locutuleius
lŏcūtŭlēius, a, um, adj. [loquor],
- babbling, prating; perh. only as substt.
- A lŏcū-tŭlēius, ii, m., a talker, prater, babbler: veteres nostri hoc genus homines in verba projectos locutuleios et blaterones et lingulacas dixerunt, Gell. 1, 15, 20.—
- B lŏcū-tŭlēĭa, ae, f., a female babbler, = linguaculae, Non. 50, 8.
locūtulēius, a (loquor), schwatzhaft, ein Schwätzer, eine Schwätzerin, ein Schwatzmaul, Gell. 1, 15. § 20. Non. 50, 8.
lŏcūtŭleius, ī, m. (loquor), grand parleur, bavard : Gell. 1, 15, 20 ; Non. 50, 8 || lŏcūtŭlĕus, a, um, Avit. Carm. 5, 160 [réf. non retrouvée].