ὑλακτικός
ὑλακτικός, disposed to bark
ὑλακτ-ικός, ή, όν,
- disposed to bark, Arist. Phgn. 807a19, Luc. Bis Acc. 33; ζῷον Ph. 1.352.
ὑλακτικός, ή, όν [ῠ] qui aboie facilement, Arstt. Physiogn. 2, 15 ; Luc. Bis acc. 33.
Étym. ὑλάσσω.
ὑλακτικός, bellend, zum Bellen geneigt ; Luc. Bis acc. 33 ; Erkl. von ὑλακόμωρος in Schol.