About
Menu

locutuleius

lŏcūtŭlēius, a, um, adj. [loquor],
  • babbling, prating; perh. only as substt.
    • A lŏcū-tŭlēius, ii, m., a talker, prater, babbler: veteres nostri hoc genus homines in verba projectos locutuleios et blaterones et lingulacas dixerunt, Gell. 1, 15, 20.—
    • B lŏcū-tŭlēĭa, ae, f., a female babbler, = linguaculae, Non. 50, 8.

Saved

Recent