νεύω

νεύω, Il. 13.133, etc.: fut. νεύσω Od. 16.283, etc.: aor. ἔνευσα, Ep. νεῦσα (v. infr.): pf. νένευκα E. IA 1581, etc. (fut. Med. νεύσομαι only in compds.):—

• incline in any direction:
• • • 1 nod, beckon, as a sign, νεύσω μέν τοι ἐγὼ κεφαλῇ Od. 16.283; νεῦσʼ Αἴας Φοίνικι Il. 9.223, cf. Od. 17.330; νεῦσαν ἐς ἀλλήλους h.Hom. 7.9; ὅρκος βέβαιός ἐστιν ἂν νεύσω μόνον Alex. 91, cf. 178.3; beckon with the hand, δεξιᾷ δέ μοι ἔνευσε Ezek. Exag. 73: c. inf., beckon to one to do a thing, in token of command, νεανίαις ἔνευσε παρθένον λαβεῖν E. Hec. 545.
    • 2 nod or bow in token of assent, ἐπὶ γλεφάροις ν. Pi. I. 8(7).50; νεῦσον, Κρονίων Id. P. 1.71; νεῦσον, τέκνον, πείσθητι S. Ph. 484, cf. Ar. Pax 883: c. acc. et inf., grant, assure, promise that . ., νεῦσε δέ οἱ λαὸν σόον ἔμμεναι Il. 8.246: c. inf. fut., Pi. O. 7.67: c. inf. aor., AP 6.244 (Crin.): c. acc. rei, grant, promise, νεῦσε δέ οἱ κούρην h.Cer. 445, cf. 463; νεύσατε τὰν ἀδόκητον χάριν S. OC 248 (lyr.), cf. E. Alc. 978 (lyr.).
    • 3 generally, nod, bend forward, of warriors, Il. 13.133; νεῦον τὸ αἰδοῖον Hdt. 2.48; λόφος καθύπερθεν ἔνευεν Il. 3.337, cf. Alc. 15.3, etc.; στάχυες νεύοιεν ἔραζε Hes. Op. 473, etc.; ν. κάτω stoop, E. El. 839; ν. ἐς τὴν γῆν Ar. V. 1110, cf. Theoc. 22.90: c. acc., οὕτω νῦν μνηστῆρες . . νεύοιεν κεφαλὰς δεδμημένοι Od. 18.237; ἐς πέδον κάρα νεῦσαι φόβῳ S. Ant. 270, cf. 441.
    • 4 incline, slope, ν. ἀπό τινος εἴς τι incline towards, Th. 4.100; εἰς τὸ αὐτὸ ν. tend to the same point, Pl. Lg. 945d; πρὸς τὸ λυπῆσαν, πρὸς τοῖς ῥήμασιν, Alex.Aphr. Pr. 1.48, 78; of countries, etc., slope, ν. εἰς δύσεις, πρὸς τὸ πέλαγος, Plb. 1.42.6, 1.73.5, etc.; of buildings, etc., look, face, εἰς νότον, etc., PLond. 3.978 (iv A.D.), etc.; μηδαμοῦ ν. to be in equilibrium, Plb. 6.10.7; ταῖς πρῴραις ἔξω νεύοντα τὰ σκάφη Id. 1.26.12: Geom., of straight lines, verge, tend to a point (i. e. to pass through it when produced), Arist. APo. 76b9, Apollon.Perg. 1.2, etc.: metaph., to be inclined, ἄλλως ν. Theoc. 7.109; ν. εἰς ὀργάν, εἰς ἔλεον, APl. 16.136 (Antiphil.); ἐπὶ χάριν Phalar. Ep. 78; πρὸς γαστέρα Ath. 14.659a; πρὸς θῆλυ Trag.Adesp. 355.
  • II metaph., decline, fall away, ἐκ . . τῶν ποτε λαμπρῶν νεύει βίοτος, νεύει δὲ τύχα E. Fr. 153: in Neo-Platonic philosophy, decline, sink in the scale of Being, Plot. 2.9.4, etc.
  • III νεύει· ἐπανέρχεται ἢ μᾶλλον φεύγει, Hsch.
  • IV Pass., only pf. part. νενευμένος inclined, Teucer in Cat.Cod.Astr. 7.202. (Cf. Skt. návate ‘turn round’, Lat. nuo.)

