δύο
δύο, δύο, two
- Αtwo, Il. 1.16, etc.; in Hom., δύο and δύω are sts. joined with plural Nouns, δύο δʼ ἄνδρες 18.498, al.; also in Trag., δύο κριούς S. Aj. 237 (lyr.); in Att. Prose, δύο τέχνας Pl. Grg. 464b; but δυοῖν is rare with plural Nouns, ὀρθοστάταις δυοῖν IG 2.1054.64; ἕνα καὶ δύο one or two, a few, Il. 2.346; δύʼ ἢ τρεῖς Ar. Pax 829, cf. X. HG 3.5.20; εἰς δύο two and two, Id. Cyr. 7.5.17; σὺν δύο two together, Il. 10.224, Hdt. 4.66; δύο ποιεῖν τὴν πόλιν to split the state into two, divide it, Arist. Pol. 1310a4.
numeral dos
a) c. subst. en dual
Ἀτρεΐδα ... δύω
δυοῖν ... μιασμάτοιν
ἄλλω δύο παῖδε
b) c. subst. en plu.: δύο:
δ. δ' ἄνδρες
δ. παῖδας
δύϜο τάλαντα
δίου ὀβολοί
τῶν δ. μοιράων
τὸ ... ὕψος δ. πλέθρων
δραχμάων ... διού
Αὐρ(ήλιος) ... κεῖται ἐτῶν δ.
δύο ζεύγεσι
ἐν ἔτεσιν δύο
• δύω:
δ. κακά
δ. ... νηούς
πυάλους δ.
τῶν δύω τὸ ἕτερον
τὰς δ. τῶν ῥάβδων
δύω κανόνεσσ'
• δύας:
ἐν στάλλας ... δύας
• δυῶν:
ἀντὶ μαιτύρν δυν
τριγλύφων ... δυῶν
• δυοῖς:
ἐν τοῖς δυοῖς μνσί
• δυοῖσιν:
δυοῖσιν ἐν πόνοισ[ι
• δυσί:
ταῖς δυσὶ σιαγόσι
• δυοῖν:
ὀρθοστάταις δυοῖν
ἐπιμηνιειᾶν δυοῖν
• δυεῖν:
ταλάντων ... δυεῖν
c) alternando formas con dual y plural en una misma frase
δυοῖν ὄντοιν τοῖν πραγμάτοιν δύο λέγω τέχνας
δυοῖν ὄμμασι καὶ δυσὶν ἀκοαῖς
d) en combinación c. otros numerales para la expr. de cantidades superiores
δ. καὶ τεσσεράκοντα
ἐπ' ἐτέα δυῶν δέοντα εἴκοσι
hasta que faltaban dos años para los veinte, e.d., dieciocho añosπ[ε]ντακοσίων πεντηκόντων δυῶν
μνᾶς δύε καὶ τριάκοντα
ϝίκατι καὶ δυῶν ποδῶν
πέλεθρα ἑκατὸν τράκοντα (sic) δύα
e) en combinación con otros numerales para la expr. de la indeterminación
ἕνα καὶ δ.
uno o dos, e.e. unos pocosδύ' ἢ τρεῖς ἀνθρώπους
ἐς βραχὺ ἄγοντες τὴν ἀρχὴν ... ἓν ἢ δ. ὑποθέμενοι
f) en expr. c. valor distributivo, gener. c. prep.
τέσσαρας ῥίζας κατὰ δ. συνεζευγμένας
πεζῶν καὶ ἱππέων εἰς δ. ἄγοντας τὴν χιλιοστύν
llevando su regimiento de infantería y caballería en formación de a dos
• en lit. bíblica y crist. c. red. del numeral
εἰσῆλθον ... εἰς τὸν κιβωτόν, δ. δ. ἀπὸ πάσης σαρκός
ἀπέστειλεν αὐτοὺς ἀνὰ δ. [δ.
los envió de dos en dos
g) subst., de pers. los dos, las dos
σύν τε δύ' ἐρχομένω
yendo los dos juntosἣ μὲν ἔην θνητή, αἳ δ' ἀθάνατοι ... αἱ δύο
esta última (Medusa) era mortal, las inmortales eran las otras dos ref. a las tres Gorgonas
• de cosas dos cosas
ἣ δύ' ἐν φρεσὶν νοεῖ
ἀσκεῖν περὶ τὰ νοσήματα δ.
