difficiliter
difficiliter, with difficulty
diffĭcĭlĭter,
- adv., with difficulty; v. difficilis fin., no. γ.
difficiliter, Adv., s. difficilisa. E.
difficulter, i. tarde, ~iter
diffĭcĭlĭtĕr, difficilement [rare au positif] : Cic. Ac. 2, 50 || -ilius Cic. Tusc. 4, 32 ; -illime Cic. Amer. 116 ; Læl. 64.
difficiliter . adv. c. s. et, v. difficultas
See an image
See an image
difficiliter adv.with comp.and sup.
- difficilis, with difficulty: a vero internosci: difficilius, confieri, Cs.: quae difficillime praecaventur.