Logeion | δειλός

δειλός, ή, όν, (δέος):

- I of persons, cowardly, opp. ἄλκιμος, Il. 13.278; opp. ἀνδρεῖος, Pl. Phdr. 239a, etc.: hence, vile, worthless, Il. 1.293; δειλαί τοι δειλῶν γε καὶ ἐγγύαι Od. 8.351; opp. ἐσθλός, lowborn, mean, Hes. Fr. 164; πλοῦτος καὶ δειλοῖσιν ἀνθρώπων ὁμιλεῖ B. 1.50; ἀγαθοὶ δειλῶν ἐπὶ δαῖτας ἴασιν Eup. 289; of animals, Hdt. 3.108: c. gen., δειλὸς μυάγρης afraid of . ., AP 9.410 (Tull. Sab.): c. inf., ib. 6.232 (Crin.). Adv. -λῶς Theoc. Adon. 15, Plu. Aud.poet. 2.26b.
- - 2 more commonly, miserable, wretched, with a compassionate sense, δειλοὶ βροτοί poor mortals! Il. 22.31, al.; ἆ δειλέ poor wretch! ἆ δειλοί poor wretches! 17.201, Od. 20.351; ἆ δειλὲ ξείνων 14.361; Πατροκλῆος δειλοῖο Il. 17.670.
- II of things, miserable, wretched, γῆρας Hes. Op. 113; δ. δʼ ἐνὶ πυθμένι φειδώ ib. 369; τὰ δ. κέρδη S. Ant. 326; ἔργα, λόγος, etc., Thgn. 307, E. Andr. 757, etc.: Comp., Longin. 2.1: Sup., Ar. Pl. 123: neut. pl. as Adv., ὀχλεῖ μοι δειλὰ ὁ Τρωΐλος PIand. 11.4 (iii A.D.).—Trag. use δειλός chiefly in former sense, δείλαιος in latter.

I

1 c. ref. a la capacidad de acción miedoso, tímido, apocado, cobarde de pers. op. ἄλκιμος Il.13.278, op. ἀγαθός Sol.1.39, op. θρασύς S.Ai.1315, op. ἀνδρεῖος Pl.Phdr.239a, op. μάχιμος Hp.Aër.23

• gener. ἀνήρ Archil.123.12, cf. Ar.Ach.664, Eq.390, Nu.1046, ἡμᾶς σὺ δειλοὺς ... φανεῖς; S.Ai.1362, αὔχημα ... καὶ δειλῷ τινι ἐγγίγνεται Th.2.62, πᾶς ἀκόλαστος ἢ ἄδικος ἢ δ. Ph.1.297, τούτους δειλοὺς νομίζειν I.AI 5.216, δειλοὺς καὶ ὀξυρρόπους ὄντας ἤκουε D.C.42.42.3, τί δειλοί ἐστε; Eu.Matt.8.26, Eu.Marc.4.40, cf. Hsch.

• c. dat. ὁ ἄνθρωπος ... δ. τῇ καρδίᾳ el hombre ... temeroso en su corazón LXX De.20.8

• c. giro prep. δειλότερος εἰς τὸ πλοῦν Chio 13.2, δ. ... πρὸς τὰ αἰσχρά cobarde para las cosas vergonzosas Plu.2.530f, δειλότατος ἐν τοῖς μεγίστοις τῶν κινδύνων D.C.45.39.4

• abs. como exclam. ἀβέλτερε καὶ δειλότατε idiota y grandísimo cobarde Men.Sam.654, ὡς μάλα δειλά ¡qué tímida eres! Theoc.l.c.

• de anim. cobarde, tímido ὄρτυγες D.P.Au.1.30, ἵππος Hierocl.Facet.10, c. ac. de rel. ψυχὴν δειλά Hdt.3.108

• c. gen. σμίνθος ... οὐδὲ μυάγρης δ. un ratón que no teme la trampa, AP 9.410 (Tull.Sab.)

• de plantas, c. giro prep. φυτὰ ... δειλὰ πρὸς χειμῶνας plantas temerosas de los rigores del invierno Plu.2.939c, c. inf. δειλαὶ δάκνεσθαι ἀμυγδάλαι almendras que temen ser mordidas, AP 6.232 (Crin.)