εἰ ... δ. εἴη, οὐκ ἂν δύναιτο ἄπειρα εἶναι
(δεδούλωται) δυσὶν ... δοῦλος
τ]ᾶν δὲ δουῖν
ἡ μὲν γὰρ ἁφὴ δ. λέγει ἐν τῇ ἐπαλλάξει τῶν δακτύλων ἡ δ' ὄψις ἕν
δ. ... ποιοῦσιν ... τὴν πόλιν
dividen a la ciudad en dos bandosτὸ καταπέταμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη ... εἰς δ.
εἰς δ. αὐτὸν κόψαι
h)
δ. ἄνδρες
trad. de lat. duouiri
•De *du°Hi̯3, cf. lat. duo, frente a la forma *dueHi̯3, que da lugar a δύω, ai. dvā́, etc.
1) nominat.: Il. 12.95 υἷε δύω, 13.499 δύο ἄνδρες, Od. 15.412 δύω πόλιες, Il. 18.507 δύω τάλαντα.
2) accusat.: Od. 9.90 ἄνδρε δύω, Il. 5.572 δύο φῶτε, 22.210 δύο κῆρε θανάτοιο, 21.145 δύο δοῦρε, 3.116 δύω κήρυκας, 20.269 δύω πτύχας, vs. 271 τὰς δύο (πτύχας) χαλκείας, δύο δʼ ἔνδοθι κασσιτέροιο, Od. 9.74 δύω νύκτας δύο τʼ ἤματα, 10.142 δύο τʼ ἤματα καὶ δύο νύκτας.
3) genitiv. und dativ.: Il. 13.407 δύω κανόνεσσʼ ἀραρυῖαν (ἀσπίδα); Od. 10.515 πέτρη τε ξύνεσίς τε δύω ποταμῶν ἐριδούπων ; Il. 10.253 παρῴχηκεν δὲ πλέων νύξ | τῶν δύο μοιράων, τριτάτη δʼ ἔτι μοῖρα λέλειπται. Den letzten Vers hielten Zenodot, Arislophanes Byz. u. Aristarch nach dem Zeugnisse der scholl. für unecht, und Aristarch nahm namentlich auch an dem genit. δύο Anstoß : οὐχ Ὁμηρικὸν δὲ καὶ τὸ »τῶν δύο«. οἱ δύο μὲν γὰρ λέγει καὶ τοὺς δύο, τῶν δύο δὲ ἢ τοῖς δύο οὐκ ἔστιν εὑρεῖν παρʼ Ὁμήρῳ. Ζηνόδοτος οὐδὲ ἔγραφεν, Ἀριστοφάνης ἠθέτει. Von diesen Sätzen gehört das über δύο Gesagte einem Scholium des Aristonic. an, die letzte Bemerkung über Zenodot und Aristophanes dem Didymus. Friedländer schreibt in seiner Ausgabe des Aristonic. auch diese didymeische Notiz unbedenklich dem Aristonicus zu. Bei Od. 10.515 gibt es kein Alexandrinisches Scholium, bei Il. 13.407 ein Scholium des Didymus, welches den dativ. κανόνεσσ(ι) als Aristarchische Lesart bezeugt : ἐκ πλήρους αἱ Ἀριστάρχου κανόνεσσι, d.h. Aristarch schrieb in seinem Texte das I mit hin und überlies das Elidieren dem Leser. Man kann die beiden Verse 406, 407 ohne Störung des Zusammenhanges weglassen, und eben so den Vers Od. 10.515 ; man kann aber auch Od. 10.515 δυοῖν schreiben und Il. 13.407 δυσίν oder δυσί oder ebenfalls δυοῖν. – Als Bezeichnung einer unbestimmten geringen Anzahl steht Il. 2.346 ἕνα καὶ δύο, Einen oder Zwei. Aehnlich Od. 5.484 ὅσσον τʼ ἠὲ δύω ἠὲ τρεῖς ἄνδρας ἔρυσθαι. – Il. 10.224 