Logeion | διαρκέω

διαρκ-έω,

suffice, τρία ἔπεα διαρκέσει Pi. N. 7.48, cf. X. Cyr. 6.2.26, Phld. Herc. 1251.19, etc.; πρός τι Thphr. CP 1.16.4; endure, hold out, Isoc. 2.19; δ. πρός τινα hold out against . ., Luc. Luct. 24, etc.
- - 2 in point of Time, endure, last, A. Th. 842 (lyr.); οὐ διήρκεσε δεῦρο ὁ λόγος Pl. Ti. 21d: c. part., δ. πολιορκούμενος X. HG 5.3.21; δ. ἐπὶ πολὺν χρόνον Arist. Mete. 352b4; οὐ διήρκεσε τῷ βίῳ πρὸς τὸ τοῦ πολέμου τέλος Plu. Fab. 27; ἀπόσιτος [ὢν] ἐς ἑβδόμην δ. Luc. Hist.Conscr. 21.
- II supply nourishment, τινί Plu. Sol. 22; sustain, τινάς Aeschin. Ep. 5.3.

I intr.

1 c. idea de cantidad:

a) c. suj. de cosa o abstr. ser suficiente, bastar c. εἰς y ac. εὐώνυμον ἐς δίκαν τρία ἔπεα διαρκέσει para la justicia de buen nombre tres palabras bastarán Pi.N.7.48, τῆς ὁδοῦ ... εἰς ἣν ... (οἶνος) διαρκέσει X.Cyr.6.2.26, c. πρός y ac. θάτερον ἐλλιπέστερον ἔσται, διαρκεῖν γὰρ οὐ δύναται πρὸς ἄμφω Thphr.CP 1.16.4, ἵνα δὲ διαρκέσῃ τἀναγκαῖα πρὸς τὸν βίον αὑτοῖς Phld.Elect.19.14, c. dat. de pers. o cosa τῆς χώρας τὴν φύσιν ὁρῶν γλίσχρως τοῖς γεωργοῦσι διαρκοῦσαν viendo que la naturaleza de la tierra apenas bastaba (para sustentar) a los que la trabajaban Plu.Sol.22, τοσοῦτον (ἄσφαλτον) ... οἰκοδομίαις διαρκεῖν D.S.2.12, διαρκεῖν τοῖς ἄλλοις τὴν τροφήν Str.10.5.6, τὰ τοῖς μαχίμοις διαρκεῖν δυνάμενα I.BI 4.137;

b) abs. c. suj. de pers. tener suficiente para los gastos, e.e. bastarse económicamente ἵν' εὐδοκιμῇς ἅμα καὶ διαρκῇς Isoc.2.19.

2 en sent. fís., c. suj. de pers. resistir, soportar abs. κίνδυνος μὴ οὐ δυνήσεται ὁ ἄνθρωπος διαρκέσαι hay riesgo de que el paciente no pueda resistir Hp.Prog.12, διαρκεῖν μέλλει ὁ κάμνων Hp.Acut.38

• c. πρός y ac. ἵνα καὶ διαρκέσῃς πρὸς τοῦ πένθους τὸ μέγεθος Luc.Luct.24, c. dat. y πρός c. ac. οὐ διήρκεσε τῷ βίῳ πρὸς τὸ τοῦ πολέμου τέλος no resistió a la vida, e.e. no vivió hasta el fin de la guerra Plu.Fab.27.

3 en sent. temp. durar, resistir abs. βουλαὶ δ' ἄπιστοι Λαΐου διήρκεσαν las desleales decisiones de Layo perduraron, e.e. se impusieron A.Th.842, οὐ διήρκεσε δεῦρο ὁ λόγος la narración no ha durado e.e. no se ha conservado hasta hoy Pl.Ti.21d, ὕδωρ ... διαρκεῖν Arist.Mete.349^b11, cf. 352^b4, de ciertos peces τὰ ἐν ταῖς φωλεαῖς διαρκοῦντα Arist.Mir.835^b21, cf. Thphr.Fr.171.7, c. part. y ac. de tiempo τὸν διπλάσιον τοῦ εἰκότος χρόνον πολιορκούμενοι διήρκεσαν X.HG 5.3.21, c. ἐς y ac. ἀπόσιτοι δὲ καὶ ἐς ἑβδόμην διαρκοῦσιν οἱ πολλοί la mayoría de los que no comen resisten hasta el séptimo día Luc.Hist.Cons.21, c. dat. οὐκ ὀλίγαις ἡμέραις διαρκεῖν de provisiones, I.BI 3.343.

