locupletator
lŏcū̆plētātor, ōris, m. [locupleto],
- an enricher (post-class.): familiarium, Eutr. 10, 15: MVNICIPII, Inscr. Orell. 816.
locuplētātor, ōris, m. (locupleto), der Bereicherer, Eutr. 10, 15. Corp. inscr. Lat. 6, 958.
lŏcŭplētātŏr, ōris, m. , celui qui enrichit : Eutr. 10, 15 ; CIL 6, 958.