About Report a problem

Menu

μυθέομαι

μυθέομαι, to say, speak

Could not find μυθεῖτʼ in Logeion dictionaries.

μυθεῖτʼ imperfect middle indicative 3rd singular, present middle indicative 3rd singular of μυθέομαι

See μυθεῖτʼ in Morpho

μῡθ-έομαι, Ep. 2 sg. μυθεῖαι (for μυθέεαι) Od. 8.180, μυθέαι 2.202: 3 pl. Ion. impf. μυθέσκοντο Il. 18.289: fut. μυθήσομαι 2.488, S. Aj. 865: Ep. aor. μυθήσατο Il. 17.200: (μῦθος):
    • I speak, abs., Il. 7.76, 8.40, etc.; μειλίχως μυθεύμενος Semon. 7.18; converse, ἀλλήλοισιν A.R. 1.458: c. acc. et inf., say that . ., Il. 21.462: c. inf., order, A. Pr. 664, prob. (for μυθεύομαι) in Perict. ap. Stob. 4.28.19: c. acc., tell, recount, πληθὺν δʼ οὐκ ἂν ἐγὼ μυθήσομαι οὐδʼ ὀνομήνω Il. 2.488, cf. Od. 11.517; οὕς κεν ἐῢ γνοίην καί τʼ οὔνομα μυθησαίμην Il. 3.235; tell of, Σκύλλην Od. 12.223; κήδεα 11.376: c. acc. cogn., speak, utter, μῦθον μ. explain the reason, 3.140; κερτομίας, ὀνείδεα μυθήσασθαι, Il. 20.202, 246; ἀληθέα 6.382; ἐτήτυμα Hes. Op. 10; μέγα Theoc. 10.20; νημερτέα Il. 6.376; νημερτέως Od. 19.269; τὰ δʼ ἄλλʼ ἐν Ἅιδου τοῖς κάτω μυθήσομαι S. l.c.: c. dupl. acc., call so and so, πόλιν μ. πολύχρυσον Il. 18.289: folld. by relat. or interrog. clause, τόν τοι μυθήσομαι, οἷος ἔην Od. 19.245, cf. Pi. P. 4.298.
    • II say over to oneself, con over, consider, dub. in Od. 13.191: in full, προτὶ ὃν μυθήσατο θυμόν Il. 17.200; πάντα Ζεὺς μυθεῖται Democr. 30.—Used in Ep. and Trag.; never in Com. or Att. Prose.—Act. μυθέω in Democr. 297 as v.l. for μυθοπλαστέω; μυθεῦσαι (i. e. μυθοῦσαι) dub. in E. IA 789 (lyr.); μυθήσας· εἰπών, Phot.

Saved

Recent