὖν ταῦτα πίθοιτο ; wer möchte dies nun glauben ? Spt. 1057 ; Soph. τίς γὰρ οὐκ ἂν ὀργίζοιτο, O.R. 339 ; O.C. 392 ; τίς ἀνδρῶν κατάσχοι ; Ant. 600 ; τί πάθω ; τί φῶ ; O.C. 216, 311 ; in Prosa : τίνʼ αὐτὸν φήσομεν εἶναι, Plat. Phaedr. 278e ; τίνα ἦν τὰ λεχθέντα, Phaed. 58c ; auch τί οὖν δή ἐστιν ἅττα εἶπεν ; 57a ; – wenn sich τί auf etwas Vorhergehendes bezieht, dessen genauere Bestimmung durch die Frage veranlaßt werden soll, tritt besonders bei den Komikern der Artikel dazu, τὸ τί ; Ar. Pax 696, Nub. 776, Av. 1039 ; auch τὰ τί ; Pax 693 ; – adjektivisch, mit einem subst. verbunden : τίς δαίς, τίς δὲ ὅμιλος ὅδʼ ἔπλετο ; Od. 1.225 ; τίς γῆ, τίς δῆμος, τίνες ἀνέρες ἐγγεγάασιν ; 13.233 ; τίς δαίμων ; 17.446 ; τέων αὖτε βροτῶν ἐς γαῖαν ἱκάνω ; in welcher Menschen Land ? 6.119 ; τίς τρόπος ; ποινὰ τίς ; Pind. Ol. 8.63, P. 4.63, vgl. Ol. 2.2, u. sonst ; τίς ἀχώ, τίς ὀδμὰ προσέπτα μʼ ἀφεγγής ; Aesch. Prom. 115 ; τίς γῆ ; 560 ; τίνος πρὸς ἀνδρὸς τοῦτʼ ἄχος πορσύνεται ; Ag. 1224, u. oft ; τίς προσήγαγεν χρεία ; τίς ὁρμή ; τίς ἀνέμων ὁ φίλτατος ; Soph. Phil. 236 ; τίνων ἀνδρῶν πόλιν ; O.C. 2, u. oft ; τίνʼ εἶπας τόνδε μοι λόγον ; was sprachst du mir da für eine Rede ? fr. 184 ; u. in Prosa, τῷ τρόπῳ γίγνεται ; Plat. Phaedr. 276a u. sonst. – Es finden sich auch zwei τίς in einem Fragesatze vereinigt, ἐκ τίνος τίς ἐγένετο ; d.i. wer ist er, und von wem stammt er ? u. ähnlich πῶς τί ; vgl. Heind. Plat. Hipp. mai. 297e ; ἡ τίσι τί ἀποδιδοῦσα τέχνη δικαιοσύνη ἂν καλοῖτο, Rep. I.332d ; so auch das oben erwähnte τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν.
b) in indirekter Frage ; sowohl mit dem tempus und modus, die in direkter Frage stehen würden, als mit dem optat. der indirekten Rede ; ἠρώτα δὴ ἔπειτα, τίς εἴη καὶ πόθεν ἔλθοι, Il. 15.423, 17.368 ; τέρμα τῆς ἐμῆς πλάνης δεῖξον τίς ἔσται τῇ ταλαιπώρῳ χρόνος ; Aesch. Prom. 626 ; ὡς μάθῃ, τί χρὴ δρῶντʼ ἢ λέγοντα δαίμοσιν πράττειν φίλα, 662 ; οὐκ ἔχω τί φῶ, Ch. 89, wie Soph. O.C. 318 ; ὅταν σʼ ἐρωτᾷ, τίς τε καὶ πόθεν πάρει, Phil. 56 ; ὅπως εἰδῶ, τίς εἶ, 238 ; ὅστις Λάϊον κάτοιδεν, ἀνδρὸς ἐκ τίνος διώλετο, O.R. 225 ; u. in Prosa : σκεπτέον, τί τὰ συμβαίνοντα, Plat. Gorg. 508b ; ἠρώτων αὐτούς, τίνες εἶεν, Xen. An. 4.5.10, vgl. 4.7.4, u. oft ; μάθε αὐτῶν, τίνες εἰσίν, 4.8.5 ; εἰπέ, τίνα γνώμην ἔχεις, 2.2.10 ; οἱ ἱππεῖς ἤλαυνον ἐπὶ λόφον τινά, ὡς προΐδοιεν, τί τἄμπροσθεν εἴη, Hell. 2.4.13 ; vgl. An. 1.10.14 und die oben aus Plat. Phaed. 57a angeführte Stelle, wie Gorg. 508b, wo Heindorf mehrere Beispiele eines solchen auf einen Plural bezogenen τί beibringt ; τί ποτʼ ἐστὶν ἃ διανοούμεθα ; τί ποτʼ ἐστὶ ταῦτα ; Theaet. 154e, 155c. – Zur Verstärkung der Frage werden γάρ, οὖν, ποτέ u. ähnliche Wörter hinzugesetzt, die unter den betreffenden Artikeln nachzusehen sind. – Ἐς τί ; bis wann ? wie lange ? Il. 5.465 ; ἦλθες δὲ κατὰ τί ; weshalb ? zu welchem Zweck ? Ar. Nub. 240, Pax 192 ; ἐκ τίνος ἐπλήγης, weshalb ? Xen. An. 5.8.4. – Zuweilen drückt es Staunen und Unwillen aus, bes. τί τοῦτο ; τί χρῆμα ; ἔα τί τοῦτο ; u. dgl., Valcken Eur. Hipp. 905. – Τί ; steht oft absol., wie ? wozu ? warum ? Il. 1.362, 414, 3.399, 4.371 ; oft bei den Tragg., z.B. τί ταῦτα πενθεῖν δεῖ ; Aesch. Ag. 553 ; τί δʼ οὔκ ; warum nicht ? Pers. 976 ; τί μή ; Ag. 658 ; τί δʼ ἐς δόμους ἄγεις με ; Soph. El. 1485 ; u. in Prosa : τί δή ; warum denn ? Plat. Gorg. 469a ; νῦν τί ἥκεις ; Symp. 213c ; τί γὰρ ἄν τις τούς γε φαύλως διατρίβοντας ἐν φιλοσοφίᾳ λέγοι, Theaet. 