magniloquus
magniloquus, vaunting, boastful
magnĭlŏquus, a, um, adj. [magnus-loquor],
- that speaks in a lofty style, sublime: Homerus, Stat. S. 5, 3, 62.—
- II In a bad sense, that speaks in a pompous style, magniloquent, vaunting, boastful: atque illi modo cauti ac sapientes, prompti post eventum ac magniloqui erant, Tac. Agr. 27: os, Ov. M. 8, 396; Mart. 2, 43, 2: lingua, Vulg. Psa. 12, 4: flatus, Stat. Th. 3, 192.
māgniloquus, a, um (magnus u. loquor), I) erhaben, -pathetisch im Ausdruck, Stat. silv. 5, 3, 62. – II) im üblen Sinne, großsprecherisch, prahlerisch, v. Pers., Tac. Agr. 27. Mart. 2, 43, 2. Vulg. Sophon. 3, 11: os, Ov. met. 8, 396: lingua, Vulg. psalm. 12, 4: flatus (Plur.), Stat. Theb. 3, 192.
si ‥ aut sim magniloqui multus sectator Homeri / non plane absolvam
vitium est uti verbis ~is cum agitur de rebus minimis
rigor rebellis pervicacie et moles ~e jactantie
ridiculum est ‥ esse lingua ~um, opere vero esse pusillanimem
sic non magniloquas quaeris, pater optime, gazas
magnĭlŏquus, (16) a, um (magnus, loquor), ¶ 1 dont le langage est sublime : Stat. S. 5, 3, 62 ¶ 2 emphatique, fanfaron : Tac. Agr. 27 ; Ov. M. 8, 396 ; Mart. 2, 43, 2.
- 1. met verheven taal;
- 2. opschepperig, snoevend.
māgniloquus
adj.
- magnus+4 LAC-, vaunting, boastful: post eventum, Ta.: os, O.