ὀτρύνω

ὀτρύν-ω [ῡ], Ep. inf. ὀτρυνέμεν Il. 4.286: impf. ὤτρυνον Hom. (v. infr.), etc.; Iterat. ὀτρύνεσκον Il. 24.24: fut. ὀτρῠνέω Hom. (v. infr.): Ep. aor. ὄτρῡνα Od. 17.430:—Med. or Pass., only in pres. and impf. (v. infr.):

• poet. Verb, the compd. ἐπ-οτρύνω being used in Prose: (v. sub fin.):—stir up, egg on, encourage, esp. to battle, to any sudden or violent exertion, τινα Il. 5.482, 10.158, etc.; τί με σπεύδοντα καὶ αὐτὸν ὀτρύνεις; 8.294; ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου 5.470: freq. c. inf., ὀπτῆρας . . ὄτρυνα νέεσθαι Od. 17.430; ὀ. τινὰ μάχεσθαι Il. 4.294, 414, etc.; γήμασθαι Od. 19.158, etc.; ἡμέας ὀτρύνων καταπαυέμεν 2.244: without inf., ἦ τινʼ ἑταίρων ὀτρυνέεις Τρώεσσιν ἐπίσκοπον (sc. ἰέναι); Il. 10.38; ὃν ναῶν Ἕκτωρ ὤτρυνε κατόπταν E. Rh. 558 (lyr.): with Preps., Ἑρμείαν . . νῆσον ἐς Ὠγυγίην ὀτρύνομεν (sc. ἰέναι) Od. 1.85, cf. Il. 15.59; σέ γε θυμὸς ὀ. ἐπὶ νῆας 24.289; τὸν δʼ ὀ. πόλιν εἴσω Od. 15.40; ποτὶ δῶμα 17.75; προτὶ Ἴλιον Il. 19.156; πόλινδε Od. 15.306; πόλεμόνδε Il. 2.589; ποτὶ βουθυσίαν Ἥρας Pi. N. 10.23: rarely folld. by ὡς, Ὀδυσῆα ὄτρυνʼ, ὡς ἂν πύρνα . . ἀγείροι Od. 17.362: rarely also c. dat. pers. et inf., ὤτρυνον . . θεραπόντεσσιν φυλάξαι Pi. P. 4.41:—Med. or Pass., rouse oneself, bestir oneself, hasten, c. inf., ἕπεσθαι Od. 10.425; ὀτρυνώμεθʼ ἀμυνέμεν ἀλλήλοισιν Il. 14.369, cf. Od. 17.183; ὑμεῖς δʼ ὀτρύνεσθαι . ., ὥς κʼ ἐμὲ . . ἐπιβήσετε πάτρης 7.222:—the Act. in this intr. sense is only f.l. in Il. 7.420.
• • • 2 less freq. of animals, urge on, cheer on, οὐρῆας 23.111; ἵππους τε καὶ ἀνέρας 16.167, etc.; κύνας 18.584.
    • 3 of things, urge forward, quicken, speed, πομπὴν ὀτρύνετε Od. 7.151, cf. 8.30; τούτῳ δʼ ὀτρυνέει Μέντωρ ὁδόν 2.253; ἀγγελίην ὀτρύνομεν 16.355; μάχην ὤτρυνον Ἀχαιῶν Il. 12.277; βοὰν ὤτρυνε λαῶν roused the shouts of the people, B. 8.35 (s. v.l.).—Ep. Verb, used now and then by Trag., in lyr., A. Th. 726, E. Rh. 25, 558: in trim., S. Aj. 60, 771, El. 28, E. Alc. 755: rare even in later Prose, Arist. Mu. 399b11. (Prob. ὀ-τρῠ-ν-yω, with ὀ- prefix (as in ὀ-κέλλω) ; -τρῠ- perh. cogn. with Skt. tvárate ‘hasten’.)