II tr. mantener οὐχ ὅπως ἐμαυτόν, ἀλλὰ καὶ πάντας Κοθωκίδας διαρκεῖν ἂν ἐδυνάμην Aeschin.Ep.5.3.

διαρκέω-ῶ (f. έσω, ao. διήρκεσα, etc.)

I intr.

1 suffire complètement, Pd. N. 7, 71 ; εἴς τι, Xén. Cyr. 6, 2, 26 ; πρός τι, Th. C.P. 1, 16, 4, pour qqe ch. ; τινι, Plut. Sol. 22, fournir aux besoins de qqn, en parl. de la terre ||

2 (avec idée de force) être capable de résister : πρός τι, Luc. Luct. 24 ; τινι, Phalar. Ep. 38, p. 134 Valckenaer à qqe ch. (malheur, épreuve, etc.) ||

3 (avec idée de temps) subsister, tenir bon, Eschl. Sept. 842 ; Plat. Tim. 21d ; ἔς τινα χρόνον, Luc. H. conscr. 21 ; ἐπὶ πολὺν χρόνον, Arstt. Meteor. 1, 14, 16, jusqu’à un certain temps, pendant longtemps ; οὐ διήρκεσε τῷ βίῳ πρὸς τὸ τοῦ πολέμου τέλος, Plut. Fab. 27, il ne vécut pas assez pour voir la fin de la guerre ; τὸν διπλάσιον χρόνον πολιορκούμενοι διήρκεσαν, Xén. Hell. 5, 3, 21, ils soutinrent le siège le double du temps, etc. ||

II tr. fournir aux besoins de, acc. Eschn. 732, 16.

δι-αρκέω
1. (helemaal) voldoende zijn, toereikend zijn: τῆς χώρας τὴν φύσιν ὁρῶν γλίσχρως τοῖς γεωργοῦσι διαρκοῦσαν ziende dat het gebied van nature nauwelijks genoeg bood voor de boeren Plut. Sol. 22.3.
2. (voort)duren, het (uit)houden: βουλαὶ ... Λαΐου διήρκεσαν de plannen van Laius houden het nog steeds Aeschl. Sept. 842 (lyr.); met adv.: οὐ διήρκεσε δεῦρο ὁ λόγος het verhaal heeft het niet gered tot in onze tijd Plat. Tim. 21d; volhouden; met ptc.: πολιορκούμενοι διήρκεσαν ze hielden stand tegen de belegering Xen. Hell. 5.3.22; met prep. bep.: ἀπόσιτοι … καὶ ἐς ἑβδόμην διαρκοῦσιν οἱ πολλοί de meesten houden het wel tot de zevende dag vol om niet te eten Luc. 59.21; Φάβιος … Μάξιμος οὐ διήρκεσε τῷ βίῳ πρὸς τὸ τοῦ πολέμου τέλος Fabius Maximus heeft het einde van de oorlog niet gehaald Plut. Fab. 27.2.

διαρκέω, (ἀρκέω), gänzlich hinreichen, genügen ; τρία ἔτη διαρκέσει Pind. N. 7.48 ; Aesch. Spt. 824 ; ὁ οἶνος εἰς τὴν ὁδὸν οὐ διαρκέσει, für den Marsch, Xen. Cyr. 6.2.26 ; τινί, Unterhalt gewähren, Plut. Sol. 22 ; ausdauern, aushalten, διὰ δὲ χρόνον οὐ διήρκεσε δεῦρο ὁ λόγος, Plat. Tim. 21d ; διαρκεῖ ἵππος, es kann etwas aushalten, Xen. Cyr. 8.6.17 ; so Isocr. 2.19, mit Geld auskommen ; πολιορκούμενον, die Belagerung aushalten, Xen. Hell. 5.3.21 ; οὐ διήρκεσε τῷ βίῳ πρὸς τὸ τοῦ πολέμου τέλος, er erlebte das Ende nicht, Plut. Fab. 27, u. öfter bei Sp.; auch πρὸς τοῦ πένθους τὸ μέγεθος, Luc. luct. 24, πρὸς τὸν ἆθλον, Merc.cond. 31.

διαρκέω

1suffice εὐώνυμον ἐς δίκαν τρία ἔπεα διαρκέσει N. 7.48

διαρκέω fut. έσω

- Ito have full strength, be quite sufficient, Xen., etc.; δ. πρός τινα to be a match for, Luc.
- - 2in point of Time, to hold out, endure, last, Aesch.; c. part., δ. πολιορκούμενος Xen.
- IIto supply nourishment, τινί Plut.

Menu

Word wheel

διαρκέω

Saved

Recent