βροτός

βροτός, ὁ, poet. Noun,

• mortal man, opp. ἀθάνατος or θεός, in Hom. usu. Subst., οἷοι νῦν βροτοί εἰσι Il. 5.304, al.; βροτὸς εἰς θεόν E. Andr. 1196 (lyr.); λόγος τις Ζῆνα μιχθῆναι βροτῷ A. Supp. 295; θεοῦ δὲ πληγὴν οὐχ ὑπερπηδᾷ βροτός S. Fr. 961; βροτοί,opp. νεκροί, Id. Ant. 850 (lyr.); but β. ἀνήρ Il. 5.361; and so β. ἔθνος Pi. P. 10.28: as fem., β. αὐδήεσσα Od. 5.334; β. οὖσαν AP 9.89 (Phil.); but βροταί· γυναῖκες, Hsch. (s.v.l.): freq. in gen. pl., after πολλοί B. 1.42, S. OT 981, etc.; after τίς ib. 437, etc.; βροτοί never takes the Art. in Trag. and Com., exc. when an Adj. or Pron. is added, τῶν πολυπόνων β. E. Or. 175; ἡμεῖς οἱ β. Ar. Eq. 601, Pax 849, cf. Sannyr. 1; οἱ ταλαίπωροι β. Alex. 66; οἱ πάντες β. Men. 538.8.—Rare in Prose, Pl. R. 566d, Arist. Top. 133a31, 149a7.
• • II of the dead, A. Ch. 129 (v.l. νεκροῖς Sch.). (From Μροτός (cf. ἄ-μβροτος, μορτός), Skt. mṛtás ‘dead’, Lat. morior, etc.)

βροτός, (μόρος, mors, μορτός, daraus *μροτός, dafür des Wohllautes halber βροτός ; daher das μ in φαεσίμβροτος, τερψίμβροτος, φθισίμβροτος ; vgl. μολεῖν βλώσκω, μέλι βλίττω, μαλακός βλάξ ; μέμβλωκα, ἤμβροτον);
sterblich (Hesych. φθαρτὸς ἢ γηγενὴς ἄνθρωπος, bei dem auch βροταί, erkl. γυναῖκες); ἀνήρ Il. 5.361 ; ἔθνος Pind. P. 10.28 ; gew. ὁ, subst., der Mensch, im Ggstz der θεοὶ ἀθάνατοι, Hom. u. folgde Dichter. Hom. θνητοῖσι βροτοῖσιν Od. 3.3, 7.210, 12.386, θνητὸν βροτόν Od. 16.212 ; Il. 18.362 καὶ μὲν δή πού τις μέλλει βροτὸς ἀνδρὶ τελέσσαι, ὅς περ θνητός τʼ ἐστὶ καὶ οὐ τόσα μήδεα οἶδεν· πῶς δὴ ἔγωγʼ, ἥ φημι θεάων ἔμμεν ἀρίστη, οὐκ ὄφελον Τρώεσσι κοτεσσαμένη κακὰ ῥάψαι ; von Weibern, Od. 5.218 ἡ μὲν γὰρ βροτός ἐστι, σὺ δʼ ἀθάνατος καὶ ἀγήρως ; 5.334 Λευκοθέη, ἣ πρὶν μὲν ἔην βροτὸς αὐδήεσσα ; 6.149 γουνοῦμαί σε, ἄνασσα· θεός νύ τις ἦ βροτός ἐσσι ; 160 οὐ γάρ πω τοῖον εἶδον βροτὸν ὀφθαλμοῖσιν, οὔτʼ ἄνδρʼ οὔτε γυναῖκα.

βροτός

-οῦ, ὁ, ἡ

[μ-βροτός. Cf. ἄμβροτος2.]

• • 1

    Liable to death, mortal: ἀνήρ Il. 5.361. Cf. Il. 5.604, Il. 18.85, Il. 19.22: Od. 4.397, Od. 5.129, 197, 218, Od. 12.77.

  • 2

    Absol., a mortal man, a man: θεὰ βροτῷ εὐνηθεῖσα Il. 2.821. Cf. Il. 1.272, Il. 8.428, Il. 9.159, Il. 11.2, Il. 13.244, etc.: βροτῶν θελκτήρια Od. 1.337. Cf. Od. 4.197, Od. 5.101, Od. 6.149, Od. 11.287, Od. 12.125, etc.

