ἀνάρσιος

ἀνάρσιος, ον, also α, ον S. Tr. 641 (lyr.): (ἄρσιος):—

• incongruous: hence,
• • I of persons, hostile, implacable, δυσμενέες καὶ ἀνάρσιοι Il. 24.365, Od. 14.85; ὅσʼ ἀνάρσιοι ἄνδρες ἐδηλήσαντʼ ἐπὶ χέρσου ib. 10.459, 11.401, etc.; ἦσθʼ ἀνάρσιος (vulg. ἦλθες), of Apollo, A. Ag. 511; ἀνάρσιοι enemies, S. Tr. 853 (lyr.); ἀ. καναχά, opp. θεία μοῦσα, ib. 641 (lyr.), cf. Theoc. 17.101.
  • II of events, untoward, strange, ἀ. πρήγματα πεπονθέναι Hdt. 1.114, cf. 9.37; οὐδὲν ἀ. πρῆγμα συνηνείχθη 3.10, 5.89, 90; δεινόν τε καὶ ἀ. ἐποιέετο [τὸ πρῆγμα] 9.110.— Ep., Ion., and (rarely) Trag.

ἀνάρσιος, Soph. Tr. 638 ch. fem. ἀναρσία, nicht zusammenpassend (ἄρω); daher widerstrebend, feindselig, ἀνάρσιοι ἄνδρες Od. 10.459, 11.401, 408, 24.111 ; δυσμενέες καὶ ἀνάρσιοι 14.85 ; Il. 24.365 οἵ τοι δυσμενέες καὶ ἀνάρσιοι ἐγγὺς ἔασιν ; Aesch. Ag. 497, l.d.  ; Soph. Trach. 850 ; von Sachen, πρῆγμα, ein widriger Vorfall, Her. 3.10, 5.89, 90.

ἀνάρσιος

[ἀν- 1 + ἀρ-, ἀραρίσκω. Not fitted, ill-fitted, ill-assorted.]

Unfriendly, hostile Il. 24.365: Od. 10.459, Od. 11.401, 408, Od. 24.111.

Absol.: δυσμενέες καὶ ἀνάρσιοι Od. 14.85.

ἀνάρσιος (ἀραρίσκω): unfitting, hence unfriendly, hostile; δυσμενέες καὶ ἀνάρσιοι, Il. 24.365.

ἀνάρσιος

• not fitting, incongruous: hence,
• • Iof persons, hostile, unpropitious, implacable, Hom., Trag.
  • IIof events, untoward, strange, monstrous, Hdt.