ΛΟΓΕΙΟΝ
About
Menu

στόλος

στόλος, an expedition; a voyage; equipment

στόλος, ὁ, (στέλλω)
  • equipment, esp. for warlike purposes, expedition by land or (more frequently) sea, freq. in Hdt.; στόλον . . οὐκέτι κατὰ θάλασσαν στείλαντες ἀλλὰ κατʼ ἤπειρον 5.64; freq. folld. by ἐπί c. acc., ὁ ἐπʼ Αἰθίοπας σ. 3.25; ἐπὶ Λιβύην στρατιῆς μέγας σ. 4.145; ἐλέγετο ὁ σ. εἶναι εἰς Πισίδας X. An. 3.1.9; ὁ πρὸς Ἴλιον σ. S. Ph. 247; οὔτε τοῦ πρώτου σ. ib. 73; λεκτὸν ἀροῦμεν στόλον A. Pers. 795, cf. E. Hec. 1141; τεθριπποβάμων σ. an equipage with four horses, Id. Or. 989 (lyr.).
      • 2 generally, journey or (oftener) voyage, ὁ οἴκαδε σ. S. Ph. 499; οὔ μοι μακρὸς εἰς Οἴτην σ. ib. 490; σ. ποιεῖσθαι X. An. 1.3.16; πλεῦσαι S. Ph. 1037; ἰδίῳ σ. in a journey privately undertaken, on oneʼs own account, opp. δημοσίῳ σ., Hdt. 5.63, cf. Th. 8.9; κοινῷ σ. Hdt. 6.39; ἐλευθέρῳ σ. with free course, Pi. P. 8.98; πατρῷον στόλον (acc. cogn.) ἑσπόμην by my fatherʼs sending, S. Tr. 562.
        • b the purpose or cause of a journey, mission, errand, Id. OC 358; τίνι σ. προσέσχες . .; πόθεν πλέων; where Neoptolemus answers ἐξ Ἰλίου . . ναυστολῶ, Id. Ph. 244; ὁ δὲ σ. νῷν ἐστι παρὰ τὸν Τηρέα Ar. Av. 46: metaph., τρίτος ἡμῖν σ. ἐστὶ τοῦ λόγου ἐπὶ τὴν τέχνην D.H. Rh. 11.9.
        • c equipment in concrete sense, πραθέντος τοῦ στόλου εἰς βασίλεια IPE 12.32A45 (Olbia, iii B.C.); ἱερὸς σ. sacred vestments, Milet. 1(7).209 (iii A.D.).
      • 3 armament, army, τὸν ἑπτάλογχον σ., of the Seven against Thebes, S. OC 1305, cf. Tr. 226, 496, etc.; seaforce, fleet, Hdt. 5.43; σ. χιλιοναύτης, of the expedition against Troy, A. Ag. 45 (anap.), cf. 577; ναυβάτῃ στόλῳ S. Ph. 270; οὐ πολλῷ στόλῳ, i.e. in one ship, ib. 547, cf. 561; νεῶν σ. Th. 1.31; σ. ἀγείρειν ib. 9; συναγείρειν Hdt. 1.4; καταλύειν Id. 7.16.β.: generally, party, band, troop, freq. in A. Supp., 28 (anap.), 187, al.; παίδων, γυναικῶν, καὶ σ. πρεσβυτίδων Id. Eu. 1027, cf. 856 (pl.); νοσεῖ δέ μοι πρόπας σ. all the people, S. OT 170 (lyr.); guild, ὁ σ. τῶν σωληνοκεντῶν OGI 756.5 (Milet.).
      • 4 παγκρατίου σ., periphr. for παγκράτιον, Pi. N. 3.17; λόγου σ. a set narrative, Emp. 17.26.
    • II appendage, excrescence, σ. ὀμφαλώδης Arist. GA 752b6; stump of the tail, in animals, Id. PA 658a33; σμικροῦ γʼ ἕνεκεν [κέρκου] ἔχουσί τινα στόλον ib. 689b5.
      • 2 a shipʼs prow, Pi. P. 2.62; plated with brass, χαλκήρης σ. A. Pers. 408, cf. E. IT 1135 (lyr.), Trag.Adesp. 272 (pl.); δώδεκα σ. ναῶν f.l. for δωδεκάστολοι νᾶες, Ps.-E. IA 277 (lyr.); δρυοπαγὴς σ.,= πάσσαλος, S. Fr. 702.

Saved

Recent