173c ; Xen. An. 2.4.3, 3.4.39 u. sonst ; so macht besonders τί δέ ; τί δὲ δή ; einen lebhaften Uebergang von einem Gegenstande auf einen andern, wie nun ? quid vero ? vgl. Soph. O.R. 941, Phil. 419 ; oft bei Plat. τί γάρ ; warum nicht ? Phaedr. 258d, Theaet. 209b u. sonst ; auch τί οὐκ, wie quidni, quin, als Aufforderung gebraucht, τί οὖν οὐ διηγήσω ἡμῖν τὴν ξυνουσίαν ; d.i. so erzähle uns doch, Prot. 310a, Phaed. 86d, Symp. 173b ; vgl. Ar. Lys. 1103 ; – τί μήν ; warum denn nicht ? wie sollte es nicht ? wie anders ? Plat. u. A. häufig ; τί τοῦτο ; was soll das ? was heißt das ? – Besonders merke man noch das bei Plat. eingeschaltete τί ; in welcher Beziehung ? τῶν τί σοφῶν εἰσὶν οἱ ζωγράφοι ἐπιστήμονες ; Prot. 312d (vgl. das enklitische τις). Die Griechen erreichen bes. durch τί mit einem partic. so eine Kürze, die wir nicht gut wiedergeben können, τί ἂν ποιοῦντες εὐτυχοῖεν ; was tuend, möchten sie wohl glücklich sein ? d.i. was müssen sie tun, um glücklich zu werden ? καταμεμάθηκας οὖν τοὺς τί ποιοῦντας τὸ ὄνομα τοῦτο ἀποκαλοῦσιν ; hast du bemerkt, was die Leute tun, welche man mit diesem Namen nennt ? Xen. Mem. 2.2.1 ; über τί μαθών, τί παθών s. diese Verba. – Τίς, τί steht im Griechischen nicht immer am Anfange des Fragesatzes, δειμαίνει δὲ τί ; Eur. Hipp. 524, wie Troad. 74, I.A. 671 u. oft. – Uebrigens wird τί nie elidiert, nach Schäfer melet. p. 135 in Prosa auch τίνα nicht ; den Komikern ist nach τί der Hiatus gestattet, in gewissen Verbindungen wenigstens, wie τί οὖν ; τί εἶπας ; auch die Tragg., vgl. Buttmann Soph. Phil. 733, Porson Eur. Phoen. 892, Monk. Eur. Hipp. 975. – Die Formen τίς und τί nehmen niemals den Gravis an. – Auf die Konstruktion des Satzes hat das Wort niemals auch nur den geringsten Einfluß ; sondern für jedes beliebige Nomen tritt die entsprechende Form von τίς ein, ohne die mindeste Aenderung der Konstruktion. Diese Regel gilt aber nicht bloß für τίς, sondern für alle Griechischen Fragewörter, mutatis mutandis ; die fragenden Adverbien, mit denen Ergänzungsfragen gebildet werden, wie πῶς, ποῦ, treten für Adverbien oder ihnen syntaktisch gleichwertige Ausdrücke, z.B. Präpositionen mit Casus ein, ohne Aenderung der Konstruktion ; die fragenden Adverbien, mit denen Entscheidungsfragen gebildet werden, wie ἆρα, ἦ, εἰ, πότερον, treten ohne Aenderung der Konstruktion ein, verdrängen aber kein Wort, weil keines da ist, welches sie verdrängen könnten. Man mag die Regel ganz allgemein so ausdrücken : Im Griechischen darf für jedes Wort ein fragendes Correlativum eintreten, ohne Aenderung der Konstruktion ; ἆρα ἐνίκησε z.B. ist fragendes Correlativum zu dem nicht fragenden ἐνίκησε. Dasselbe läßt sich auch so ausdrücken : Im Griechischen werden alle Fragen genau so konstruiert wie die zugehörigen Antworten. In diesem Sachverhalte liegt auch der Grund, weshalb ein Satz, wie oben bemerkt, mehrere Fragen enthalten kann ; man faßt das gewöhnlich sehr verkehrt als »Verschränkung« von Sätzen auf ; der Sprechende macht aber ganz einfach von seinem Rechte Gebrauch, für jedes Wort ein fragendes Correlativum eintreten zu lassen. Τίς τί πότε πῶς ἐποίει ist gutes Griechisch, und ein einziger, auch ursprünglich nur ein einziger Satz, keine Mischung von Sätzen.