    Qualified by θνητός Od. 3.3 = Od. 12.386, Od. 7.210, Od. 16.212.

    For μέροπες βροτοί see μέροπες.

βροτός (-ός, -ῷ, -όν; -οί, -ῶν, -οῖς, -οῖσι(ν))

• 1mortal subs., βροτῶν φάτις O. 1.28 τὸ δʼ αἰεὶ παράμερον ἐσλὸν ὕπατον ἔρχεται παντὶ βροτῶν O. 1.100 ἤτοι βροτῶν γε κέκριται πεῖρας οὔ τι θανάτου O. 2.30 πλείσταισι βροτῶν ξεινίαις αὐτοὺς ἐποίχονται τραπέζαις O. 3.39 διάπειρά τοι βροτῶν ἔλεγχος O. 4.18 σὺν γὰρ ὑμῖν τά τε τερπνὰ καὶ τὰ γλυκέʼ ἄνεται πάντα βροτοῖς O. 14.6 Ἰξίονα φαντὶ ταῦτα βροτοῖς λέγειν P. 2.21 καὶ ὑψιφρόνων τινʼ ἔκαμψε βροτῶν P. 2.51 οἷα ψιθύρων παλάμαις ἕπετʼ αἰεὶ βροτῷ (Heindorf: βροτῶν codd.) P. 2.75 κλέπτει τέ μιν οὐ θεὸς οὐ βροτὸς P. 3.30 ἓν παρʼ ἐσλὸν πήματα σύνδυο δαίονται βροτοῖς ἀθάνατοι P. 3.81 λέγονται μὰν βροτῶν ὄλβον ὑπέρτατον οἳ σχεῖν i. e. Peleus and Kadmos P. 3.88 ἐν δʼ ὀλίγῳ βροτῶν τὸ τερπνὸν αὔξεται P. 8.92 δύνασαι δὲ βροτοῖσιν ἀλκὰν ἀμαχανιᾶν δυσβάτων θαμὰ διδόμεν N. 7.96 “παῦροι δʼ ἐν πόνῳ πιστοὶ βροτῶν καμάτου μεταλαμβάνειν” N. 10.78 ἀλλὰ βροτῶν τὸν μὲν κενεόφρονες αὖχαι ἐξ ἀγαθῶν ἔβαλον N. 11.29 ἀμνάμονες δὲ βροτοί (sc. εἰσί) I. 7.17 ἰατὰ δʼ ἐστὶ βροτοῖς σύν γʼ ἐλευθερίᾳ καὶ τά I. 8.15 τέρας, ἅν τε βροτοὶ Δᾶλον κικλῄσκοισιν fr. 33c. 3. ταῦτα θεοῖσι μὲν πιθεῖν σοφοὺς δυνατόν, βροτοῖσιν δʼ ἀμάχανον εὑρέμεν Pae. 6.53 καὶ γὰρ ὁ πόντιος Ὀρς[ιτ]ρίαινά νιν περίαλλα βροτῶν τίεν (sc. Κάδμον) Πα. 9. 48. λέγοντι δὲ βροτοὶ[ Δ. 1. 15. θεόν, τὸν Βρόμιον, τὸν Ἐριβόαν τε βροτοὶ καλέομεν fr. 75. 10. τιμαὶ δὲ βροτοῖσι κεκριμέναι Παρθ. 1. 7. ἀθάναται δὲ βροτοῖς ἁμέραι, σῶμα δʼ ἐστὶ θνατόν Παρθ. 1. 14. θεὸς ὁ πάντα τεύχων βροτοῖς fr. 141. adj., ὅσαις δὲ βροτὸν ἔθνος ἀγλαίαις ἁπτόμεσθα, περαίνει (Er. Schmid: βρότεον codd.) P. 10.28

βροτός (for μροτός, root μερ, μορ): mortal; βροτὸς ἀνήρ, βροτοὶ ἄνδρες, and as subst., mortal man; epithets, θνητοί, Od. 3.3; δειλοί, ὀιζῡροί, μέροπες, ἐπιχθόνιος.

βροτός The orig. form seems to have been μορτός, cf. ἄμβροτος.

• a mortal man, Hom., Attic Poets.