ἐπιβάλλω

ἐπιβάλλω:

• • I trans., throw or cast upon, θριξὶ . ., ἃς ἐπέβαλλον (sc. πυρί) Il. 23.135; ἐπὶ δὲ χλαῖναν βάλεν αὐτῷ Od. 14.520, cf. 4.440; ἑωυτὸν ἐς τὸ πῦρ v.l. in Hdt. 7.107; φάρη κόραις E. El. 1221 (lyr.); ἐ. τινὰς ἐπὶ ἁμάξας Th. 4.48, cf. Hdt. 4.75, 5.112; ἐπιβάλλοντας (sc. χοῦν) throwing on more and more, Th. 2.76; med., cast lots for, καὶ ἐπὶ κλήρους ἐβάλοντο Od. 14.209;
  • • 2 lay on, [ἡμιόνοις] ἐπέβαλλεν ἱμάσθλην Od. 6.320; ἐ. πληγάς τινι X. Lac. 2.8; Ζεὺς ἐπὶ χεῖρα βάλοι A. Ch. 395 (lyr.), cf. Ar. Nu. 933 (anap.); ἐ.τὴν χεῖρά τινι Id. Lys. 440 (but τῷ καρπῷ τοῦ νοσοῦντος τὴν χεῖρα, of feeling the pulse, Gal. 18(2).40; so τὴν ἁφήν Id. 8.821, Marcellin. Puls. 119); τὰς χεῖρας τοῖς κατʼ Αἴγαιον Plb. 3.2.8; Ῥωμαίοις Id. 18.51.8; ἐπί τινα Ev.Matt. 26.50; impose as a tax tribute, τινί τι Hdt. 1.106, Th. 8.108; as a fine or penalty, ζημίην, φυγὴν ἐ. τινί, Hdt. 6.92 (Pass.), 7.3; ἀργύριον Lys. 9.6; ἐπιβολάς Id. 20.14, cf. Arist. Ath. 61.2; λύτρα LXX Ex. 21.30 (Pass.); inflict, θνατοῖς ἐ. ἀνάλγητα, λύπην, etc., S. Tr. 128 (lyr.), E. Med. 1115 (anap.), etc.
    • 3 ἐ. σφρηγῖδα, δακτύλιον, affix a seal, Hdt. 3.128, 2.38; σφραγῖδʼ ἐπί τι Ar. Av. 559; σύμβολόν τινι ib. 1215.
    • 4 add, contribute, μικρὸν [ἀληθεία] Arist. Metaph. 993b2; ἐ. ἐπὶ τὸ ὕδωρ Thphr. Ign. 49; νέον [φῶς] Pl. Cra. 409b: metaph., throw in, mention, τι dub. in S. El. 1246 (lyr.); Φαῖστος . . ἐπιβάλλων φησί Sch. Pi. P. 4.28: abs., bid higher, Arist. Pol. 1259a14.
    • 5 place next in order, Plb. 1.26.15.
    • 6 let grow, κλήματα Thphr. HP 4.13.5.
    • 7 let loose, πρόβατα ἐπὶ κνῆκον PRyl. 69.6 (i B.C.).
    • 8 causal of ἐπιβαίνω A. III.3, D.Chr. 7.134.
  • II throw oneself upon, go straight towards, c. acc., ἡ δὲ Φεὰς ἐπέβαλλεν Od. 15.297: later c. dat. loci, Plb. 5.18.3, D.S. 1.30, Plot. 3.7.12, etc.; νήσοις Rhian. 39; εἰς Ἰταλίαν, ἐπὶ τὸν τόπον, Plb. 2.24.17, 5.6.6, cf. PAmh. 2.31.5 (ii B.C.), etc.
  • • 2 fall upon, ὅπου ἂν ὁ ἥλιος ἐ. Arist. HA 598a3; esp. in hostile sense, set upon, c. dat., ib. 623b1, etc.; τοῖς Ἀρβήλοις D.S. 17.64: abs., ἐ.ληστρικῷ τρόπῳ PRyl. 127.10 (i A.D.); ἐπιβάλλουσαι jostling, trampling, Pl. Phdr. 248a; sens. obsc., Ar. Av. 1216.
    • 3 (sc. τὸν νοῦν) set to a thing, devote oneself to it, c. dat., M.Ant. 10.30; τοῖς αὐλοῖς D.S. 3.59; τοῖς κοινοῖς πράγμασιν Plu. Cic. 4 (in full τὴν διάνοιαν ἐ. πρός τι D.S. 20.43): generally, give oneʼs attention to, think on, Ev.Marc. 14.72.
    • • b apprehend, Epicur. Fr. 423; attain by intuition, c. dat., Dam. Pr. 54.
    • 4 fall in oneʼs way, ὅταν ἐπιβάλλῃ περὶ τῆς τοιαύτης πολιτείας ἡ σκέψις Arist. Pol. 1266a25; κατὰ τὸν ἐπιβάλλοντα λόγον Id. GA 716a3.
    • 5 follow, come next, Plb. 11.23.2; τισί Plu. Aem. 33; ἐφʼ ὃν ἐπιβαλὼν ἔφη said thereupon, Plb. 1.80.1; interrupt, ἀποκρινομένῳ Thphr. Char. 7.2.
    • • bὁ ἐπιβάλλων in law, the next in succession, Leg.Gort. 7.36, 11.42, al.
