στόμαργος

στόμαργ-ος, ον,

• noisily prating, loud-tongued, A. Th. 447, S. El. 607; σ. γλωσσαλγία wearisome talkativeness, E. Med. 525:—the forms στομάργου, also στυμ- and στρυμ- are cited as vv. ll. for Στομάργεω or Στυμάργεω (gen. sg. of pr. n. Στομάργης or Στυμάργης Hp. Epid. 2.2.4, 2.4.5) by Diosc. Gloss. and others ap. Gal. 19.141,142. (-αργος perh. taken from γλώσσ-αργος.)

στόμαργος, = στόμαλγος, στομαλγής ; Aesch. Spt. 429 ; Soph. El. 597 ; τὴν σὴν στόμαργον γλωσσαλγίαν, Eur. Med. 525 ; Suid. erkl. φλυαρός ; entweder von ἀργός od. μάργος abzuleiten, od. richtiger als att. Buchstabenvertauschung zu betrachten ; vgl. γλώσσαλγος.

στόμαργος στόμ-αργος, ον,

• busy with the tongue, loud-tongued, Aesch., Soph.; στ. γλωσσαλγία wearisome wordiness, Eur.