θεότιμος
θεότιμος, honored by the gods
θεό-τῑμος, ον,
- = foreg., ἄστυ B. 10.12 [11 Irigoin] (trisyll.), cf. Pi. I. 6(5).13, Orph. H. 27.1.
θεό·τιμος, ος, ον [ῑ] qu’il faut honorer comme une divinité, Pd. I. 6, 19, Orph. H. 26, 1.
Étym. θ. τιμή.
θεότιμος, wie ein Gott zu verehren ; Pind. I. 5.11 ; Orph. H. 26.
θεότῑμος
- 1honoured by heaven ἐσχατιαῖς ἤδη πρὸς ὄλβου βάλλετʼ ἄγκυραν θεότιμος ἐών I. 6.13
θεότιμος
θεότῑμος, ον
= θεοτί_μητος, Pind.