magnifico
magnifico, to make much of, set a high value on
magnĭfĭco, āvi, ātum, 1, v. a. [magnificus].
- To make much of, to value greatly, esteem highly, set a high value on (ante-class. and late Lat.): aliquem, Plaut. Stich. 1, 2, 44 (101): te quia me colitis et magnificatis, id. Cist. 1, 1, 22 (22): unum ex omnibus Venus voluit me magnificare, id. Men. 2, 3, 19 (369): illam haud minus quam se ipsum, Ter. Hec. 260: ob tuam perfidiam te amo et metuo et magnifico, Plaut. Ps. 3, 1, 34 (800): quid est homo, quia magnificas eum, Vulg. Job, 7, 17.—
- II Transf., to magnify, extol, praise highly (post-Aug.): Arcesilaum quoque magnificat Varro, Plin. 35, 12, 45, § 155; 36, 5, 4, § 41: aliquid, id. 17, 9, 6, § 50; cf. id. 36, 12, 18, § 83; Auct. Her. 3, 4, 8 Klotz. —
- B To praise, glorify, worship: magnificate Dominum mecum, Vulg. Psa. 34, 3: Deum Israël, id. Matt. 15, 31.—
- C To exalt, honor: nomen tuum, Vulg. Gen. 12, 2: Salomonem, id. 1 Paral. 29, 25.—Pass.: magnificabor, Vulg. Ezech. 38, 23.—
- D To enlarge: fimbrias, Vulg. Matt. 23, 5.
māgnifico, āre (magnificus), I) hochhalten, hochschätzen, alqm, Plaut. Men. 371 u.a. Ter. Hec. 260 u. Eccl. – II) übtr., rühmen, erheben, alqm, Plin. 35, 155; 36, 41 u. Eccl.: alqd, Cornif. rhet. 3, 8. Plin. 17, 50 u. Eccl.
magnĭfĭcō, āvī, ātum, āre (magnificus), tr., ¶ 1 faire grand cas de : Pl. Men. 370 ; Ter. Hec. 260 ¶ 2 vanter, exalter, glorifier : Plin. 35, 155 ; 36, 41.
- 1. (preklass.; Laatl.) hoogachten;
- 2. (postklass.; Laatl.) roemen, prijzen, verheerlijken;
- 3. (pass.) (Laatl.) zich verheffen.
māgnificō —, —, āre
- magnificus, to make much of, set a high value on: illam . . . se, T.