ὀτρύνω, antreiben, ermuntern, zum Kampf u. übh. zu einer raschen, Kraft erfordernden Tätigkeit ; Λυκίους, Il. 5.482 ; ὀτρύνεις δὲ καὶ ἄλλον ὅθι μεθιέντα ἴδηαι, 13.229 ; τί με σπεύδοντα καὶ αὐτὸν ὀτρύνεις, 8.294, wie ὄτρυνε πάρος μεμαυῖαν 4.73, öfter ; ἔμʼ ὀτρύνει κραδίη, 10.319 ; θυμός, wo ἐπὶ νῆας dabeisteht, 24.259 ; auch γαστήρ, Od. 18.54 ; – c. inf., πολεμίζειν, μάχεσθαι, Il. 4.294, 414, 5.520 u. öfter ; auch μάλα δʼ ὀτρύνουσι τοκῆες γήμασθαι, Od. 19.158 ; καταπαυέμεν, 2.244 ; ἀνστήμεναι, Il. 10.55, vgl. Od. 8.90 ; πομπήν τʼ ὀτρύνω δόμεναι, 9.518, 14.374 ; – εἴς τι, z.B. ἐς βρωτύν, zum Essen, Il. 19.205, vgl. 15.59, Od. 1.85, 15.37 ; – ἐπί τι, Il. 24.289 ; – πόλιν εἴσω, Od. 15.40 ; πόλινδε, nach der Stadt zu gehen, 15.306, wie πόλεμόνδε, 2.589, 19.69 ; – seltener von Tieren, antreiben, anspornen, οὐρῆας, Il. 23.111, ἵππους, 16.167 u. öfter, κύνας, 18.584 ; von Sachen, πομπήν, betreiben, beschleunigen, mit emsigem Eifer, Od. 7.151, 8.30, 11.357 ; ὁδόν τινι, 2.253 ; ἀγγελίην, 16.355 ; auch μάχην, Il. 22.277 ; – pass. eilen, Od. 7.222, u. so ist auch Il. 7.420 mit Bekker ὠτρύνοντο νέκυς τʼ ἀγέμεν für ὤτρυνον νέκυάς τʼ ἀγέμεν zu lesen. – So auch die folgdn Dichter, bes. c. inf., ἐμὲ πὰρ θυμὸς ὀτρύνει φάμεν, Pind. Ol. 3.38, vgl. N. 1.7, P. 4.164 ; ὄτρυνον ἑταίρους κελαδῆσαι, Ol. 6.87 ; auffallend c. dat. der Person, ἦ μάν νιν ὤτρυνον θαμὰ θεραπόντεσσιν φυλάξαι, P. 4.40 ; ὤτρυνε θεσμὸν μὴ χαρίζεσθαι πυρός, Aesch. Ag. 295 ; Ἔρις ἅδʼ ὀτρύνει, Spt. 708 ; ὀτρύνουσά νιν, Soph. Aj. 758 ; σὺ ἡμᾶς τʼ ὀτρύνεις καὐτὸς ἐν πρώτοις ἕπει, El. 28 ; ὄτρυνʼ ἔγχος ἀείρειν, Eur. Rhes. 25 ; ὤτρυνεν φέρειν, Alc. 758 ; einzeln bei sp.D.

ὀτρύνω

3 pl. pa. iterative ὀτρύνεσκον Il. 24.24.

Fut. ὀτρυνέω Il. 10.55.

2 sing. ὀτρυνέεις Il. 10.38.

3 sing. ὀτ ρυνέει Od. 2.253.

Pple. ὀτρυνέων Il. 13.209 : Od. 24.116.

Fem. ὀτρυνέουσα Od. 15.3, Od. 18.186, Od. 22.434, 496.

Aor. ὄτρυνα Od. 14.261, Od. 17.430.

3 sing. ὤτρυνε (ὄτρυνε) Il. 3.249, Il. 4.73, Il. 5.461, Il. 8.398, Il. 11.185, Il. 13.44, Il. 15.560, Il. 23.111, Il. 24.143, etc. : Od. 2.392, Od. 6.254, Od. 8.15, Od. 11.214, 226, Od. 17.362, Od. 22.241, Od. 24.487.

Subj. ὀτρύνω Il. 15.402 : Od. 9.518.

3 sing. ὀτρύνῃσι Il. 15.59 : Od. 14.374.

1 pl. ὀτρύνομεν Il. 9.165 : Od. 1.85, Od. 16.355.

3 sing. opt. ὀτρύνειε Od. 15.306.

3 pl. ὀτρύνειαν Od. 8.90.

Imp. ὄτρυνον Il. 16.495, Il. 17.654, Il. 19.69 : Od. 17.75, Od. 22.484.

Genit. sing. masc. pple. ὀτρύναντος Il. 10.356, Il. 15.744.