σύν τε δύʼ ἐρχομένω, καί τε πρὸ ὁτοῦ ἐνόησεν ὅππως κέρδος ἔῃ wird von Neueren so aufgefaßt, als ob σύν mit δύο zu verbinden sei, Tmesis statt σύνδυο, vgl. Od. 9.429 σύντρεις αἰνύμενος und Od. 14.98 οὐδὲ ξυνεείκοσι φωτῶν ἔστʼ ἄφενος τοσσοῦτον ; aber Aristarch verband Il. 10.224 das σύν zunächst nicht mit δύο, sondern mit ἐρχομένω, Schol. Aristonic. σύν τε δύʼ ἐρχομένω : ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ὅμοιόν ἐστιν ἐκείνῳ, »ἄμφω δʼ ἑζομένω« (Il. 3.211), συνερχόμενοι δύο ἀντὶ τοῦ συνερχομένων. ἔνιοι δὲ μὴ νοήσαντες τὸ Ν προστιθέασι, κακῶς. Man beachte, daß bei der von Aristarch verworfenen Lesart ἐρχομένων das δύο Genitiv wäre. – Folgende : Xen. Hell. 3.5.20 δύο ἢ τρεῖς ; ähnlich Theocr. 14.45 δύο allein = wenige, ein Paar ; – εἰς δύο, je zwei, Xen. Cyr. 7.5.17 ; – δύο ποιεῖν τὴν πόλιν, die Stadt entzweien, durch Aufruhr teilen, Arist. Pol. 5.9 ; – τὰ δύο μέρη, zwei Dritteile, Thuc. u. A. – Die ep. u. jamb. Dichter brauchen δύο u. δύω nach Bedürfnis des Verses ; letztere Form findet sich nicht bei Pind., aber bei andern Lyrikern, nicht in den Tragikern u. in attischer Prosa, wo δύο die herrschende Form ist, wie bei Her. – Gen. u. dat. δυοῖν überall ; einsilbig gebraucht Soph. O.R. 640 ; – δυεῖν, von den Gramm. als attisch bezeichnet u. teils auf den gen., teils auf das fem. beschränkt, findet sich sicher in wenigen Stellen, bes. bei Plat., wo Schneider zu Rep. II p. 92 ff, zu vgl.; als dat. Thuc. 1.20, aber Krüger δυοῖν ; – dat. δυσί, Hippocr., u. von Arist. an gew. bei Sp., bei Thuc. 8.101 zweifelhaft ; – δυῶν, δυοῖσι, bei Her. u. Ion., nicht hinlänglich beglaubigt, s. aber Wesseling Her. 7.106. – Indecl. findet es sich bei. Thuc., Xen. (An. 1.2.23, wo Krüger mehrere Stellen anführt), Pol. u. A., s. Zander Programm von Königsberg 1887 u. 45. – Subst. u. verb. stehen dabei oft im plur., bes. bei δύο u. bei Sp. Vgl. übrigens über die Formen, außer den Gramm., Lobeck zu Phryn. p. 210.
δύω
indeclinable. (The forms about equally common. Used with both dual and pl.) Two Il. 1.16, 250, Il. 2.731, Il. 3.18, Il. 5.159, Il. 10.253, etc.: Od. 1.256, Od. 4.27, 496, Od. 5.388, Od. 8.312, Od. 10.515, etc.
Absol.: δύω μοι ἕπεσθον Il. 22.450. Cf. Il. 2.346, Il. 10.224, Il. 20.271, Il. 23.174, etc.: Od. 2.22, Od. 6.63, Od. 14.74, etc.