τίς

τί.

Genit. τίνος.

Genit. τέο Il. 2.225, Il. 24.128 : Od. 4.463. τεῦ Il. 18.192 : Od. 15.509, Od. 24.257.

Genit. pl. τέων Il. 24.387 : Od. 6.119, Od. 13.200, Od. 20.192.

• • 1

    Who ? which ? in neut., what ? : τίς θεῶν ξυνέηκε μάχεσθαι; Il. 1.8 : τέο ἐπιμέμφεαι; Il. 2.225, τί μοι ἔριδος; (what part have I in ...? what have I to do with ...?) Il. 21.360. Cf. Il. 3.226, Il. 5.465, 703, Il. 11.313, Il. 18.192 (see εἴδω III.8), etc. : τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο; Od. 1.172, τί κεν ῥέξειε καὶ ἄλλος; Od. 4.649. Cf. Od. 2.28, 332, Od. 4.443, Od. 5.299, Od. 6.276, Od. 10.573, etc.

    Joined with another interrogative : τίς πόθεν. See πόθεν 1.

    In indirect construction : τίς τῶν ἄριστος ἔην, σύ μοι ἔννεπε Il. 2.761 : εἰρώτα (εἴροντο) τίς εἴη Od. 15.423, Od. 17.368.

  • 2

    With sb., etc., what ? : τίς τοι ἀνάγκη πτώσσειν ; Il. 5.633 : τίς τοι ἄλλος ὁμοῖος; Il. 17.475. Cf. Il. 17.586, Il. 24.367, 387 : τίνα δʼ αὐτῷ μήσατʼ ὄλεθρον; Od. 3.249, τί κακὸν τόδε πάσχετε; (what ... is this that you ...?) Od. 20.351. Cf. Od. 1.225, Od. 4.642, Od. 10.64, Od. 11.171, Od. 13.233, etc.