• de abstr. γυναικῶν δειλὸν ... λόγον tímido lenguaje de las mujeres E.Andr.757, λογισμοὶ γὰρ θνητῶν δειλοί LXX Sap.9.14, δειλῇ καὶ ἀνελευθέρῳ φύσει πίστις οὐκ ἂν μετείη Sext.Sent.170

• de una acción cobarde Luc.Nigr.19

• subst. τὸ δειλόν la cobardía τὸ δειλὸν οὐδὲ τοῦ βίου πόθος E.HF 316, φεύγω τὸ δειλὸν τῇδε evito así la acusación de cobardía E.Or.783, τὸ δειλὸν ἀποκρίναντας I.AI 4.298

• subst. ὁ δειλός el cobarde μὴ βουλεύου ... μετὰ δειλοῦ περὶ πολέμου no trates de guerra con el cobarde LXX Si.37.11, ὁ δ. ὑποπέπτωκε τῷ ἀνδρείῳ Ph.1.60, διαβάλλουσι ... τούς θαρσαλέους οἱ δειλοί Philostr.VS 515, τοῖς δὲ δειλοῖς ... τὸ μέροςlos cobardes (tendrán) su parte en el infierno Apoc.21.8, σὺ ... ὃς δειλοῖς ἀεὶ συνηνέχθης Luc.DMort.12.2.

2 c. ref. a la capacidad de acción ante el trabajo, de pers. perezoso ὁρῶν σε δειλὸν ὄντα καὶ βραδύν Ar.Au.1336

• subst. ὁ δειλός el hombre pasivo, el perezoso νόσος δειλοῖσιν ἑορτή Antipho Soph.B 57.

3 c. ref. a una valoración moral o social, de pers. vil, despreciable, de poco valor, de baja condición de Aquiles δ. τε καὶ οὐτιδανός Il.1.293, ὕβρις γάρ τε κακὴ δειλῷ βροτῷ pues mala es la soberbia para un hombre de baja condición Hes.Op.214, ἐν πενίῃ δ' ὅ τε δ. ἀνὴρ ... φαίνεται Thgn.393, πλοῦτος δὲ καὶ δειλοῖσιν ἀνθρώπων ὁμιλεῖ B.1.161, δειλαὶ δυστοκέες ... ἀλετρίδες Call.Del.241

• prov. cóm. αὐτόματοι δ' ἀγαθοὶ δειλῶν ἐπὶ δαῖτας ἴασιν los nobles sin ser invitados van a los banquetes de los plebeyos Eup.315

• op. ἀγαθός Praxill.3

• de abstr. de poco valor, mezquino, vil δειλαί τοι δειλῶν γε καὶ ἐγγύαι ἐγγυάασθαι de poco valor son las garantías ofrecidas por los viles, Od.8.351, δειλὴ ... φειδώ una economía mezquina Hes.Op.369, ἔργα Thgn.307, δειλὰ κέρδη ganancias obtenidas por medios viles S.Ant.326, τὰ φυσικὰ ἔργα ... δειλότερα καθίσταται Longin.2.1, ἦθος Vett.Val.48.19.

4 c. ref. a la suerte desgraciado, infortunado de pers. Πατροκλῆος δειλοῖο μνησάσθω Il.17.670, βροτοί Il.22.31, ἔμε δείλαν Alc.10.1, cf. Call.Lau.Pall.89, A.R.1.279, 3.262, 636, 771, Opp.C.3.229, Q.S.5.546, δειλοῖς ἐν νεκύεσσι Theoc.16.43, κούρη Opp.C.1.497, ἀνήρ Opp.H.2.155, Ἀλκιμάχεια Nonn.D.35.376, cf. 46.338, op. ὄλβιος Emp.B 132

• abs. como exclam. ἆ δείλ' desgraciado, Il.17.201, A.R.2.244, IG 2².10073.10 (II/III d.C.), Q.S.6.41, ἆ δειλοί Od.20.351, Q.S.11.217, 12.540, cf. Orph.A.1226, Q.S.1.100, 3.455, Nonn.D.6.259, 30.207, c. gen. ἆ δειλὲ ξείνων Od.14.361, ἆ δ. Βασιλέων Call.Dian.255, c. dat. ὤ μοι ἐγὼ δ. ¡ay, desgraciado de mí! Thgn.1107

• de abstr. infortunado, triste γῆρας Hes.Op.113

• neutr. plu. δειλάcosas tristes, malas e.e. desgraciadas op. ἐσθλά Hes.Fr.273, Emp.B 15.