With other numerals: δύω καὶ εἴκοσι Il. 2.748: Od. 9.241, Od. 10.208.– δύω καὶ πεντήκοντα Od. 8.35, 48, Od. 16.247.
- 1two δύο δὲ γλαυκῶπες δράκοντες O. 6.45 ἀγαθαὶ δὲ πέλοντʼ... ἀπεσκίμφθαι δύʼ ἄγκυραι O. 6.101 δράκοντες τρεῖς, οἱ δύο μὲν κάπετον, εἷς δʼ O. 8.38 ἄλλαι δὲ δύʼ... χάρμαι O. 9.86 δύο δʼ αὐτὸν ἔρεψαν πλόκοι σελίνων O. 13.32 αἱ δύο δʼ ἀμπλακίαι P. 2.30 δύο δʼ ἀπὸ Κίρρας, ὦ Μεγάκλεες, ὑμαί τε καὶ προγόνων (sc. μʼ ἄγοντι νῖκαι) P. 7.16 δύο μὲν ἄνθεʼ Ὀλυμπιάδος acc. N. 6.61 ἕκατι ποδῶν εὐωνύμων δὶς δὴ δυοῖν (i. e. ποδῶν δὶς νικηφόρων καὶ δυοῖν ἀνδρῶν. Σ) N. 8.48 δύο δέ τοι ζωᾶς ἄωτον μοῦνα ποιμαίνοντι τὸν ἄλπνιστον, εὐανθεῖ σὺν ὄλβῳ εἴ τις εὖ πάσχων λόγον ἐσλὸν ἀκούῃ (post ὄλβῳ distinx. alii) I. 5.12 εἴπερ τριῶν Ἰσθμ[οῖ], Νεμέᾳ δὲ δυ[οῖν (e Σ supp. Lobel) fr. 6a. h.
Strong 1417
two: Mt 19:6, Mk 10:8, Jo 2:6, al.; with pl. noun, Mt 9:27, 10:10, al.; οἱ, τῶν, τοὺς δ., Mt 19:5, 20:24, Mk 10:8, Eph 2:15, al.; δ. ἐξ, Lk 24:13; distrib., ἀνὰ, κατὰ δ., two and two, two apiece: Lk 10:1 (WH, ἀνὰ δ. [δύο]), Jo 2:6, I Co 14:27; δύο δύο (= ἀνὰ δ., as LXX, Ge 6:19 for
a
λαβὼν κανθάρους σεληνιακοὺς δύο ἐκθέωσον ὕδατι ποταμίῳ
toma dos escarabajos lunares y deifícalos en agua de río
λαβὼν τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ ἀπόπνιξον ζῷα ζʹ· ... [νε]οσσὰ δύο
toma el primer día siete animales y estrangúlalos: dos polluelos
ἀλέκτορας δύο λευκούς, ἀσινεῖς τελείους, καὶ λύχνους δύο
τὸ ὄνομα γράφε ζμυρνομέλανι εἰς ὠὰ δύο ἀρρενικά
escribe el nombre con tinta de mirra en dos huevos machos
λαβὼν [οὖν ὁμοῦ] δύο σαυτοῦ ὄνυχας καὶ πάσας σου τὰς τρίχα[ς ἀπὸ κε]φαλῆς
toma, pues, dos de tus uñas y todos los cabellos de tu cabeza
b
τὸν δὲ θεὸν ὄψῃ ἐπὶ κιβωρίου, ... βασταζόμενον ὑπὸ βʹ ἀγγέλων ταῖς χερσίν
y verás al dios sentado sobre un cáliz, elevado por las manos de dos ángeles
οὐκ εἶ δαίμων, ἀλλὰ τὸ <αἷμα> τῶν βʹ ἱεράκων
no eres demon sino la sangre de los dos halcones