  • 3

    Adverbially in neut. τί.

  • • a

      In respect of what ? in what ? how ? why ? : τί δέ σε φρένας ἵκετο πένθος; Il. 1.362. Cf. Il. 4.31, Il. 11.606, Il. 13.275, Il. 16.31, Il. 18.80, etc. : τί δε χρὴ ψεύδεσθαι; Od. 14.364. Cf. Od. 21.110, Od. 24.95, etc.

    • b

      For what reason ? why ? : τί κλαίεις; Il. 1.362. Cf. Il. 1.414, Il. 3.399, Il. 4.371, Il. 8.293, Il. 9.337, etc. : τί νύ οἱ τόσον ὠδύσαο; Od. 1.62. Cf. Od. 4.465, Od. 8.153, Od. 9.447, Od. 10.431, Od. 12.450, etc.

τί̆ς (τίς, τίνι, τίν(α), τίνες; τί, τίνι, τί, τά acc.)

• 1who? what?
• 1 in direct quest.
• • a subs. τίνα βάλλομεν; O. 2.89 τίς ἂν φράσαι δύναιτο; O. 2.100 τίς δὴ ποταίνιον ἔλαχε στέφανον; O. 10.60 τίς γὰρ ἱππείοις ἐν ἔντεσσιν μέτρα ἐπέθηκʼ; O. 13.20 τί δέ τις; τί δʼ οὔ τις; P. 8.95 [τίς ἄκρον ἑλὼν ἡσυχᾷ τε νεμόμενος αἰνὰν ὕβριν ἀπέφυγεν; (Homan: εἴ τις codd.) P. 11.55] τί φίλτερον κεδνῶν τοκέων ἀγαθοῖς; I. 1.5 λέγε, τίνες Κύκνον, τίνες Ἕκτορα πέφνον; I. 5.39 τίς ἄρʼ ἐσλὸν Τήλεφον τρῶσεν; I. 5.41 τί πείσομα[ι Πα. 7B. 42. ἀκτὶς ἀελίου, τί πολύσκοπε μήσεαι; Pae. 9.1 τί ἔλπεαι σοφίαν ἔμμεν; fr. 61. 1. τί κάλλιον ἀρχομένοισιν ἢ καταπαυομένοισιν; fr. 89a. 1. τί θεός; fr. 140d. τί ἔρδων φίλος σοί τε εἴην, τοῦτʼ αἴτημί σε fr. 155. 1. c. art. & subs., τοῦ (sc. ναοῦ) δὲ παντέχνοις Ἁφαίστου παλάμαις καὶ Ἀθά[νας] τίς ὁ ῥυθμὸς ἐφαίνετο; Pae. 8.67 c. gen., “καὶ τίς ἀνθρώπων σε ἐξανῆκεν γαστρός;” P. 4.98 “τίς νιν ἀνθρώπων τέκεν;” P. 9.33 τίνι τῶν πάρος, ὦ μάκαιρα Θήβα, καλῶν ἐπιχωρίων μάλιστα θυμὸν τεὸν εὔφρανας; I. 7.1 n. pro adv., why, in what respect? τά κέ τις ἀνώνυμον γῆρας ἕψοι μάταν; (v. l. τί) O. 1.82 κέρδει δὲ τί μάλα τοῦτο κερδαλέον τελέθει; P. 2.78 τί κομπέω παρὰ καιρόν; P. 10.4 <τί δ> ἔθηκας ἀμάχανον ἰσχύν τʼ ἀνδράσι; (supp. Diehl, om. codd. Dion. Hal.) Pae. 9.3
  • b adj. τίνα θεόν, τίνʼ ἥρωα, τίνα δʼ ἄνδρα κελαδήσομεν; O. 2.2 τίνα κεν φύγοι ὕμνον κεῖνος ἀνὴρ O. 6.6 τίς γὰρ ἀρχὰ δέξατο ναυτιλίας, τίς δὲ κίνδυνος; P. 4.70 ἐπεὶ τίνα πάτραν, τίνα οἶκον ναίων ὀνυμάξεαι ἐπιφανέστερον P. 7.5—6. θυμέ, τίνα πρὸς ἀλλοδαπὰν ἄκραν ἐμὸν πλόον παραμείβεαι; N. 3.26 “πάτερ Κρονίων, τίς δὴ λύσις ἔσσεται πενθέων;” N. 10.76 τ]ίνα πτόλιν, τίνʼ ἐπ[ Δ. 4. c. 6.
• 2 introducing indir. quest.
• • a subs. οὐκ ἔχω εἰπεῖν, τίνι τοῦτο Μοῖρα τέλος ἔμπεδον ὤρεξε N. 7.57 ἀλλὰ θαυμάζω τί με λέξοντι Ἰσθμοῦ δεσπόται fr. 122. 13.
  • b adj. κεῖνα δὲ κεῖνος ἂν εἴποι ἔργα περαίτερον ἄλλων, τίς τρόπος ἄνδρα προβάσει O. 8.63 δυσθρόου φωνᾶς ἀνακρινόμενον ποινὰ τίς ἔσται πρὸς θεῶν P. 4.63 αἰδέομαι μέγα εἰπεῖν πῶς δὴ λίπον εὐκλέα νᾶσον, καὶ τίς ἄνδρας ἀλκίμους δαίμων ἀπʼ Οἰνώνας ἔλασεν N. 5.15 ἀλλοτρίοισιν μὴ προφαίνειν, τίς φέρεται μόχθος ἄμμιν fr. 42. 1.
• 3 frag. τί κέ τις ἐσχ[ Δ. 4. b. 11.

