ἐπιβατικός
ἐπιβατικός, of or for the ἐπιβάται
ἐπιβᾰτ-ικός, ή, όν,
- of or for the ἐπιβάται, ἡ ἐ. χρεία their service, Plb. 3.95.5; τὸ ἐ. the complement of ἐπιβάται on board ship, Arist. Pol. 1327b9, Plb. 1.47.9 (pl.) (but also, payment for the ἐ., IG 1(2).127.20, 37, cf. 35).
- II ἐπιβατικά, τά, = παρενθήκη II, EM 357.45, Hsch.
ἐπιβατικός, ή, όν [ᾰ] qui concerne l’embarquement ou l’équipage, Pol. 3, 95, 5 ; subst. τὸ ἐπιβατικόν, Arstt. Pol. 7, 6, 8 ; Pol. 1, 47, 9, l’équipage.
Étym. ἐπιβάτης.
ἐπιβατικός, ή, όν, zum ἐπιβάτης gehörig, τὸ ἐπιβατικόν, die Schiffsmannschaft, Arist. Pol. 7.6 ; χρεία Pol. 1.47.9, öfter. Bei B.A. 97.19 wird τὰ ἐπιβατικά das genannt, ἃ οἱ ναυτικοὶ παρενθήκας λέγουσιν.