    • 6 belong to, fall to the share of, μόριον ὅσον αὐτοῖσι ἐπέβαλλε Hdt. 7.23, cf. Diph. 43.16; εἰ μὴ τὸ ὅλον, μέρος γε, ἐπιβάλλει τῆς βλασφημίας ἅπασι D. 18.272; ὅσον ἐπιβάλλει αὐτοῖς Arist. Pol. 1260a19; ἑκάστῳ τῆς εὐδαιμονίας ἐπιβάλλει τοσοῦτον ὅσονπερ ἀρετῆς ib. 1323b21; τῶν κτημάτων τὸ ἐπιβάλλον (sc. μέρος) the portion that falls to one, Hdt. 4.115, cf. LXX To. 3.17, 6.12; so τὸ ἐ. ἐφʼ ἡμᾶς μέρος D. 18.254; τὸ ἐ. μέρος τῆς οὐσίας Ev.Luc. 15.12, cf. PGrenf. 1.33.33 (ii B.C.), etc.; fall due, of payments, PLond. 1.3.21 (ii B.C.); τόκον ὃν ἔφη ἐπιβάλλειν αὑτῷ which was payable by him, BCH 6.21 (Delos, ii B.C.).
    • 7 impers. c. acc. et inf., τοὺς Δελφοὺς δὴ ἐπέβαλλε . . παρασχεῖν it concerned them to provide, Hdt. 2.180: or c. dat. et inf., ἐπιβάλλει τινὶ ποιεῖν τι Chrysipp.Stoic. 2.39, al., Plb. 18.51.1; ἐπιβάλλοντος ἡμῖν εὐεργετικοῖς εἶναι Corn. ND 15; κοινῇ πᾶσιν ἐπιβάλλει UPZ 112.10 (ii B.C.); καθότι ἐπέβαλλεν ἀνδρὶ καλῷ καὶ ἀγαθῷ IG 12(7).231.5 (Amorgos): freq. in part., ἐπιβάλλουσαν ἡγεῖσθαι τὴν στρατείαν τινί incumbent upon.., Teles p. 61 H.; τὸ ἐπιβάλλον Cleanth.Stoic. 1.128, Arr. Epict. 2.11.3, etc.; τὰς -ούσας τάσεις τῆς φωνῆς Chrysipp.Stoic. 2.96; τὸ τῇ φύσει ἐ. Antip.Stoic. 3.255; appropriate, ὑποδοχαί Teles p. 41 H.; ἰήματα IG 2(2).1121.15; ἁρμονία Iamb. Comm.Math. 30; ἡ στέρησις ἐπιβάλλοντός ἐστι παρεῖναι εἴδους τινός a specific form which ought to be present, Plot. 1.8.11.
    • 8 shut to, close, of the larynx, Arist. PA 664b26.
    • 9 in Logic, λόγοι ἐπιβάλλοντες, -όμενοι, overlapping and overlapped, of syllogisms in a sorites, Chrysipp.Stoic. 2.85; so of Time, ἐπέβαλε τοῖς χρόνοις Ἰουλιανῷ Eun. VS p.497 B.:—Med., γηραιῷ τῷ Κυρηναίῳ ἐπεβάλετο Anon. Intr.Arat. p.326 M.
    • 10 in Alchemy, make a ‘projection’ (cf. ἐπιβολή), Syn.Alch.p.68B.
  • III Med., mostly like the intr. usages, but also:
  • • 1 c. gen., throw oneself upon, desire eagerly, ἐνάρων ἐπιβαλλόμενος Il. 6.68; παρθενίας ἐπιβάλλομαι Sapph. 102; τοῦ εὖ ζῆν ἐπιβάλλονται Arist. Pol. 1258a3.
    • 2 c. acc., put upon oneself, ἐπιβαλλομέναν . . πλόκον ἀνθέων E. Med. 840; ἐπιβάλλεσθαι put on more wraps, Thphr. Char. 2.10 (cf. IV.1); ὕπνον ἡδὺν -όμενος D.Chr. 12.51: metaph., αὐθαίρετον δουλείαν ἐπιβαλεῖται will take upon himself, Th. 6.40.
    • • b of trees, make fresh growth, Thphr. HP 3.5.1.
    • 3 c. acc., also, attempt, undertake, ἔργον Pl. Sph. 264b, Ti. 48c; μέθοδον Arist. Pol. 1260b36: c. inf., Decr. ap. D. 18.164, Zeno Stoic. 1.68, Plb. 1.43.2, etc.: abs., πολλῶν -ημένων though many have made the attempt, Agatharch. 76.
    • 4 c. dat., put oneʼs hand to, ἐχέτλῃ AP 7.650 (Phal. (?)): metaph., apply or devote oneself to, τόλμῃ καὶ πράξει Plb. 5.81.1; ἐγχειρήματι μεγάλῳ D.H. 5.25, etc.
    • 5 arrive at, [πολίεσσι] Call. Del. 68; ὅταν ἐπὶ τοὺς χρόνους ἐπιβαλώμεθα D.S. 19.55.
    • 6 ἐπὶ πᾶσι -εβάλοντο brought up the rear, Id. 18.33.
  • IV in Med., place upon (sc. ὀϊστούς), ἐπιβεβλημένοι τοξόται archers with their arrows on the string, X. An. 4.3.28, cf. 5.2.12; λάσιον ἐπιβεβλημένος having a rough cloak on, Theopomp.Com. 36; τὸ ἐν ψύχει κεῖσθαι -ημένον Hp. Epid. 2.3.1, cf. 6.4.14; διφθέραν -ημένη D.Chr. 5.25.
  • • 2 Pass., to be set over, ὁ τελώνης ὁ ἐπιβεβλημένος τῷ Ζεύγματι Philostr. VA 1.20.
    • 3 Rhet., ornate (v. ἐπιβολή), ἰδέα λόγων οὔτʼ ἐπιβεβλημένη οὔτʼ αὖος Id. VS 1.20.2. [Edited from Supp.]