5 en sent. posit. reverente, temeroso de Dios de un obispo ὥστε εἰ καὶ νέος, ἀλλὰ πρᾶος ὑπαρχέτω δ. τε καὶ ἡσύχιος Const.App.2.1.5.

II adv. -ῶς con miedo, cobardemente ἔβαινε Theoc.Adon.15, προσκυνεῖν Plu.2.26b, ἀτόλμως καὶ δ. διακείμενοι Aen.Tact.16.20, cf. Poll.1.159.

•DMic. de-we-ro.

•De *δϜειλός o de *δϜει-ελος, deriv. de la raíz que da lugar a δείδω q.u., e.e. < *du̯e-H^i̯₃- ‘dos’.

δειλός, ή, όν :

I craintif, d’où :

1 timide, en parl. de pers., Thc. 2, 62 ; p. opp. à θρασύς, Diph. (Ath. 35d) ; δ. πρός τι, Plut. M. 530f (joint à ἄτολμος) ; ou avec l’inf. Anth. 6, 232, qui craint de faire qqe ch. ; en parl. d’animaux : δ. τινος, Anth. 9, 410, qui a peur de qqe ch. ; en parl. de plantes : δ. πρὸς χειμῶνας, Plut. M. 939c, plante qui craint les températures rigoureuses ; en parl. de choses : δ. λόγος, Eur. Andr. 758, langage timide ||

2 lâche, Il. 13, 278 (p. opp. à ἄλκιμος) ; Ar. Pl. 439 ; τὸ δειλόν, Eur. H.f. 316, lâcheté ; d’où accusation de lâcheté, Eur. Or. 783 ||

II p. ext. :

1 vil, méprisable, Il. 1, 293 ; Od. 8, 351 ||

2 bas, vulgaire, de condition inférieure, en parl. de pers. p. opp. à ἐσθλός, Hés. fr. 55 Gaisford ; à ἀγαθός, Thgn. 393 ; à ἀμείνων, Thgn. 463 ; en parl. de choses : ἔργα δειλά, Thgn. 307, actions basses (joint à ἔπη δύσφημα) ; δ. κέρδη, Soph. Ant. 326, gain honteux ||

3 en gén. faible, pauvre, malheureux, Il. 17, 670 ; 23, 65 ; Od. 5, 299 ; 9, 65 ; ἆ δειλέ, ἆ δειλοί, ἆ δειλώ (v. ἆ) ; avec un gén. ἆ δειλὲ ξείνων, Od. 14, 361, malheureux étranger ! en parl. de choses, γῆρας δ. Hés. O. 113, vieillesse misérable ||

Cp. -ότερος, Lgn 2, 1. Sup. -ότατος, Ar. Pl. 123, 439.

Étym. R. indo-europ. *duei-, craindre ; v. δείδω.

δειλός -ή -όν [~ δείδω (δέδοικα)]
1. laf, bang, van pers.: ἔνθ’ ὅ τε δειλὸς ἀνὴρ ὅς τ’ ἄλκιμος ἐξεφαάνθη waar duidelijk blijkt wie er laf is en wie weerbaar Il. 13.278; τί δειλοί ἐστε, ὀλιγόπιστοι; waarom zijt gij bevreesd, kleingelovigen? NT Mt. 8.26; van zaken: γυναικῶν δειλόν ... λόγον angstige vrouwenpraat Eur. Andr. 757; subst.: τὸ δειλόν lafheid Eur. HF 316.
2. minderwaardig, van pers.: ὕβρις γάρ τε κακὴ δειλῷ βροτῷ gewelddadigheid is een kwaad voor een minderwaardige sterveling Hes. Op. 214; ook van zaken: δειλὰ κέρδη minderwaardig winstbejag Soph. Ant. 326.
3. ongelukkig, van pers.: Πατροκλῆος δειλοῖο μνησάσθω laat hij zich de ongelukkige Patroclus herinneren Il. 17.670; van zaak: δειλόν γῆρας ongelukkige ouderdom Hes. Op. 113.

