μείρομαι

μείρομαι (A), Hes. Op. 578 (ἀπο-), imper. μείρεο Il. 9.616; elsewh. in Hom. and Hes. only 3 sg. ἔμμορε (which is prob. aor. (v. infr. II) and was so understood by later Ep. Poets, who have 2 sg. ἔμμορες A.R. 3.4; 3 pl. ἔμμορον cited by EM 335.24, ἐξ-έμμορον Nic. Th. 791: but pf. 3 pl. ἐμμόραντι· τετεύχασι Hsch.); we also have (as if from μορέω) fut. μορήσω EM 335.23: pf. μεμόρηκα Nic. Al. 213; for pass. forms v. infr. III:—

• receive as oneʼs portion, with collat. notion of its being oneʼs due: c. acc., καὶ ἥμισυ μείρεο τιμῆς take half the honour as thy due, Il. l.c.; later, divide, ἀροτήσιον ὥρην τριπλόα μείρονται Arat. 1054.
• • II in form ἔμμορε (ἔμμορες, etc.), obtain oneʼs share of, c. gen., οὔ ποθʼ ὁμοίης ἔμμορε τιμῆς Il. 1.278; πάντα δέδασται, ἕκαστος δʼ ἔμμορε τιμῆς 15.189, cf. Od. 11.338; θεῶν ἒξ ἔμμορε τιμῆς 5.335; ἔμμορέ τοι τιμῆς ὅς τʼ ἔμμορε γείτονος ἐσθλοῦ Hes. Op. 347; ἐν δὲ διχοστασίῃ καὶ ὁ πάγκακος ἔμμορε τιμῆς Call. Fr.anon. 373 [not in P.?]: later c. acc., A.R. 3.208, Nic. Al. 488.
  • • 2 c. part., like τυγχάνω, happen to be, νόημα . . μεμόρηκε . . ἐσφαλμένον ib. 213.
  • III pf. Pass. εἵμαρται, inf. εἱμάρθαι B. 13.1, App. BC 2.4: impers., it is allotted, decreed by fate, εὖ εἱμάρθαι παρὰ δαίμονος B. l.c.: usu. c. acc. et inf., Pl. R. 566a, Phdr. 255b: freq. in plpf. εἵμαρτο it was decreed, νῦν δέ με λευγαλέῳ θανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι Il. 21.281; ἐκ γὰρ τῆς εἵμαρτο . . τέκνα γενέσθαι Hes. Th. 894; εἰ . . οὕτως εἵμαρτο πρᾶξαι D. 18.195, etc.: freq. also in part., θεῶν εἱμαρμένα δῶρα Thgn. 1033; τὰ δʼ ἄλλα . . σὺν θεοῖς εἱμαρμένα A. Ag. 913; τοιαῦτα . . πρὸς θεῶν εἱμ. S. Tr. 169; χρόνος εἱμαρμένος Pl. Prt. 320d, cf. Phd. 113a; εἴπερ εἱμαρμένον εἴη Id. Mx. 243e; ἡ εἱμαρμένη (sc. μοῖρα) destiny, Id. Phd. 115a, Grg. 512e, D. 18.205, etc.: later forms μέμορται Phot., Suid.: inf. μέμορθαι Aeol. acc. to Sch. Il. 10.67, EM 312.46: part. μεμορμένος, θάνατος, οἶκος, A.R. 3.1130, Epigr.Gr. 414.7 (Egypt); ἠρίον Alex.Aet. 3.33; πότμος Lyc. 430; κῆρες AP 7.700 (Diod.); τὸ μ. Plu. Mar. 39, Agath. 1.1 (v.l. μεμαρμένον): Aeol. ἐμμόρμενον Alc. Supp. 14.7: Dor. ἐμβρᾰμένα (q.v.); βεβρᾰμένων· εἱμαρμένων, Hsch.; μεμόρηται Man. 6.13; μεμορημένος AP 7.466 (Leon.); but μεμορημένον in Nic. Al. 229 is from μορέω (q.v.); Dor. 3 sg. μεμόρακται (as if from μοράζω) it receives a portion of, τινος Ti.Locr. 95a.
  • IV μείρομαι as Pass., to be divided from, τινος Arat. 657.

μείρομαι (B),

• = ἱμείρομαι, c. gen., Nic. Th. 402, Inscr.Perg. 203.

