μονοσυλλαβία
μονοσυλλαβία, being monosyllabic
μονο-συλλᾰβία, ἡ,
- being monosyllabic, A.D. Adv. 156.12, Theognost. Can. 134.12.
μονοσυλλαβία, ας (ἡ) [λᾰ] le fait d’avoir une seule syllabe, Dysc. Adv. 566, 16 ; Thgnst. p. 134, l. 12.
μονοσυλλαβία, ἡ, Einsilbigkeit, Sp.