μεγαληγόρος
μεγαλ·ηγόρος, ος, ον [ᾰ] qui parle en termes magnifiques, d’où :
1 qui se vante, Eschl. Sept. 565 ; Xén. Cyr. 7, 1, 17 ||
2 sublime, en parl. du style, Lgn 8, 4.
Étym. μ. ἀγορεύω.
μεγαληγόρος, großprahlend, μεγάλα μεγαληγόρων κλύων ἀνοσίων ἀνδρῶν, Aesch. Spt. 547 ; Xen. Cyr. 7.1.17 u. Sp. – Long. 8 vom Styl, erhaben.
• Adv ., Poll. 9.147.
• Adv ., Poll. 9.147.