πάνολβος
πᾰν-ολβος, ον, = foreg., A. Supp. 582 (lyr.).
πάν·ολβος, ος, ον [ᾰ] Eschl. Suppl. 582, au sup. πανόλβιστος, Sib. 3, 347, c. le préc.
πάνολβος, = πανόλβιος, Aesch. Suppl. 577. – Unregelmäßiger superl. πανόλβιστος, Orac.Sib., was nicht von ὀλβιστός abzuleiten.