About
Menu

diffiduciare

diffiduciare [cf. CL fiduciare] , (w. pers. obj.) to ‘defy’, renounce fealty to or amity with. b (p. ppl.) declared in ‘defiance’. Cf. diffidare. ille quern reducere non potuit ~iatum dimisit et debitam domino ‥ suo reverentiam non exhibuit W. Cant. V. Thom. I 33; Ib. II 37 (v. deprehendere 3c); s1188 destinatur ab imperatore nuncius cum litteris ‥ ad Salahadinum, ut vel Christianorum universitati ‥ satisfaciat in plenum vel ~iatus se preparet ad congressum Itin. Ric. I 18; 1202 sciatis vic[ecomitem] Toarc’ [Thouars, Poitou], culpa sua nos ~iasse; et ideo vobis mandamus quatinus fidelitatem vestram juretis coram H‥. et J‥., quia decetero non eritis in manu ipsius vie‥. set in manu nostra eritis Pat 19a; s1215 [barones] regem ~iantes per internuncios et hominia sua reddentes W. Coventr. II 219; s1233 M. Par. Maj. III 258 (v. diffidare a); s1378 [cardinales] ad ~iandum ‥ papam hanc epistolam ‥ transmiserunt Wals. HA I 382; s1381 nunciaverunt ‥ ad ~iandum abbatem faldas quas fecerat ‥ esse frangendas ipsa nocte G. S. Alb. III 301.  b Gir. PI III 16 (v. 1 despicari 2).

Saved

Recent