ὅτι κατέχω μὲ τὴν δεξιὰν τοὺς δύο δράκωντας
porque yo sostengo en mi mano derecha las dos serpientes
c
λαβὼν κλάδον δάφνης γράφε τὰ βʹ ὀν[ό]ματα
toma una rama de laurel y escribe los dos nombres
καὶ τὸν μὲν κλῶνα τὸν ἐγγεγραμμένον τοῖς δύο ὀνόμασι ποίει σεαυτῷ στέφανον
haz también para ti una corona con la rama en la que están grabados los dos nombres
γράφε δὲ ποι]ήσας δύο κλίματα
escribe haciendo dos escalas
ὁρκίζω σέ, δαίμων, κατὰ τῶν βʹ ὀνομάτων σου
te conjuro, demon, por tus dos nombres
d
πλάσον ζῴδια δύο
modela dos figurillas
πλάσας βοῦς δύο ἴσους
modela dos bueyes iguales
e
ἐπίθυε δὲ ἐπικαλούμενος λίβανον ἄτμητον ... καὶ ἀλέκτορας ἀσπίλους βʹ
durante la invocación quema incienso sin cortar y dos gallos sin mancha
λαβὼν πρῶτ[ον μὲν] ... κυνοκεφάλια βʹ
toma en primer lugar dos plantas de boca de dragón
τοῦ πιπερίου βʹ τρίψας μῖξον μετὰ ὀποπάνακος
tritura dos
ἐπίθυμα τῆς πράξεως· ... πεπέρεως λευκοῦ ἀνὰ οὐγκίας βʹ, ... στύρακος τερεβινθίνης ἀνὰ δραχμάς βʹ
ofrenda de la práctica: unas dos onzas de pimienta blanca, unas dos dracmas de estoraque de terebinto
λαβὼν ἁλὸς χοίνικας δύο ἄληθε τῷ χειρομυλίῳ
toma dos quénices de sal y muélela con el molinillo de mano
κρόκου (δραχμαὶ) δʹ, ἀλόης (δραχμαὶ) βʹ
cuatro dracmas de azafrán, dos de áloe
- two, Il., etc.;—in Poets δύο or δύω may be joined with pl. Nouns, δύο δʼ ἄνδρες Il.:— εἰς δύο two and two, Xen.; σὺν δύο two together, Il., Hdt.
-
…μοι, ὦ ἄνθρωπε, μὴ ἐρεῖς ὅτι ἔστιν τὰ δώδεκα δὶς ἓξ μηδʼ ὅτι τρὶς τέτταρα μηδʼ ὅτι ἑξάκις δύο μηδʼ ὅτι τετράκις τρία · ὡς οὐκ ἀποδέξομαί σου ἐὰν τοιαῦτα φλυαρῇς δῆλον οἶμαί σοι ἦν ὅτι οὐδεὶς ἀποκρινοῖτο τῷ…
Plato, Republic
-
…ὥστε καὶ οἰκεῖοί μοί εἰσι καὶ ὑεῖς γε, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τρεῖς, εἷς μὲν μειράκιον ἤδη, δύο δὲ παιδία · ἀλλʼ ὅμως οὐδένα αὐτῶν δεῦρο ἀναβιβασάμενος δεήσομαι ὑμῶν ἀποψηφίσασθαι. τί δὴ οὖν οὐδὲν τούτων ποιήσω ;…
Plato, Apology
-