Infin. ὀτρῦναι Il. 8.219 : Od. 15.37, 40. (ἐπ-)

• • 1

    To rouse to action, urge on, stir up, set on, encourage, urge, press, incite, exhort, summon, call upon, dispatch, send, to do something or to proceed somewhither for some purpose : ὀτρύνων πόλεμόνδε Il. 2.589, πυμάτας ὤτρυνε φάλαγγας Il. 4.254. Cf. Il. 3.249, Il. 4.73, Il. 10.38 (to play the . . .), 356, Il. 15.59, Il. 19.349, Il. 24.143, etc. : Od. 1.85, Od. 2.74, Od. 6.254, Od. 11.226, Od. 15.37, Od. 17.75, Od. 22.241, Od. 24.405, etc.

    To rouse or stir (a person’s spirit) : ὄτρυνε μένος ἑκάστου Il. 5.470. Cf. Il. 5.563, Il. 12.266, etc. : Od. 8.15.

    With infin. : ἰέναι Il. 2.94, μάχεσθαι Il. 4.294, ἀνδρῶν δυσμενέων δῦναι στρατόν Il. 10.220. Cf. Il. 5.496, Il. 16.495, Il. 17.654, Il. 23.49, Il. 24.24, etc. : Od. 2.244, Od. 8.90, Od. 9.518, Od. 14.261, Od. 18.61, etc.

    With fut. pple. : ἀγγελέουσαν Il. 8.398= Il. 11.185. Cf. Il. 19.156 : Od. 15.40.

  • 2

    To hasten on, speed, bring about : πομπήν Od. 7.151, Od. 11.357. Cf. Od. 2.253.

    To send, cause to appear : εἴδωλον Od. 11.214.

    To dispatch or send (a message) Od. 16.355.

  • 3

    To press for, urge one’s claim to, importune for : πομπήν Od. 8.30.

  • 4

    In mid., to rouse oneself to action, take action, to put oneself in motion, bestir oneself, set oneself, get ready, to do something : ὑμεῖς ὀτρύνεσθαι ἅμʼ ἠοῖ Od. 7.222.

    With infin. : ὀτρύνοντο νέκυς ἀγέμεν Il. 7.420. Cf. Il. 14.369 : Od. 10.425, Od. 17.183.

ὀτρῡνω (ὀτρύνει; ὀτρύνων: impf. ὤτρυνον: aor. ὄτρυνον.)

• • a rouse met., c. acc. ἀρχαῖον ὀτρύνων λόγον, ὡς N. 1.34
  • b urge, prompt
  • • α c. acc. & inf. ἐμὲ δʼ ὦν πᾳ θυμὸς ὀτρύνει φάμεν O. 3.38 ὄτρυνον νῦν ἑταίρους, Αἰνέα, πρῶτον μὲν κελαδῆσαι O. 6.87 “καὶ ὡς τάχος ὀτρύνει με τεύχειν ναὶ πομπάν” P. 4.164 ἅρμα δʼ ὀτρύνει Χρομίου Νεμέα τʼ ἔργμασιν νικαφόροις ἐγκώμιον ζεῦξαι μέλος N. 1.7
    • β c. dat. & inf. “ἦ μάν νιν ὤτρυνον θαμὰ λυσιπόνοις θεραπόντεσσιν φυλάξαι” (byz.: ὄτρυνον codd.) P. 4.41
    • γ c. acc. ἀγών τοι χάλκεος δᾶμον ὀτρύνει ποτὶ βουθυσίαν Ἥρας N. 10.23

ὀτρύνω , inf. ὀτρῡνέμεν, ipf. iter. ὀτρύνεσκον, fut. ὀτρυνέω, aor. ὤτρῡνα, subj. ὀτρύνῃσι, inf. ὀτρῦναι: urge on, send forth, hasten, speed, encourage, mid., make haste, mostly foll. by inf., in both act. and mid., Od. 10.425; the obj. is usually a person, rarely animals or things, ἵππους, κύνας, ὀδόν τινι, Od. 2.253.

ὀτρύνω .ὀτρύ_νω,

• • • 1to stir up, rouse, egg on, spur on, encourage, Il.; c. inf., ὀτρ. τινὰ πολεμίζειν Il.; γήμασθαι Od., etc.; inf. omitted, ἦ τινα ὀτρυνέεις ἐπίσκοπον (sc. ἰέναι); wilt thou urge one (to go) as a spy? Il.:—Mid. or Pass. to bestir oneself, hasten, Od., etc.; c. inf., ὀτρυνώμεθʼ ἀμυνέμεν ἀλλήλοισιν Il.
    • 2of thing, to urge forward, quicken, speed, Hom., etc.