locupletatio
lŏcū̆plētātĭo, ōnis, f. [locupleto],
- an enriching, a rich possession, Vulg. Judith, 2, 16.
locuplētātio, ōnis, f. (locupleto), die Bereicherung, der reiche Besitz, Vulg. Iudith 2, 16.
hujus ‥ largifluae dapsilitatis ~o firma senatorum adstipulatione ‥ constat esse ‥ adimpleta
sola consumptio non sufficit ut obligetur, nisi sequatur ~o
magis quam apponunt [mnam ] ad mensam dominicam in commodum commune sive communitatis ~onem [cf. ]Luc. xix 23
lŏcŭplētātĭō, ōnis, f. (locupleto), richesses : Vulg. Judith 2, 16.