τοιχωρύχος
τοιχωρύχος, one who digs through the wall
τοιχωρύ̆χ-ος (parox.), ὁ, (τοῖχος, ὀρύσσω)
- one who digs through the wall, i.e. housebreaker, burglar, sts. as term of abuse, Ar. Nu. 1327, Ra. 773, Pl. 204, Amips. 24, etc.; τ. καὶ ἱερόσυλοι Pl. Lg. 831e: as Adj., of things, ὦ τοιχωρύχον λαγύνιον rascally, Diph. 3.1.
τοιχ·ωρύχος, ου (ὁ) [ῠ] qui perce un mur pour s’introduire dans une maison et voler, d’où voleur, Ar. Nub. 1327, Ran. 807, etc. ; joint à ἱερόσυλοι, Plat. Leg. 831e ; en gén. fourbe, coquin, Antiph. (Ath. 309d).
Étym. τοῖχος, ὀρύσσω.
τοιχωρύχος, ὁ, der die Wand durchbricht, in ein Haus einbricht u. stiehlt, übh. ein Spitzbube, Schelm, Betrüger ; Ar. Nub. 1309, Plut. 204 u. öfter ; καὶ ἱερόσυλοι, Plat. Legg. VIII.831e ; Sp., wie Pol. 13.6.4.
τοιχωρύχος
τοιχ-ωρύχος (ῠ), ὁ,
ὀρύσσω
- one who digs through the wall, i. e. a housebreaker, burglar, robber, Ar.