ἐπιβάλλω, (βάλλω),
1) daraufwerfen, ἅς (τρίχας) ἐπέβαλλον κειρόμενοι, auf den Toten, Il. 23.135 ; oft in tmesi, z.B. ἐπὶ δὲ χλαῖναν βάλεν αὐτῷ Od. 14.520 ; ἑωυτὸν ἐπέβαλε ἐς τὸ πῦρ, stürzte sich ins Feuer von oben her, Her. 7.107 ; ἐπιβαλῶὕλην Xen. An. 3.5.10 ; ἄνωθεν ἐπιβαλόντες Thuc. 2.52 ; ἐπὶ ἁμάξας 4.48 ; ἐπὶ τοὺς πτόρθους καὶ τοὺς νέους κλῶνας κόπρον Plat. Prot. 334b ; – χεῖρά τινι, Hand anlegen, Ar. Lys. 440, Nub. 933 ; vgl. Aesch. καὶ πότʼ ἂν Ζεὺς ἐπὶ χεῖρα βάλοι ; Ch. 389 ; übertr., τὰς χεῖρας τοῖς πράγμασι Pol. 3.2.8 ; Ῥωμαίοις 18.34.8 ; – ὀφθαλμόν τινι, wie wir, das Auge auf Einen werfen, Alexis bei B.A. 110 ; Luc. u. a.Sp.; VLL erkl. περιέργως θεᾶσθαι.
2) auflegen, ἵπποις ἱμάσθλην, d.i. ihnen die Peitsche geben, Od. 6.320 ; πληγάς τινι Xen. Lac. 2.9 ; σφραγῖδα, ein Siegel darauf drücken, legen, Ar. Thesm. 415, wie σύμβολον Av. 1215 ; γράμμασι σημεῖα Plat. Legg. IX.856a ; τὸν δακτύλιον, den Siegelring aufdrücken, Her. 2.38 ; χαρακτῆρα Arist. Polit. 1.9 ; – bei den Aerzten = Pflaster, Salben u. dgl. auflegen. – Bes. auch Strafe, Tribut u. dgl. auferlegen, Her. 1.106 ; φυγὴν ἑωυτῷ ἐκ Λακεδαίμονος 7.3 ; καί σφι ὑπʼ Ἀργείων ἐπεβλήθη ζημίη 6.92 ; τοῖς ἀπειθοῦσι ζημίας Plat. Legg. XII.949d ; Lys. 9.6 ; ἐπιβολάς 20.14 ; absol., bestrafen, 15.5 u. Sp.; φόρον ταῖς πόλεσι Plut. Ant. 51. – Aehnl. ἀνάλγητα γὰρ οὐδʼ ἐπέβαλε θνατοῖς Κρονίδας Soph. Tr. 128 ; λύπην τινί Eur. Med. 1115 ; κινδύνους καὶ φόβους ψυχαῖς Plat. Theaet. 173a ; ἐπιβάλλοντος αὐτοῦ, ἃ φέρειν οὐκ ἠδύναντο Thuc. 8.108 ; – κλήματα ἐπιβάλλειν, in die Höhe gehen, wachsen lassen, Theophr.