νεύω, (nuo), nicken, winken ; um ein Zeichen zu geben, νεύσω μέν τοι ἐγὼ κεφαλῇ, Od. 16.283, u. so allein, νεῦσʼ Αἴας Φοίνικι, Il. 9.223, vgl. Od. 17.330 ; auch mit folgdm accus. c. inf., νεῦσε δέ οἱ λαὸν σόον ἔμμεναι, Il. 8.246, er sicherte es ihm zu ; εἴς τινα, H.h. 6.9 ; als Ausdruck der Bejahung, Genehmigung, Zusicherung, ὀφρύσι, κεφαλῇ, Il. 1.528, 17.209, Od. 16.164 u. sonst ; ἐπʼ ὀφρύσι νεύειν, mit den Augen dazu nicken, oft (vgl. Pind. ἐπὶ γλεφάροις νεῦσαν, I. 7.45); auch mit dem bloßen accus., zugestehen, bewilligen, νεῦσέ οἱ κούρην, H.h. Cer. 445, 463 ; χάριν, Soph. O.C. 248 ; vgl. ὅρκος βέβαιός ἐστιν, ἢν νεύσω μόνον, Aesch. frg. 282 ; Ζεὺς ὅ τι νεύσῃ, τελευτᾷ, Eur. Alc. 981 ; sp.D., νεῦσε δʼ ὅγʼ αὐτῇ δωσέμεναι, Ap.Rh. 2.249. – Auch = sich neigen, senken, vorbiegen ; ἱππόκομοι κόρυθες λαμπροῖσι φάλοισιν νευόντων, Il. 13.133, 16.217, u. δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν, 3.337, u. oft von niederwallendem Helmbusch ; νεύειν κεφαλάς, die Köpfe senken, hangen lassen, als Zeichen der Demütigung, des Ueberwundenseins, Od. 18.237 ; vgl. Soph. ὃς πάντας ἐς πέδον κάρα νεῦσαι φόβῳ προὔτρεψεν, Ant. 270 ; τοῦ νεύοντος κάτω, Eur. El. 839 ; νεύειν εἰς τὴν γῆν, Ar. Vesp. 1110 ; στὰν δὲ κάτω νεύσαντες ἐπὶ χθονός, Ap.Rh. 2.683 ; von vollen Aehren, Hes. O. 575 ; auch in Prosa, Her. 2.48 ; Plat. winken, ἔνευσε τῷ παιδί, Phaed. 117a ; sich wohin neigen, οὐκ εἰς ταὐτὸν ἔτι νεύουσαι, Legg. XII.945d ; Thuc. 4.100 ; u. bes. bei Sp. νεύειν εἰς δύσεις, πρὸς μεσημβρίαν, Pol. 1.42.4, 6, wie vergere, von dem sich nach einer Himmelsgegend hin Erstrecken ; so auch ἐπὶ τὰ πεδία, 1.15.8 ; u. übertr., μηδαμοῦ νεύειν, πρὸς ἕνα σκοπὸν νεύειν, 1.4.1, 6.10.7 ; vgl. εἰ δʼ ἄλλως νεύσαις, Theocr. 7.109.

νεύω

(ἀνα-, ἐπι-, κατα-)

• • 1

    To make a quick inclination of the head, bend the head : ψαῦον κόρυθες νευόντων (genit. with κόρυθες, as the men bent their heads) Il. 13.133 = Il. 16.217.

    Of the nodding of the crest of a helmet Il. 6.470, Il. 3.337 = Il. 11.42 = Il. 15.481 = Il. 16.138 : = Od. 22.124.

    To bend (the head). Of persons on whom destruction has come : νεύοιεν κεφαλάς δεδμημένοι Od. 18.237.

  • 2

    To nod in token or sanction of a promise, promise, undertake, vouchsafe : ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσεν (with his brows, bending the head forward) Il. 1.528 = Il. 17.209.

    With infin. : νεῦσέ οἱ λαὸον ἔμμεναι Il. 8.246.

  • 3

    To convey an order or make a sign by a motion of the head : νεῦσʼ αἴας φοίνικι Il. 9.223 : ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσεν Od. 16.164. Cf. Od. 16.283, Od. 17.330, Od. 21.431.

    With infin.: στορέσαι λέχος Il. 9.620.

    With ἀνά, to make a sign in prohibition (cf. ἀνανεύω 3): ἀνὰ δʼ ὀφρύσι νεῦον Od. 9.468.

νεύω

• 1nod consent c. acc. & inf., ἐκέλευσεν Λάχεσιν μὴ παρφάμεν ἀλλὰ Κρόνου σὺν παιδὶ νεῦσαι μιν ἑᾷ κεφαλᾷ ἐξοπίσω γέρας ἔσσεσθαι O. 7.67 c. final cl., λίσσομαι νεῦσον, Κρονίων, ἥμερον ὄφρα κατʼ οἶκον ἀλαλατὸς ἔχῃ P. 1.71 in tmesis, τοὶ δʼ ἐπὶ γλεφάροις νεῦσαν ἀθανάτοισιν (v. ἐπινεύω) I. 8.46 frag. Κρ]ονίων νεῦσεν ἀνάγκᾳ[ Δ. 4. 17.

νεύω (cf. nuo), fut. νεύσω, aor. νευσα: nod, often of giving assent or a promise, Il. 8.246; freq. said of the helmet and its plume, Il. 3.337, Od. 22.124; κεφαλάς, ‘let their heads hang down,’ Od. 18.237.

νεύω

• • • 1to nod or beckon, as a sign, Hom.: c. inf. to beckon to one to do a thing, in token of command, Hom., Eur.
    • 2to nod or bow in token of assent, Hom., Soph.:—c. acc. et inf. to promise that, Il.:—c. acc. rei, to grant, promise, Soph., Eur.
    • 3generally, to bow the head, bend forward, of warriors charging, Il.; of ears of corn, Hes.; ν. κάτω to stoop, Eur.:—c. acc. cogn., ν. κεφαλήν Od.
    • 4to incline in any way, ν. εἴς τι to incline towards, Thuc.:—of countries, like Lat. vergere, to slope, ν. εἰς δύσιν Polyb.