δειλός, (entstanden aus ΔΕ-Ι-ΛΟʼΣ, Wurzel ΔΕ = ΔΙ, verwandt δέος, δείδω),
a) furchtsam, feig, Ggstz von ἄλκιμος, Il. 13.278 ; vgl. Arist. Eth. 2.7.3 ; oft bei Plat. u. a. Att.; Ggstz θρασύς Diphil. Ath. III.35d. Auch mit dem gen., vor etwas, σμίνθος – οὐδὲ μυάγρης δειλός Gemin. 9 (XI.410).
b) überh. schlecht, schwach, verächtlich ; δειλός τε καὶ οὐτιδανός Il. 1.293 ; δειλαί τοι δειλῶν γε καὶ ἐγγύαι ἐγγυάασθαι Od. 8.351. Dah. bei Theogn. Ggstz von ἀγαθός u. ἀμείνων, 393, 463 ; vgl. Hes. O. 711.
c) unglücklich, bejammernswert, u. mit dem Ausdrucke mitleidigen Bedauerns, arm, oft Hom.; ὤ μοι ἐγὼ δειλός, weh mir Aermstem, Od. 5.299 ; δειλοῖσι βροτοῖσιν, den armen Sterblichen, Il. 22.31 ; Anrede ἆ δειλέ, Il. 17.201, ἆ δειλοί, Od. 10.431, ἆ δειλώ Il. 17.443, Od. 21.86 ; mit genitiv., ἆ δειλὲ ξείνων Od. 14.361, 21.288. So δειλοῖς ἐν νεκύεσσι Theocrit. 16.43. Attisch heißt dies δείλαιος. S. Scholl. Aristonic. Il. 17.38, 22.31, 23.65 Herodian. 11.441, 17.201 Apollon. Lex.Homer. p. 56.30 Lehrs Aristarch. p. 122.

δειλός

-ή

[δϝι-, δείδοικα.]

- 1
  Cowardly, craven Il. 1.293, Il. 13.278.
- 2
  Sorry, worthless: δειλαὶ δειλῶν ἐγγύαι (given by worthless fellows) Od. 8.351.
- 3
- - a
    Luckless, wretched, poor (in a tone of compassion or self-pity): δειλοῖσί σφι γόου κατάπαυμα Il. 17.38. Cf. Il. 5.574, Il. 17.670, Il. 19.287, Il. 21.464, Il. 22.31, 76, Il. 23.65, 105, 221, 223, Il. 24.525: ἐμοὶ δειλῷ κακὰ μήδετο Od. 14.243. Cf. Od. 9.65, Od. 11.19, Od. 12.341, Od. 15.408, Od. 20.115.
    
    In voc.: ἆ δειλέ Il. 17.201, Il. 24.518: Od. 11.618, Od. 14.361.mdash; ἆ δειλώ Il. 17.443.– ἆ δειλοί Il. 11.816: Od. 10.431, Od. 20.351.
    
    Sim.: ὤ μοι ἐγὼ δειλή Il. 18.54. Cf. Il. 22.431: Od. 5.299.
  - b
    Tinged with hostility or contempt: ἆ δειλέ Il. 11.441, 452, Il. 16.837: Od. 18.389, Od. 21.288.– ἆ δειλώ Od. 21.86.

Number of occurrences in NT: 3
Strong 1169

δειλός, -ή, όν (< δέος), [in LXX for רַךְ, etc. ;]

cowardly, fearful: Mt 8:26, Mk 4:40, Re 21:8.†

δειλός (root δϝι): (1) cowardly, Il. 1.293, Il. 13.278.—(2) wretched (wretch), miserable; esp. in phrase δειλοῖσι βροτοῖσιν, and ἆ δειλέ, δειλώ, δειλοί.

δειλός δέος

- Iof persons, cowardly, craven, Il.; hence, vile, worthless, Il.:— δειλός τινος afraid of . ., Anth.
- - 2miserable, luckless, wretched, Hom.; with a compassionate sense, like Lat. miser, δειλοὶ βροτοί poor mortals! ἆ δειλέ poor wretch! ἆ δειλοί poor wretches! Hom.
- IIof things, miserable, wretched, Hes., Soph.

Menu

Word wheel

δειλός

Saved

Recent