3) mit Auslassung von ἑαυτόν, intr., sich wohin bewegen, darauflosfahren ; vom Schiffe, ἡ δὲ Φεὰς ἐπέβαλλεν, es segelte nach Pheä zu, Od. 15.297 ; H.h. Apoll. 427 ; anfallen, πατοῦσαι ἀλλήλας καὶ ἐπιβάλλουσαι Plat. Phaedr. 248a. Bes. Sp., Ἀλέξανδρος ἐπέβαλε τοῖς Ἀρβήλοις DS. 17.64 ; λόφοις Pol. 5.18.3 ; auch ἐπὶ τὸν τόπον ἐπιβαλεῖν, 5.6.6 ; εἰς Ἰταλίαν, 2.24.17 ; εἰς τοὺς Λοκρούς 12.10.2 ; τὰ κύματα ἐπέβαλλεν ἐς τὸ πλοῖον NT Uebertr., sich auf Etwas werfen, es betreiben, τοῖς κοινοῖς πράγμασι Plut. Cic. 4 ; τοῖς αὐλοῖς DS. 3.59 ; τούτῳ ἐπιβαλών, darauf merkend, M.Anton. 10.30 ; – darauf fallen, πρὶν τὸν ἥλιον ἐπιβάλλειν Pol. 4.78.7 ; vgl. Plat. Crat. 409a ; – darauf folgen, τινί, Plut. Aem. 33, vgl. Pol. 11.23.2 ; ἐπιβαλὼν ἔφη, darauf, 1.80.1, öfter ; – ἐπιβάλλει μοι, auch ἐπιβάλλει μοί τι, es fällt mir Etwas zu, kommt mir zu, betrifft mich, geht mich an, μόριον, ὅσον αὐτοῖσι ἐπέβαλλε Her. 7.23 ; ἀπολαχόντες τῶν κτημάτων τὸ ἐπιβάλλον 4.115, den gebührenden Teil ; wie Dem. τὸ ἐπιβάλλον ἐφʼ ἡμᾶς μέρος, 18.254 ; καθʼ ὅσον ἐπιβάλλει μέρος ἑκάστῳ τοῦ ζῆν καλῶς Arist. Pol. 5.6 ; κατὰ τὸ ἐπιβ. αὐτοῖς μέρος DS. 14.17, Pol. u. a.Sp. Vgl. z.B. Plut. adv.St. 12, der auch ἐπιβάλλει τοῦτο ποιεῖν sagt, es ist Pflicht, dies zu tun.
4) Med. sich auf Etwas werfen, darüber herfallen, ἐνάρων, über die Waffenbeute, Il. 6.68 ; übh. wonach trachten, τοὺς ὅρκους λύειν ἐπιβάλλεται Dem. 18.164, 165, wie Pol. 1.4.3 u. öfter ; auch οὐκ ἀνάνδρῳ ἐπεβάλετο τόλμῃ καὶ πράξει, machte sich daran, 5.81.1 ; c. acc., τοσοῦτον ἔργον Plat. Tim. 48c, wie Soph. 264b ; τὴν μέθοδον Arist. Polit. 2.1 ; c. gen., τοῦ εὖ ζῆν ἐπιβάλλονται, trachten danach, 1.9. – Sich Etwas anlegen, sich mit Etwas bekleiden, wie Eur. Med. 840 ἐπιβαλλομέναν (Κύπριν) χαίταισιν εὐώδη ῥοδέων πλόκον ἀνθέων, der Schol. erkl. περιτιθεμένην ; Hippocr. u. Sp., wie NT, ἐπιβεβλημένος σινδόνα, u. ä. – Uebertr., αὐθαίρετον δουλείαν, über sich nehmen, Thuc. 6.41. – Bei Xen. An. 4.3.28 sind τοξόται ἐπιβεβλημένοι Schützen, die den Pfeil aufgelegt haben, schußfertig sind, wie 5.2.12 ἐπιβεβλῆσθαι ἐπὶ ταῖς νευραῖς. – Bei Pol. 24.4.10 σφραγῖδας, wie oben im activ.

