About Report a problem

Menu

κόνις

κόνις, ashes

κόνις, ιος, Att. εως or εος E. Cyc. 641, ἡ: dat. κόνι contr. fr. κόνιι, Il. 24.18, Od. 11.191, Att. κόνει:—
  • dust, κόνιος δεδραγμένος Il. 13.393; as an emblem of a countless multitude, εἴ μοι τόσα δοίη ὅσα ψάμαθός τε κ. τε 9.385; κ. δέ σφʼ ἀμφιδεδήει Hes. Sc. 62; κόνιν, ἄναυδον ἄγγελον στρατοῦ A. Supp. 180; αἷμα κ. πίνει, ἀνασπᾷ, Id. Th. 736 (lyr.), Eu. 647; κ. διψία S. Ant. 247, 429; of the grave, κ. κατακρύπτει χάριν Pi. O. 8.79, cf. S. OC 406, El. 435, etc.; κόνει φύρειν κάρα, in sign of mourning, E. Hec. 496; ἡ ἐπίχρυσος κ. gold dust, Poll. 7.97.
      • 2 ashes, ἐν κόνι ἄγχι πυρός Od. l.c.; κόνιν αἰθαλόεσσαν χεύατο κὰκ κεφαλῆς Il. 18.23, cf. Theoc. 24.93.
    • II the dust of the κονίστρα, Arist. IA 709a14, Luc. Anach. 29, Ath. 12.518d: metaph., of toil, πάντα ἡμῖν μία κ. dub. in Luc. DMort. 1.3: in Plu. QConv. 2.697a κόνιν (lye) is prob. an error for κονίαν.
    • III = κονία III, Jul. Ep. 80. [κόνῐν Il. 18.23; κόνῐ (shortd. fr. κόνῑ before a vowel) 24.18, Od. l.c.; κονῑς, κονῑν, A. Pr. 1084 (anap.), Supp. 180, 783 (lyr.): ῐ in gen., v. supr.] (Cf. Lat. cinis.)

Saved

Recent