προβοάω
προβοάω, to shout before, cry aloud
προβοάω,
- shout before, cry aloud, τώ γε προβοῶντε μάχην ὤτρυνον (v. προβαίνω init.) Il. 12.277, cf. S. Ph. 218 (lyr.).
προ·βοάω-οῶ :
1 crier en avant, c. à d. à haute voix, Il. 12, 277 ; Soph. Ph. 218 ||
2 proclamer, Bas.
προβοάω, (βοάω), vor od. vorn rufen, lauter als die Andern schreien ; προβοῶντε Il. 12.277 ; προβοᾷ δεινόν Soph. Phil. 218 ; einzeln bei Sp.
προβοάω
[προ- 2.]
To shout in front: προ-βοῶντε μάχην ὤτρυνον Ἀχαιῶν (cheering their followers on) Il. 12.277.
προβοάω , part. προβοῶντε: shout loudly (above the rest), Il. 12.277†.
προβοάω
- to shout before, cry aloud, Il., Soph.