…εἰ καὶ ἀδελφοὶ ὄντες ἐτύχετε αὐτοῦ ἢ καὶ ὑεῖς ; ἀπεψηφίσασθε ; δεῖ γάρ, ὦ ἄνδρες δικασταί, Ἐρατοσθένην δυοῖν θάτερον ἀποδεῖξαι, ἢ ὡς οὐκ ἀπήγαγεν αὐτόν, ἢ ὡς δικαίως τοῦτʼ ἔπραξεν. οὗτος δὲ ὡμολόγηκεν ἀδίκως συλλαβεῖν…
Lysias, Speeches
-
…ἢ ζημίαν ἐὰν μὴ ἄρχῃ. πῶς τοῦτο λέγεις, ὦ Σώκρατες ; ἔφη ὁ Γλαύκων · τοὺς μὲν γὰρ δύο μισθοὺς γιγνώσκω, τὴν δὲ ζημίαν ἥντινα λέγεις καὶ ὡς ἐν μισθοῦ μέρει εἴρηκας, οὐ συνῆκα. τὸν τῶν…
Plato, Republic
-
…ὡς τῶν ἐπιτηδείων τινὰ ἔλεγον ὅτι ἐγὼ πάντα εἴην πεπυσμένος τὰ γιγνόμενα ἐν τῇ οἰκίᾳ · σοὶ οὖν ἔφην ἔξεστι δυοῖν ὁπότερον βούλει ἑλέσθαι, ἢ μαστιγωθεῖσαν εἰς μύλωνα ἐμπεσεῖν καὶ μηδέποτε παύσασθαι κακοῖς τοιούτοις συνεχομένην, ἢ κατειποῦσαν ἅπαντα τἀληθῆ…
Lysias, Speeches
-
…χρὴ ποιεῖν. ἐδόκει οὖν τοῖς ἐγγυηταῖς καὶ τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἐκποδὼν ποιήσασθαι τὸν Ἀγόρατον ὡς τάχιστα, καὶ παρορμίσαντες δύο πλοῖα Μουνιχίασιν ἐδέοντο αὐτοῦ παντὶ τρόπῳ ἀπελθεῖν Ἀθήνηθεν, καὶ αὐτοὶ ἔφασαν συνεκπλευσεῖσθαι, ἕως τὰ πράγματα κατασταίη, λέγοντες…
Lysias, Speeches
-
…διώκῃ τὸ ἕτερον καὶ λαμβάνῃ, σχεδόν τι ἀναγκάζεσθαι ἀεὶ λαμβάνειν καὶ τὸ ἕτερον, ὥσπερ ἐκ μιᾶς κορυφῆς ἡμμένω δύʼ ὄντε. καί μοι δοκεῖ, ἔφη, εἰ ἐνενόησεν αὐτὰ Αἴσωπος, μῦθον ἂν συνθεῖναι ὡς ὁ θεὸς βουλόμενος…
Plato, Phaedo
-
…ὃς τετέλεκε χρήματα σοφισταῖς πλείω ἢ σύμπαντες οἱ ἄλλοι, Καλλίᾳ τῷ Ἱππονίκου · τοῦτον οὖν ἀνηρόμην ἐστὸν γὰρ αὐτῷ δύο ὑεῖ ὦ Καλλία, ἦν δʼ ἐγώ, εἰ μέν σου τὼ ὑεῖ πώλω ἢ μόσχω ἐγενέσθην, εἴχομεν ἂν…
Plato, Apology
-
…εἰσελθὼν εἰς τὸ δωμάτιον τὴν κιβωτὸν ἀνοίγνυμι. Πείσων δʼ αἰσθόμενος εἰσέρχεται, καὶ ἰδὼν τὰ ἐνόντα καλεῖ τῶν ὑπηρετῶν δύο, καὶ τὰ ἐν τῇ κιβωτῷ λαβεῖν ἐκέλευσεν. ἐπεὶ δὲ οὐχ ὅσον ὡμολόγητο εἶχεν, ὦ ἄνδρες δικασταί ,…
Lysias, Speeches
-
…εἰ μή τι ἔμελλον ἐγὼ ἀγαθὸν πράξειν. ἐννοήσωμεν δὲ καὶ τῇδε ὡς πολλὴ ἐλπίς ἐστιν ἀγαθὸν αὐτὸ εἶναι. δυοῖν γὰρ θάτερόν ἐστιν τὸ τεθνάναι · ἢ γὰρ οἷον μηδὲν εἶναι μηδὲ αἴσθησιν μηδεμίαν μηδενὸς ἔχειν τὸν τεθνεῶτα, ἢ…
Plato, Apology