διαταράσσω
διαταράσσω, to throw into great confusion, confound utterly
Could not find διετάραξεν in Logeion dictionaries.
διετάραξεν aorist active indicative 3rd singular of διαταράσσω
- throw into confusion, X. Mem. 4.2.40, Pl. Lg. 693c, Plb. 11.1.9, Phld. Piet. 108:—Pass., δ. ἐν ταῖς τοῦ βίου μεταβολαῖς Isoc. 2.39, cf. Epicur. Ep. 3 p.66 U., D.S. 18.7, Jul. Or. 3.116d.
I tr.
1 turbar, desconcertar, trastornar c. ac. de pers.
αὐτόν
ἡμᾶς
διαταραχθεὶς ὑπὸ τῆς προσαγγελίας
• abs. provocar alteración, desconcierto las comidas extrañas, Thphr.CP 4.9.3, el amor, Thphr.Fr.107.
2 c. ac. de cosa o abstr. descomponer, alterar, desordenar
τὴν κοιλίην
τὴν κόπρον
τὰς ... τάξεις
τοὺς λόγους
τὴν αἴσθησιν
τὰ ἀναγνώσματα
II intr., en v. med.-pas.
1 desordenarse, alterarse
ἐνίοτε μὲν διαταράσσεται ἡ κοιλίη ἐνίοτε δὲ ἵσταται
algunas veces el vientre se afloja, otras se remueve
2 de pers. desconcertarse, mostrarse perplejo
ἐν ταῖς τοῦ βίου μεταβολαῖς
ἐπὶ τῷ λόγῳ διεταράχθη
de la Virgen
• de anim. trastornarse
(θηρία) ταχέως διεταράχθη
Strong 1298
**
to agitate greatly (Lat.
- to throw into great confusion, confound utterly, Xen.