About
Menu

locutorium

locutorium [LL] 1 (w. ref. to person) instrument through which another speaks, ‘mouthpiece’. papa Gregorius ‥ vas et loquutorium Spiritus Sancti Tract. Ebor. 670. 2 (mon.) parlour (cf. D. Knowles,Mon. Order in Eng. (Cambridge, 1950) 454–5). [abbas clericos extraneos] in ~ium adducat Lanfr. Const. 153; edificavit ‥ duo ~ia, unum ad orientem juxta capitulum, aliud ad occidentem sub capella abbatis Abbat. Abingd. 286; 1234 dum ‥ misse ‥ celebrantur, in ~io loquendi et alibi divertendi non concedantur Vis. Bury 730; 1257 quod [custos foreste] faciat habere fratribus minoribus ‥ xij quercus ad meremium loqutorii sui Cl 75; omnes monachi ‥ porrigent osculum abbati in claustrali colloquio vel in loquitorio Obed. Abingd. 338; cum aliquo loqui in loquutorio Ib. 348; cum ad ~ium [ME: to þe parlures þurl] accedit religiosus ‥, prius inquirendum cum quo fari debeat AncrR 16; s1429 Alexander cliens et famulus loqutorii Chr. S. Alb. 36; sepultus ‥ est in claustro ante introitum ~ii domus capitularis, juxta ostium dormitorii Flete Westm. 129; hoc ~ium, A. parloure WW.

Saved

Recent