μείρομαι, perf. ἔμμορα, bei Hom. u. Hes. nur in der 3. Pers. sing. ἔμμορε, welche Form Il. 1.278 auch als aor. erkl. wird, ohne Grund, vgl. Il. 15.189, Od. 5.335, 11.338 ; Hes. O. 349, Th. 414, 426 ; sp.D. haben aber danach gebildet ἐξέμμορον, Nic. Th. 791 ; ἔμμορες, Ap.Rh. 3.4 ; – μεμόρηκα u. perf. pass. s. nachher;
als seinen Anteil empfangen, gew. mit der Nebenbdtg des Gebührenden, ἥμισυ μείρεο τιμῆς, empfange als deinen gebührenden Anteil die Hälfte der Ehre, Il. 9.616 ; Sp. auch = durchs Los verteilen, nach dem Lose unter sich verteilen, u. übh. teilen, τριπλόα μείρονται ἀροτήσιον ὥρην, Arat. 1053. – Dah. im perf. (durchs Los) einer Sache teilhaft sein, οὔποθʼ ὁμοίης ἔμμοοε τιμῆς σκηπτοῦχος βασιλεύς, Il. 1.278. sp.D. auch mit dem accus., Ap.Rh. 3.208, 4.1749 ; Nic. Al. 488, der es auch wie τυγχάνω mit dem part. vrbdt, νόημα μεμόρηκε κακῇ ἐσφαλμένον ἄτῃ, Al. 213 ; in Beziehung auf die Verteilung der Welt sagt Poseidon ἕκαστος δʼ ἔμμορε τιμῆς, Il. 15.189 ; Hesych. erkl. die dor. Form ἐμμόραντι durch τετεύχασι. – Das perf. pass. nur in der 3. Pers. sing. εἵμαρται, wie plusqpt. εἵμαρτο, u. im part. εἱμαρμένος, bes. im fem., es ist durch das Los zugeteilt, durch das Schicksal bestimmt, νῦν δέ με λευγαλέῳ θανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι, Il. 21.281, wie Od. 24.34, u. so mit folgdm acc. c. inf., 5.312 ; Hes. Th. 894 ; εἱμαρμένα δῶρα θεῶν, Theogn. 1027 ; vgl. Aesch. Ag. 887 ; u. τοιαῦτʼ ἔφραζε πρὸς θεῶν εἱμαρμένα τῶν Ἡρακλείων ἐκτελευτᾶσθαι πόνων, Soph. Tr. 168, das von den Göttern Bestimmte, von den Arbeiten des Herakles ; bei Plat. steht in dor. Form γᾶς μεμόρακται πυρός τε, Tim.Locr. 95a ; gew. οὐχ εἵμαρται κακὸν κακῷ φίλον εἶναι Phaedr. 255b, ἀνάγκη δὴ καὶ εἵμαρται ἢ ἀπολωλέναι Rep. VIII.566d ; u. am häufigsten im partic., ἐπειδὴ δὲ καὶ τούτοις χρόνος ἦλθεν εἱμαρμένος γενέσεως Prot. 320d ; ἤδη καὶ ἡ εἱμαρμένη ἡμέρα παρῆν 321c ; εἴπερ εἱμαρμένον εἴη ἀνθρώποις στασιάσαι Menex. 243e ; καί τινας εἱμαρμένους χρόνους μείνασαι Phaed. 113a ; ἡ εἱμαρμένη, das Schicksal, Verhängnis, ὅταν ἡ εἱμ. καλῇ 115a, κατὰ τὴν τῆς εἱμαρμένης τάξιν καὶ νόμον Legg. X.904c ; ὅτι τὴν εἱμαρμένην οὐδʼ ἂν εἷς ἐκφύγοι Gorg. 512e, öfter ; τὸν τῆς εἱμαρμένης καὶ τὸν αὐτόματον θάνατον περιμένει, Dem. 18.205 ; einzeln bei Sp. Dazu adj. verb. εἱμαρτός, s. oben. – sp.D. haben auch μέμορμαι, im part. μεμορμέναι Κῆρες, Diod. 8 (VII.700); Lycophr. 430 ; Antip.Thess. 66 (VII.286); πάρος θάνατόν γε μεμορμένον ἀμφικαλύψαι, Ap.Rh. 3.1130 ; Alex.Aet. 5.38 ; EM. 312.46, wie Schol. Il. 10.67, erwähnen den äol. inf. μέμορθαι, wie Phot. erkl. μέμορται durch μεμοίραται. Auch μεμορημένος, Antip.Thess. 66 (VII.286); μεμόρηται, c. partic., Ap.Rh. 1.646, 973 ; πυρὸς μεμορημένος αὐγαῖς, ausgesetzt, Nic. Al. 229.
Bei Hesych. steht noch die Glosse ἔμορτεν, ἰσήμορτεν, ἀπέθανεν.
Bei Arat. 655 ist μειρομένη γονάτων = ἀμειρομένη, getrennt von, beraubt.

μείρομαι ², τινος = ἱμείρομαι, Nic. Ther. 402.

μείρομαι

3 sing. pf. ἔμμορε Il. 1.278, Il. 15.189 : Od. 5.335, Od. 11.338.

3 sing. plupf. pass. εἵμαρτο Il. 21.281 : Od. 5.312, Od. 24.34.

• • 1

    To receive a share of, take one’s part of.

    With genit. : ἥμισυ μείρεο τιμῆς Il. 9.616.

  • 2

    In pf., to have one’s share of, to have, hold, be entitled to.

    With genit. : τιμῆς Il. 1.278, Il. 15.189 : Od. 5.335, Od. 11.338.

  • 3

    In pass. in impers. construction, to be allotted as one’s portion, be fated : λευγαλέῳ με θανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι (it was the fate assigned me) Il. 21.281 :=Od. 5.312. Cf. Od. 24.34.

μείρομαι (root μερ, μορ), ipf. 2 sing. μείρεο, perf. ἔμμορε, pass. plup. εἵμαρτο: cause to be divided, receive as a portion, ipf. w. acc., Il. 9.616; perf. w. gen., share, Il. 1.278, Il. 15.189, Od. 5.335; pass., εἵμαρτο, it was ordained, decreed by fate, Il. 21.281, Od. 5.312, Od. 24.34.

μείρομαι

• • Ito receive as oneʼs portion or due, καὶ ἥμισυ μείρεο τιμῆς take half the honour as thy due, Il.
  • IIin perf. to have oneʼs share of, c. gen., ἔμμορε τιμῆς he has gotten his share of honour, Hom.
  • IIIin 3rd sg. perf. pass. εἵμαρται, impers. it is allotted, decreed by fate, Plat.; plup. εἵμαρτο, it was decreed, Hom.; εἵμαρτο Dem., etc.:—part., εἱμαρμένος, η, ον, ordained, destined, allotted, Theogn., Aesch., etc.; ἡ εἱμαρμένη (sc. μοῖρα), that which is allotted, destiny, Plat.