μονοτόκος
μονοτόκος, bearing but one at a time
μονο-τόκος, Ep. μουνο-, ον,
- bearing but one at a time, Arist. HA 576a1, GA 772b2.
- II = μονότεκνος, ζῷα Plu. Mult. 2.93f, cf. Call. Ap. 54, Nonn. D. 6.31.
- III proparox., μ. κούρη an only child, ib. 58.
μονο·τόκος, ος, ον, qui accouche d’un seul enfant, ou met bas un seul petit, Arstt. H.A. 6, 22, 3 ||
➳ Ion. μουνοτόκος, Call. Ap. 54.
Étym. μ. τίκτω.
μονοτόκος, ein Junges gebärend, Arist. H.A. 7.4, part. an. 4.10 ; ion. μουνοτόκος, Callim. Apoll. 54.