difficulter
difficulter, with difficulty, hardly
diffĭculter,
- adv., with difficulty; v. difficilis fin., no. β.
difficulter, Adv., s. difficilisa. E.
[frater infirmus ad locum ] ~er a ministro deductus
cum hoc tarde et ~er impetraremus
~er, tarde
~er,earfoþlice
qui anteacte vite infamia sorduit, is ~er promovetur
naturalibus existentibus integris, [homo ] hoc [sc. vitare peccatum ] potuit faciliter, in natura vero lapsa ~er
diffĭcultĕr (11) (difficilis), difficilement, péniblement, avec peine : Cæs. C. 1, 62 ; Sall. C. 14, 5 ; Liv. 1, 52, 4 ; 42, 54, 3 ; Tac. Ann. 12, 35.
difficulter
adv.
- difficilis, with difficulty, hardly: fiebat, Cs.: haud difficulter persuasum Latinis, L.; see difficiliter.