τίς , gen. τέο, τεῦ, pl. gen. τέων (τέων 1 syll., Od. 6.119, Od. 13.200): interrog. pron., who? what? ἐς τί, how long? Il. 5.465.— Rarely in indirect questions, Il. 18.192, Od. 15.423, Od. 17.368.—Adv. τί, why? how?

τίς

• • Iin direct questions, who? which? neut. what? which? Lat. quis, quae, quid?, Hom., etc.: relating to other words in the same case, τίς δʼ οὗτος ἔρχεαι; who art thou that comest? Il.; τίνʼ ὄψιν σὴν προσδέρκομαι; what face is this I see of thine? Eur.:— τίς ἄν or κεν, with the opt., expresses doubt, who could, who would do so? Hom.: —in double questions, τί λαβόντα τί δεῖ ποιεῖν; what has one received and what must one do? Dem.; so, τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν; who and whence art thou? Od.
  • • 2τίς with Particles: τίς γάρ; Lat. quisnam? why who? who possibly? Il., etc.; τίς δή; who then? Theogn.; τίς δῆτα; Soph.; τίς ποτε; who in the world? who ever? Xen.
    • 3neut. τί; as a simple question, what? Aesch.; also, why? Il. b. τί μοι; τί σοι; what is it to me? to thee? Soph., etc.; c. gen., τί μοι ἔριδος; what have I to do with the quarrel? Il.; τί ἐμοὶ καὶ σοί; what is there (in common) to me and thee? what have I to do with thee? NTest. c. τί with Particles:— τί γάρ; why not? how else? Lat. quid enim? quidni? i. e. of course, no doubt, Aesch., etc.; τί δέ; Lat. quid vero? Plat.; τί δέ, εἰ . .; but what, if . .? Eur.; τί δή; τί δήποτε; why ever? why in the world? Plat.:— τί μή; why not? Lat. quidni? Trag.:— τί μή; i. e. yes certainly, Plat., etc.
  • IIτίς is sometimes used for ὅστις in indirect questions, ἠρώτα δὴ ἔπειτα, τίς εἴη καὶ πόθεν ἔλθοι Od.; οὐκ ἔχω τί φῶ Aesch.
  • • 2τίς; τί; with part., followed by a verbal clause, forms one sentence in Greek where we use two, εἴρετο τίνες ἐόντες προαγορεύουσι; who they were that proclaim? Hdt.; καταμεμάθηκας τοὺς τί ποιοῦντας τοὔνομα τοῦτʼ ἀποκαλοῦσιν; have you learnt what they do whom men call so and so? Xen.
  • IIIτίς; ποῖος; Soph.
  • IVτί was never elided; but the hiatus is allowed in Attic, τί οὖν; Ar.; τί ἔστιν; Soph.; τί εἶπας; Soph.