πιναρός
πιναρός, dirty, squalid
Could not find πιναρὸν in Logeion dictionaries.
πιναρὸν masculine accusative singular, neuter accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular of πιναρός
πῐνᾰρ-ός, ά, όν, (πίνος)
- dirty, squalid, Cratin. 372, E. El. 184 (lyr.); πιναρὸν . . ἀλουτίᾳ κάρα Eup. 251; of unwashed wool, Aret. CA 1.1; cf. πινηρός.
πιναρός, ά, όν [ῐᾰ] sale, crasseux, Eur. El. 183 ; Crat. (Com. fr. 2, 212); Eup. 2-1, 529 Meineke ; τὸ πιναρόν, Luc. Somn. 8, saleté ; souillé de larmes, A. Pl. 4, 196 ||
➳ Ion. πινηρός, Hpc. (Erot. p. 290).
Étym. πίνος.
πιναρός, ion. πινηρός, schmutzig ; κόμη, Eur. El. 184 ; sp.D., πιναρὰν ὄψιν τεκταίνεσθαι, Alc. 11 (Plan. 196); auch in späterer Prosa, wie Luc. Tim. 1, somn. 8.
πιναρός
πῐνᾰρός, ά, όν
πίνος
- dirty, squalid, Eur.