πίμπρημι
πίμπρημι, to burn, burn up
Could not find πιμπράντες in Logeion dictionaries.
πιμπράντες present active participle masculine nominative plural, present active participle masculine vocative plural of πίμπρημι
πίμπρημι, pres. and impf. non-thematic; imper. πίμπρη E. Ion 527, 974; part. nom. pl. πιμπράντες Th. 6.94; inf. πιμπράναι A. Pers. 810, E. Tr. 81, (ἐμ-) Plb. 11.5.6, etc.: impf. ἐν-επίμπρην Th. 6.94; 3 pl. ἐνεπίμπρασαν X. HG 6.5.32:—other tenses formed from πρήθω (q. v.): fut. πρήσω A. Th. 434, (ἐμ-) Il. 9.242, etc.: aor. ἔπρησα 2.415, E. Andr. 390, etc.; 3 sg. shortd. ἔπρεσε Hes. Th. 856: pf. πέπρηκα (ὑπο-, ἐμ-, κατα-) Hp. Ep. 17, Alciphr. 1.32, D.C. 59.16:—Med., Nic. Al. 345: aor. ἐπρησάμην (ἐν-) Q.S. 5.485:—Pass., fut. πρησθήσομαι LXX Nu. 5.27; πεπρήσομαι (v.l. πρήσομαι (ἐμ-)) Hdt. 6.9: aor. ἐπρήσθην Hp. Nat.Mul. 10, Amphis 30.10 (dub.), (ἐν-) Hdt. 8.55, Pl. Grg. 469e: pf. (ἐμ-) πέπρησμαι Hdt. 8.144, Paus. 2.5.5; but πέπρημαι is the Att. form acc. to Phot. s.v. σέσωται, and ἐμ-πέπρημαι is found in Ar. V. 36 cod. Rav.; imper. πέπρησο Pherecr. 80.—Collat. pres. ἐμ-πιπράω (v. ἐμπίμπρημι).—In the compd. ἐμπίμπρημι (q. v.; more freq. in Prose) the second μ is sts. dropped, as ἐμπίπρημι; but returns with the augm., as ἐνεπίμπρασαν; cf. πίμπλημι:—
- burn, burn up, γῆν . . πυρὶ πρῆσαι κατάκρας S. Ant. 201, cf. E. Tr. 81; πρῆσαι δὲ πυρὸς . . θύρετρα Il. 2.415, cf. 9.242 (v.l.); without πυρί or πυρός, Hes. Th. 856; πρήσω πόλιν A. Th. 434, cf. Pers. 810; δῶμα E. Andr. 390, etc.:—Pass., πίμπραμαι to be burnt, Ar. Lys. 341; πέπρησο burn with fever, Pherecr. 80, cf. SIG 1180.10 (Cnidus); of wounds, to be inflamed, Nic. Th. 306 (but intr. in Act. πίμπρησι δὲ χείλη Id. Al. 438): metaph., ἐπί τινι πίμπρασθαι Luc. Jud.Voc. 8; ἐπὶ Ῥωμαίοις App. Ital. 3.
- II= πρήθω I.1, blow up, distend, in Pass., Hp. Nat.Mul. 10, Flat. 8, Nic. Al. 477, Act.Ap. 28.6 (v.l.); ἐπέπρητο ὅλα IG 42(1).122.123 (Epid.):—Act., Arist. HA 522b28, Dsc. 4.32. (Cf. Russ. prět' ‘sweat’, ‘stew’.)
πίμπρημι (impf. ἐπίμπρην, f. πρήσω, ao. ἔπρησα, pf. πέπρηκα ; pass. ao. ἐπρήσθην, pf. πέπρημαι et πέπρησμαι) brûler, incendier : ναῦς, Eur. Tr. 81 ; πόλιν, Eschl. Sept. 434 ; des vaisseaux, une ville, etc. ; γῆν πυρί, Soph. Ant. 201, mettre un pays à feu et à sang ; ou avec le gén.: πυρὸς θύρετρα, Il. 2, 415, détruire des portes par le feu ; au pass. être brûlé, Ar. Lys. 341 ; p. anal. être consumé par la fièvre, Phérécr. (Ath. 75b); en parl. de blessures, être enflammé, Nic. Th. 306 ; fig. s’enflammer (de colère) : ἐπί τινι, Luc. J. voc. 8, au sujet de qqe ch. ||
➳ Prés. impér. πίμπρη, Eur. Ion 527, 974.
Étym. R. indo-europ. *prh₁-, souffler, brûler ; cf. *πρήθω ; pour la format. cf. πίμπλημι.
1. doen opbollen, doen opzwellen (door blazen):
2. aansteken, in brand steken (vaker
πίμπρημι, im Präs. u. Impf. ganz nach ἵστημι, die übrigen tempp. s. unter πρήθω (über das Wegfallen des μ der Reduplication vgl. ἐμπίπρημι), entzünden, verbrennen ; πιμπράναι νεώς, Aesch. Pers. 796 ; ναῦς πιμπράναι πυρί ; Eur. Troad. 81 ; πίμπρη, Ion 527 ; ἐπίμπρας Ἐρεχθέως δόμους, 1293 ; πιμπράμενος, Ar. Lys. 341 ; in Prosa selten, οὐ μετρίως ἐπὶ τούτοις πίμπραμαι, Luc. iud. voc. 8.
πίμπρημι
From Root !πρα
- to burn, burn up, πυρός with fire, Il.; πυρί Soph.; absol., Hes., Aesch.