ὄπωπα
ὄπωπ-α,
- pf. 2 of ὁράω:—hence late pres. ὀπωπέω, Orph. A. 183, 1022; ὀπωπήσασθαι Euph. 107. (Cf. ὄψ.)
ὄπωπα, pf. au sens d’un prés. (v. ὁράω), d’où ao. moy. inf. ὀπωπήσασθαι, Euph. (Sch.-Eur. Ph. 682).
Étym. R. indo-europ. *h₃ekw-, voir ; cf. ὄπις, ὄσσε, ὄψομαι, ὤψ.
ὄπωπα, perf. zu ὁράω.
ὄπωπα
pf. ὁρᾴω.
ὄπωπα : see ὁράω.