μεγάλαυχος
μεγάλαυχος, greatly boasting, very glorious
μεγᾰλ-αυχος, ον,
- boastful, vainglorious, Pi. P. 8.15, A. Pers. 533 (anap.), Pl. Ly. 206a (Comp.), Ph. 1.121; τὸ μ., = foreg. [μεγαλαυχία] I, X. Ages. 8.1. Adv. Sup. -ότατα, εἰπεῖν Max.Tyr. 7.7.
μεγάλ·αυχος, ος, ον [γᾰ] plein de jactance, orgueilleux, Pd. P. 8, 19 ; Eschl. Pers. 533 ; τὸ μεγάλαυχον, Xén. Ages. 8, 1, jactance, orgueil ||
Cp. -ότερος, Plat. Lys. 206a.
Étym. μ. αὐχέω.
μεγάλαυχος, großprahlend, hoffährtig, stolz ; Pind. P. 8.15 ; Aesch. Spt. 1046, Pers. 525 ; ὅσῳ ἂν μεγαλαυχότεροι ὦσι, Plat. Lys. 206a ; Ἑλλάς, Ep.adesp. 497 (APP 214); τὸ μ. = μεγαλαυχία, Xen. Ag. 8.1, vgl. μεγαλαυχής.
μεγᾰλαυχος pro subs.,
- 1a man of supreme confidence βία δὲ καὶ μεγάλαυχον ἔσφαλεν ἐν χρόνῳ P. 8.15
μεγάλαυχος
μεγάλ-αυχος, ον
αὐχέω
- greatly boasting, very glorious, Pind., Aesch., etc.