ἐπιβάλλω

[ἐπι- 11 12.]

• • 1

    To throw or cast upon something indicated Il. 23.135.

    To lay on (the lash): ἱμάσθλην Od. 6.320.

  • 2

    In mid., to throw oneself upon in eagerness to possess.

    With genit.: ἐνάρων ἐπιβαλλόμενος Il. 6.68.

  • 3

    Of a ship, app., to head towards, stand for.

    With acc.: φεὰς ἐπέβαλλεν Od. 15.297.

ἐπιβάλλω

• 1crown with c. acc. ἀγῶνί τε Κίρρας, ἐν τῷ Θρασυδᾷος ἔμνασεν ἑστίαν τρίτον ἔπι στέφανον πατρῴαν βαλών P. 11.14

ἐπιβάλλω , ipf. ἐπέβαλλε, mid. pres. part. ἐπιβαλλόμενος: throw or cast on; of plying the whip, ‘laying it on’ the horses, Od. 6.320; intrans., (νηῦς) Φεὰς ἐπέβαλλε, ‘touched at,’ Od. 15.297; mid., ‘lay hand on,’ ‘aim for,’ ἐνάρων, Il. 6.68.

ἐπιβάλλω fut. -βαλῶ aor2 ἐπέβαλον

• • Itrans. to throw or cast upon, Lat. injicere, τρίχας ἐπ. (sc. πυρί) Il.; ἐπ. ἑωυτὸν ἐς τὸ πῦρ Hdt.
  • • 2to lay on, Lat. applicare, ἵπποις ἐπέβαλλεν ἱμάσθλην Od.; ἐπιβ. πληγάς τινι Xen.:— to lay on as a tax, tribute, fine or penalty, τί τινι Hdt., Attic
    • 3ἐπιβ. σφραγῖδα to affix a seal, Hdt.
    • 4to add, ἐπ. (sc. χοῦν) to throw on more and more earth, Thuc.:—metaph. to mention, Lat. mentionem injicere rei, τι Soph.
  • IIintr. (sub. ἑαυτόν) , to throw oneself upon, go straight towards, c. acc., Od.
  • • 2to fall upon or against, τινί Plat.
    • 3(sub. τὸν νοῦν) to apply oneself to a thing, devote oneself to it, c. dat., Plut.: to give oneʼs attention to, think on, NTest.
    • 4to follow, come next, Plut.
    • 5to belong to, fall to, τινί Hdt., Dem.:—also impers. c. acc. et inf. it falls to oneʼs very lot, it concerns one to do a thing, Hdt.:— τὸ ἐπιβάλλον (sc. μέρος) the portion that falls to one, Hdt., NTest.
  • IIIMid., c. gen., to throw oneself upon, desire eagerly, Il.
  • • 2c. acc. to put upon oneself, Eur.: metaph. to take possession of, take upon oneself, Thuc.
  • IVin Pass. to be put upon, ἐπιβεβλημένοι τοξόται archers with their arrows on the string, Xen.